Αναρτήσεις

Εγώ, ο εγωκεντρικός...

Έχω σηκωθεί με ένα κεφάλι, γαμησέ τα... Στις μετωπικές με τον εαυτό σου, δεν υπολογίζεις ούτε πόσο θα πονέσεις ούτε τίποτα... Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν μπαίνουν όλοι σε αυτή τη διαδικασία να βάζουν τον εαυτό τους απέναντι και να τον κατασπαράζουν κάνοντας ερωτήσεις. Θα ήμουν πιστεύω πολύ χαρούμενη αν μάθαινα οτι υπάρχουν κι άλλοι... Τα συμπεράσματα είναι πάρα πολλά και είναι όλα αληθινά γιατι ο εαυτός σου είναι ο πιο σκληρός κριτής σου. Ήθελα και θέλω πάντα να τα έχω καλά μαζί του. Ευτυχώς δεν ανήκω σε αυτούς που χάνουν τον ύπνο τους απο τύψεις ή ενοχές οτι πείραξαν κάποιον. Κι όταν υπάρχουν αμφιβολίες κοιτάω να ξεκαθαρίζομαι... Αρνούμαι να παραδεχτώ οτι δεν υπάρχουν αξίες, και αρνούμαι να επιβιώσω σε συνθήκες που βάζουν τις εννοιες αγάπη, ερωτας, φιλία, σεξ, σε ενα τσουβάλι. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τις πετάνε εκει μέσα και ό,τι προκύψει απο το τουρλουμπούκι το καταναλώνουν σαν τυποποιημένη κονσερβα, όταν και εάν πεινάσουν απο τη βαρεμάρα της χάρτινης ζωής τους... Δεν είμαι κριτ...

ΕΧΩ ΠΕΡΙΟΔΟ... (ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ)

Φασούλι το φασούλι, γέμισε το σακούλι, τα μάζεψα και να’μαι… Η μακρόχρονη ανεργία μου και η δυσκολία να βρώ κάτι στον τομέα μου με έκαναν να έχω άπειρο χρόνο για ενημέρωση από όλους τους τύπους των μέσων. Ετσι λοιπόν, και blogs διάβασα, και αποχαυνώθηκα στο ζάπινγκ στα δελτία ειδήσεων, και σε πολλά ενημερωτικά sites έγινα μέλος, κι όλα αυτά προκειμένου να εχω μια - το κατά δυνατόν – πιο σφαιρική άποψη σε σχεση με τα πολιτικά πράγματα της χωρας, ως απλή πολίτης και τίποτα παραπάνω. Τα πραγματα είναι εξοργιστικά τραγικά. Πολλές φορές προσπάθησα να τα δω με χιούμορ για να εξωραίσω την κατάντια μας. Άλλες φορές αποστασιοποιήθηκα εντελώς από την ενημερωση για να καλμάρουν τα νεύρα μου από τις μαλακίες που διάβαζα και άκουγα καθημερινά… Έφτασα να ενώσω την οργή μου με τους καταστροφείς στο κεντρο της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβρη, και να ψάχνω να βρω αν έχω κουκούλα στο σπίτι… Μπήκα στο τριπάκι να ασχοληθώ με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και όταν είδα γνωστό λαμόγιο εκεί μέσα αηδίασα… ΜΑ ΤΙ ΑΛΛ...

Ουστ, απ'τη πλάτη μας

Πέρσι τέτοια εποχή είχα γράψει πραγματάκια αριθμημένα που βαρέθηκα, και είπα μιας κι έχω να γράψω πολλούς μήνες, να κάνω το ίδιο. Ίσως αν κρατήσω τελικά αυτό το blog, να το καθιερώσω κάθε Μάρτιο … Αν ένας χρόνος είναι ένα πιάτο φαγητό, το πρώτο τρίμηνο είναι μια κουταλιά μεγάλη, αρκετή για να πάρεις μια καλή γεύση για το πώς θα κυλήσει ή αν θα σου κάτσει στο λαιμό… Για να δούμε, λοιπόν τί βαρέθηκα… 1. Τις λέξεις «οικονομική κρίση». (Δηλαδή τόσα χρόνια, ζούσαμε μεγάλες στιγμές οικονομικής ευμάρειας; Δεν το’ χα καταλάβει…) 2. Το χρονικό του αδικοχαμένου Μπάμπη Λαζαρίδη και το δράμα της Μπάμπαινας. (εξκιουζέ μουά: των Μπάμπαινων γιατί τις είχε δυο ο μακαρίτης) 3. Το δις ιζ αουρ ναιτ φλΑι… (Σορρυ ΣΑΚΙΣ αλλά δεν την παλεύω να το ακούω μόνιμα, ΣΥΝΕΧΕΙΑ όπου βρεθώ κι όπου σταθώ... Ζάλισε κανέναν Γερμανό να μας ψηφίσει…) 4. Τις εκφράσεις «δεν υπάρχει, δεν το ζω αυτό». (Πρέπει να ανήκει στα ηχητικά ναρκωτικά δεν εξηγείται αλλιώς. Αφού το κόλλησα και εγώ πιο γρήγορα κι από γρίπη… Είναι προφανές ...

Αυτα τα νεα του Αλέξανδρου... (που δεν ηξερε τι θα πει ανανδρος)

Θέλω να πιστεύω οτι οι ιδιοι ανθρωποι που καταδικάζουν το θάνατο αυτού του μικρού παιδιού, δεν καταδικάζουν το ιδιο τον "μπάτσο", "τραμπούκο", ή σύσσωμη την ΕΛ.ΑΣ αλλά ενα ολοκληρο συστημα που επιτρεπει τετοιου ειδους γεγονότα... Σκοτώστε τον μπατσο που πυροβόλησε αυριο κιολας. Θα μείνει ενα ολοκληρο συστημα πίσω του που λειτουργει ετσι και θα ξαναγίνει αυτο... Γιατί δεν εχουμε σεστο. Δεν εχουμε αξιοκρατία, δεν εχουμε εκπαίδευση, δεν εχουμε ΠΑΙΔΕΙΑ. Είναι πολλα αυτά που πονάνε την Ελλάδα. Απλά προσωποποιούνται στο χαμό ενος νέου παιδιού γιατί χάνεις το παιδί, χανεις και την ελπίδα... Μπραβο στα παιδια που βγήκαν στο δρομο και διαμαρτυρήθηκαν. Ηθελα να δω όμως και γονεις περισσοτερους... Και όσο για τα επεισόδεια και τις ζημιές που προκλήθηκαν, η Αθήνα δεν καίγεται πρώτη φορά... Ο θάνατος του παιδιού δεν προκάλεσε τα επεισόδια. Τα επεισόδια προκάλεσαν το θάνατο αυτόν. Τεχνιέντως τα κανάλια εσπευσαν να το συνδέσουν για να καταδικάσουν τις ομάδες αυτες που αντιδρούν κα...

Νότα αισιοδοξίας...

Απουσίασα για λίγους μήνες... Δεν πιστεύω οτι έγινε και αισθητή η απουσία μου. Όμως, καλό είναι όταν δεν έχεις κάτι να πεις, να σωπαίνεις... Άντε καλό χειμώνα, λοιπόν... «Σημασία έχει να περνάς καλά...» Μεγάλη μούφα... Σημασία έχει να είσαι καλά για να νομίζεις οτι περνάς και καλά... Όταν είσαι καλά τη στραβή την αντιμετωπίζεις ήρεμα και εύκολα... Όταν εισαι στην κατύφλα, όλα είναι μαύρα κι άραχνα και τραβάς και τα χειρότερα κι όλου του κόσμου, σαν μαγνήτης, τη αρνητίλα και τη συννεφιά... Γίνεσαι ο Ξανθόπουλος ή η Βούρτση αντίστοιχα, σε έχει βαρέσει της άτιμης κενωνίας το άδικο, και εισαι στο χείλος του γκρεμου... Εχει σπάσει το νυχι σου και συ το βλέπεις σαν ρίξη χιαστού... Σου μιλάει ο αφεντικός σου για μείωση εσόδων και κάτι πρεπει να κάνετε, και συ νομίζεις οτι απολύεσαι. Σου μιλάει η γκόμενα και σου ανοίγει θέμα οτι έχετε χαθεί και συ νομιζεις οτι χωρίζεις. Σου λέει η μάνα σου να πάς για φαί και συ νομίζεις οτι θα στα χώσει... Σου λέει ο φίλος σου να πάτε για καφέ και συ το βλέπει...

Μας βγάλατε το... ηλιέλαιο!

Βρε παιδιά, τί υστερία είναι αυτή με το ηλιέλαιο-ορυκτέλαιο; Βρε κουτά! Επειδή δεν μπορείτε να φάτε μαγιονέζα και τσιπς κάνετε έτσι; Εδώ δεν έχετε λεφτά να βάλετε βενζίνη, η μαγιονέζα σας λείπει; Το κράτος σας πληροφορώ έκανε κίνηση-κλειδί. Και θα εξηγήσω το γιατί. Ανεβαίνει το πετρέλαιο στα ύψη. Ακριβαίνει η βενζίνη. Δεν έχεις λεφτά να βάλεις. Έχεις μόνο 5 ευρώ. Τί κάνεις; Πας και τρως ένα βρώμικο Μαβίλη, τίγκα στη μαγιονέζα, στις τηγανητές πατάτες, στο βούτυρο και το κάνεις παντόφλα. Καπάκια, πίνεις μπόλικο νερό 1 λίτρο, δεν είναι πολύ αν πεις του καντινά να το κάνει και λύσσα. Περιμένεις κάνα μισάωρο και πας τουαλέτα για κατούρημα. Στο άδειο μπουκάλι του νερού κεντράρεις. Μαζεύεις, το περιεχόμενο και έχεις έτοιμο φυσικό καύσιμο. Συνδέεις το πουλί σου με μια αντλία και γεμίζεις το ρεζερβουάρ. Το τουτού είναι έτοιμο να ξεκινήσει... Για όσους θέλουν και 100 οκτάνια ας δοκιμάσουν ένα λίτρο Coca - Cola . Τί έχουμε λοιπόν; 4 ευρώ η παντόφλα και 1 ευρώ το νερό = 5. Πόσο θα χρειαζ...

Α-σχολ(εί)ες

Έχω πάθει πολιτισμικό και πολιτικό σοκ. Διατυμπάνιζα παντού και πάντα ότι ντρέπομαι που δεν γνωρίζω βασικά κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας. Ένιωθα τύψεις, που στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο βαριόμουνα αφόρητα όταν είχαμε το μάθημα αυτό, έχοντας φυσικά ξεχάσει την τότε ψυχολογία μου και πώς είχαν φροντίσει να καλλιεργηθεί απέναντι σε αυτό. Τελικά, πολλά παιδιά τότε διάβαζαν για τον βαθμό. Ή για να περάσουν. Αυτή είναι η νοοτροπία. Με αποτέλεσμα να έχεις μπροστά σου ένα βιβλίο και να μην βλέπεις ότι είναι η Ιστορία σου, αλλά το νούμερο της βαθμολογίας που έπρεπε να πετύχεις. Αν μεταφραζόταν σαν 17 γιατί ήσουν ο μαθητής που διάβαζε όλη τη χρονιά, ήταν ευκολάκι, οπότε και σήμερα ίσως κάτι να θυμάσαι... Αν το έβλεπες, όμως σαν το 10ράκι που χρειαζόσουν για το τέλος γιατί δεν το άνοιξες ποτέ, και μάλιστα τα μισά που θα 'γραφες θα ήταν και μέσα από σκονάκι της τελευταίας στιγμής, είμαι σίγουρη ότι δεν θυμάσαι ούτε καν αν έκανες Ιστορία σαν μάθημα που λέει ο λόγος. Ένα «ωχ» και μια σφαλιά...