Πάντα τέτοια!

Ένα φλάς της ματιάς, Γιάννα. Ένα άλλο, Χρήστος. Φιλιούνται και χαίρομαι. Ο Φώντας κοιτά αμέριμνος. Η Ρίκα γελάει. Κάτι της είπε ο Δημήτρης. Το βλέμμα συναντά Αρετή. Μετά τον Φώτη. Έξω πανικός από βροχή. Κάτι λείπει... Κάτι ποτέ δεν είναι αρκετό. Κάτι πάντα είναι έτοιμο στο μυαλό να σου χαλάσει αυτό που ζεις, αρκεί να υποσχεθείς στον εαυτό σου -και μόνο σε αυτόν- οτι δε θα το αφήσεις... Σε περιμένει στη γωνία να σου κλείσει το μάτι η μαυρίλα. Η κατύφλα όπως συνηθίζω να λέω. Αλλά το μεγαλύτερο όπλο είναι η θετική ενέργεια. Το Ντινού κρυώνει. Νυστάζει, αλλά είναι και κείνο εκεί μαζί μου. Δίπλα μου. Στη χαρά μου. Στη λύπη μου, στην κατύφλα μου και στα δύσκολα, το ξέρω πως είναι, γιατί ήμουν για καιρό ετσι. Αλλά τώρα στη χαρά μου και με αντίξοες συνθήκες ήταν το κάτι άλλο.

Τα πάντα ήταν εναντίον. Ο καιρός, ο χρόνος, οι συνθήκες... Πήγα ενάντια σε όλα. Λόγω βροχής, λόγω 30, λόγω μαυρίλας, λόγω μοναξιάς, λόγω κενού, λόγω οτι πάντα κάτι έλειπε, είπα οτι απόψε δεν θα μου λείψει τίποτα. Χάρη σε μια ομάδα ανθρώπων που δεν ήταν δύσκολο να μαζευτούμε τελικά, ήμουν πιο ψηλά κι από ερωτευμένη... Παιδιά, ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι’αυτό που ένιωσα απόψε... Δεν έχω να πω κουβέντα. Μιλήσατε για μένα και είπατε πολλά με ένα βλέμμα, με ένα γελιο και μ’ενα τραγούδι... Όλα τα άλλα θα’ναι γλείψιμο έως και μαλακία. Κι εγώ δεν κάνω μαλακίες- ούτε γλείφω. Απλά χαίρομαι, το δείχνω και επειδη είμαι λίγο παραπάνω αμπελοφιλόσοφος, το καταγράφω.

Αυτή η χαρά δεν περιγράφεται, όμως, τελικά. Είναι στιγμές, είναι ενα σφίξιμο στο στομάχι, μια ταχυπαλμία, ένα ασταμάτητο χαμόγελο, ένα πιάσιμο στους κοιλιακούς απο τα γέλια. Επιανα τον εαυτό μου να κοιτάζω ψηλά. Δεν ξέρω γιατί. Σαν να ευχαριστούσα για κάτι θεόσταλτο. Σαν να γεννιόμουν απο την αρχή. Και ναί αυτό το χτεσινό, ήταν για μένα ο ΟΡΙΣΜΟΣ της παρέας. Για αυτό ακριβως παρακαλούσα τη ζωή να ξαναζήσω. Είναι δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες. Και δύσκολοι καιροί για φιλικές και ανθρώπινες σχέσεις. Όμως, παιδιά στο βυθό είναι τα μαργαριτάρια, κρυμμένα σε στρειδάκια που ανοίγουν δύσκολα. Εγώ εβρισκα τα στρείδια και προσπαθούσα να τα ανοιξω, γιατί δεν είχα την υπομονή να περιμένω να ανοιξουν μόνα τους και να πάρω το μαργαριτάρι... Εχανα χρόνο και μου κόστιζε ψυχικά.

Και τί ορίζω μαργαριτάρι σε αυτή την αλληγορία; Τί άλλο πέρα απο το βλέμμα το χαμογελαστό, τα δοντάκια να φαίνονται, τα χεράκια να χτυπάνε, και η φωνούλα να τραγουδάει...

Όταν ο ΟΤΕ σταματήσει να μαλακίζεται με την γραμμή μου θα τα διαβάσετε αυτά και μπορεί να έχουν παλιώσει. Σημασία έχει τί και πώς νιώθω εγώ τώρα. Τί και πώς ένιωσα πριν λίγες ώρες. Και ήταν το καλύτερο δώρο για τα πρώτα – άντα. Να’ στε όλοι καλά, και αυτοί που ήταν και αυτοί που δεν ήταν...

Δεν είστε πλαίσιο. Είστε θέμα.... Καταλάβατε, νομίζω....