Limits of mind & soul...

Με προέταξε η συνείδησή μου να το κάνω… Πήγα. Δεν είχα ξανά αισθανθεί την ανάγκη σε άλλου τύπου διαμαρτυρίες να συμμετέχω, μόνο άλλη μια φορά. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για τη χώρα μου. Δεν έχω τα φανταστικά gadgets, ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΙ ΜΟΥ για να αποτυπώσω τις εικόνες που είδα στα πρόσωπα όλων όσων αποφάσισαν να ξεκουβαλήσουν των καναπέδων τους- όπως και γω, και να διαμαρτυρηθούν απόψε στο Σύνταγμα, αλλά οι εικόνες αυτές θα μείνουν για πάντα μέσα μου. Είδα πολλά. Είδα και τα κομματόσκυλα, είδα και τα χαζοχαρούμενα, είδα όμως και κόσμο πραγματικά οργισμένο και συνειδητοποιημένο και απογοητευμένο με την κατάσταση. Είδα το φεγγάρι πάνω από τη Βουλή είτε να κλαίει, είτε να γελάει με τα χάλια μας. Είδα τον μπαμπά με το παιδί του να αποφασίζει να μην το πάει στα Village απόψε, αλλά να το σηκώνει στους ώμους του και να φωνάζει με στριγκιά φωνή, βραχνιασμένη φωνή, «πού θα μεγαλώσει αυτό το παιδί ΚΑΘΙΚΙΑ;;;;; ΠΟΥ;;;;» ‘Ηταν κάποτε ένας μόνος του… Κανείς, δεν απάντησε. Κανείς δεν...

Συζήτηση ταξιτζή (όχι κλασσικού θα έλεγα) και νέας πελάτισσας σε μεγάλη διαδρομή… Ήμουν δεύτερη κούρσα που βόλευε και άκουγα απλώς… κάποια πρόλαβα να τα ηχογραφήσω ευτυχώς αλλά δεν είχα πολύ χώρο στο κινητό μου, κάποια τα γράφω περιφραστικά, γιατί θυμόμουν μόνο το ρεζουμέ... Σίγουρα δεν έχασα τίποτα όμως από το νόημα…. ΠΕΛ: ...Εγώ όμως θα κοιμηθώ απόψε, γιατί το σπίτι μου δεν κάηκε, κύριέ μου, γιατί δεν έχω ζώα που κάηκαν και δεν βγάζω χρήματα από αυτά, γιατί δεν έχασα μάνα, αδερφή παιδιά, συγγενείς, σε πυρκαγιά, γιατί δεν έχω φίλο, γνωστό, συγγενή πυροσβέστη, γιατί δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να είμαι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις στο κοντινό μέλλον, γιατί το μόνο που μου μεταφέρει τη φρίκη που ζει η Ελλάδα τις ώρες αυτές είναι ένα κουτί γεμάτο εικόνες και μπορώ να το κλείσω και να βάλω αδιάφορα μουσική, κι αν βρεθώ με φίλους, να συζητήσω αυτή τη φρίκη για να μη με πουν κι αναίσθητη… Γιατί αναίσθητη δεν είμαι! ΤΑΞ: Για κάτσε ρε κοπελιά, αν οι νέοι τα παρατήσουν και σκέ...