ΣΙΩΠΗΛΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ…
Με προέταξε η συνείδησή μου να το κάνω… Πήγα. Δεν είχα ξανά αισθανθεί την ανάγκη σε άλλου τύπου διαμαρτυρίες να συμμετέχω, μόνο άλλη μια φορά. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για τη χώρα μου. Δεν έχω τα φανταστικά gadgets, ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΙ ΜΟΥ για να αποτυπώσω τις εικόνες που είδα στα πρόσωπα όλων όσων αποφάσισαν να ξεκουβαλήσουν των καναπέδων τους- όπως και γω, και να διαμαρτυρηθούν απόψε στο Σύνταγμα, αλλά οι εικόνες αυτές θα μείνουν για πάντα μέσα μου.
Είδα πολλά. Είδα και τα κομματόσκυλα, είδα και τα χαζοχαρούμενα, είδα όμως και κόσμο πραγματικά οργισμένο και συνειδητοποιημένο και απογοητευμένο με την κατάσταση.
Είδα το φεγγάρι πάνω από τη Βουλή είτε να κλαίει, είτε να γελάει με τα χάλια μας. Είδα τον μπαμπά με το παιδί του να αποφασίζει να μην το πάει στα Village απόψε, αλλά να το σηκώνει στους ώμους του και να φωνάζει με στριγκιά φωνή, βραχνιασμένη φωνή, «πού θα μεγαλώσει αυτό το παιδί ΚΑΘΙΚΙΑ;;;;; ΠΟΥ;;;;» ‘Ηταν κάποτε ένας μόνος του… Κανείς, δεν απάντησε. Κανείς δεν είπε λέξη. Μόνο μια κυρία προσφέρθηκε να δώσει λίγο νερό… Αρκετά μέτρα μακριά μου. Δεν πρόλαβα. Δεν τον πρόλαβα… Δεν ξέρω τι θα έκανα. Δεν τον πρόλαβα όμως.
Δεν είναι μόνο οι πυρκαγιές. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που χάθηκαν. Δεν είναι μόνο που η Ελλάδα ΠΑΛΙ κατέκτησε μια φρικτή πρωτιά… Δεν είναι μόνο που κάηκαν στρέμματα πράσινου. Είναι που ακόμα καίγονται. Και σήμερα είχαμε πάλι νέα μέτωπα. Είναι που ακόμα μετράμε νεκρούς. Είναι που τα κανάλια ήδη έχουν ξεκινήσει να φιλοξενούν «υποψήφιους»!!!!
Είναι όλα αυτά μαζί, εν μέσω προεκλογικής περιόδου είναι η αγανάκτηση για ένα σύστημα που δεν μας πάει και δεν το πάμε. Πού πάμε; Πήγαμε. Στο Σύνταγμα. Για να θυμηθούμε, τι λέει το Σύνταγμα. Να θυμηθούμε το δρόμο. Την αντίδραση. Να πάρουμε την ευθύνη. Αλλά και να γυρίσουμε στα σπίτια μας….Στην ασφάλειά μας. Στη βάση μας. Στο οχυρό μας. Ή στο ορμητήριό μας. Στο κουτί μας…
Για να παρακολουθήσουμε από βδομάδα, τον κάθε ηλίθιο να βγαίνει και να παρακαλάει για την ψήφο μας… και να τον ανεχόμαστε να τρώει από το χρόνο μας, από τη ζωή μας κι από την ίδια μας τη σκέψη. Να μας πιπιλάει το μυαλό για καλύτερες μέρες που δεν θα΄ ρθουν ποτέ- γιατί ούτε αυτός έφυγε από την ηρεμία του σπιτιού του για να αλλάξει τον κόσμο…- γιατί απλά δεν ενδιαφέρει κανέναν να κυβερνήσει...
Εδώ μέσα μιλάει ένας κόκκος άμμου. Αυτός ο κόκκος είχε κάποτε όνειρο να αλλάξει τον κόσμο μέσα από άλλες μορφές έκφρασης. Ίσως και να παγιδεύτηκε στη φρούδα ελπίδα του ίδιου συστήματος που τον γέννησε. Μόνο μαζί με άλλους κόκκους μπορεί να γίνει άμμος. Μόνο με άνεμο μπορεί να γίνει αμμοβολή σε ότι απειλεί την υπόστασή του. Μόνο με νερό μπορεί να γίνει βράχος ανίκητος. Μόνο με γη μπορεί να κοιμηθεί και να ακουμπήσει.
Αλλιώς ο άνεμος θα τον σκορπίσει, το νερό θα τον λιώσει, η γη θα τον καταπιεί. Τι μένει; Η φωτιά… Η φωτιά για έναν «κόκκο» είναι η συνείδηση.
Αν είναι να είμαι «μάζα», άμμος, παρέα με άλλους, Ελληνίδα, αν είναι να ανήκω κάπου, ας ανήκω στη συνείδησή μου. Στα συμπεράσματα μου.
Και όχι δεν θα ακούσω κανένα «τσιράκι» μικροκοινωνίας ψευτο-συνειδητοποιημένης και πολιτικοποιημένης που με κατευθύνει να μουντζώσω τη διμοιρία των ΜΑΤ που φυλάει το χώρο συγκέντρωσης στο ξεκούδουνο. Θα μουντζώσω όμως όπως και το έκανα τους ανεγκέφαλους από την ίδια διμοιρία που έριξαν κροτίδες για να σπάσουν την διαδήλωση.
Δεν θα προτάξω κανένα μέσο δάχτυλο μπροστά στη Ελληνική σημαία που κυματίζει, γιατί αυτό έδωσε το δικαίωμα και σε περαστικούς αλλοδαπούς να το κάνουν μπροστά στο σύμβολό μου…και να φωνάζουν «f**k greek parliament” για τη χώρα που τους δίνει ψωμί…
Εγώ, λοιπόν ο κόκκος που θέλω να ενώσω τη φωνή μου και να λύσω τα προβλήματα του «σπιτιού μου» της χώρας μου, βγήκα σήμερα, έκανα – πιστεύω αυτό που με διέταξε η συνείδησή μου, αλλά το αύριο δεν το ξέρω… Δεν ξέρω αν εισακούστηκα. Δεν απογοητεύομαι. Δεν θα το βάλω κάτω. Αν χρειαστεί θα στέκομαι εκεί, ακούγοντας τις φωνούλες από τα μέσα μου. Αλλά κανονικά δεν αρκεί αυτό… Κάτι μου λείπει από την εικόνα του παζλ…
Διάβασα κάτι σε μια σελίδα που με προβλημάτισε αρκετά. Και νομίζω ότι τελικά ούτε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεν με κάλυψε απόλυτα ύστερα από αυτό που διάβασα…. Γιατί γύρισα στο σπίτι μου με αμφιβολία.
Πραγματικά, ο ενεργός πολίτης δεν είναι μόνο αυτός που αντιδρά και βγαίνει στο δρόμο. Είναι περισσότερο αυτός που έχει απευθυνθεί σε κάποια Νομαρχία, στην τοπική του αυτοδιοίκηση, έχει ενταχθεί σε κάποια οργάνωση περιβαλλοντικής προστασίας, σε κάποιο οργανισμό, κάτι… Εγώ, δεν έχω κάνει τίποτα γι’ αυτό… Προκατειλημμένη ίσως από την Τίποτα- Δεν- Λειτουργεί- Σε- Αυτή- τη –Χώρα λογική, που διακατέχει πολύ κόσμο; Δηλητηριασμένη από την Δεν- Έχω- Χρόνο κουλτούρα της γενιάς μου; Δεν ξέρω… Το ότι υπάρχουν πολλοί σαν και μένα δεν με «νομιμοποιεί» πάντως…
Με «καιει»…
Είδα πολλά. Είδα και τα κομματόσκυλα, είδα και τα χαζοχαρούμενα, είδα όμως και κόσμο πραγματικά οργισμένο και συνειδητοποιημένο και απογοητευμένο με την κατάσταση.
Είδα το φεγγάρι πάνω από τη Βουλή είτε να κλαίει, είτε να γελάει με τα χάλια μας. Είδα τον μπαμπά με το παιδί του να αποφασίζει να μην το πάει στα Village απόψε, αλλά να το σηκώνει στους ώμους του και να φωνάζει με στριγκιά φωνή, βραχνιασμένη φωνή, «πού θα μεγαλώσει αυτό το παιδί ΚΑΘΙΚΙΑ;;;;; ΠΟΥ;;;;» ‘Ηταν κάποτε ένας μόνος του… Κανείς, δεν απάντησε. Κανείς δεν είπε λέξη. Μόνο μια κυρία προσφέρθηκε να δώσει λίγο νερό… Αρκετά μέτρα μακριά μου. Δεν πρόλαβα. Δεν τον πρόλαβα… Δεν ξέρω τι θα έκανα. Δεν τον πρόλαβα όμως.
Δεν είναι μόνο οι πυρκαγιές. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που χάθηκαν. Δεν είναι μόνο που η Ελλάδα ΠΑΛΙ κατέκτησε μια φρικτή πρωτιά… Δεν είναι μόνο που κάηκαν στρέμματα πράσινου. Είναι που ακόμα καίγονται. Και σήμερα είχαμε πάλι νέα μέτωπα. Είναι που ακόμα μετράμε νεκρούς. Είναι που τα κανάλια ήδη έχουν ξεκινήσει να φιλοξενούν «υποψήφιους»!!!!
Είναι όλα αυτά μαζί, εν μέσω προεκλογικής περιόδου είναι η αγανάκτηση για ένα σύστημα που δεν μας πάει και δεν το πάμε. Πού πάμε; Πήγαμε. Στο Σύνταγμα. Για να θυμηθούμε, τι λέει το Σύνταγμα. Να θυμηθούμε το δρόμο. Την αντίδραση. Να πάρουμε την ευθύνη. Αλλά και να γυρίσουμε στα σπίτια μας….Στην ασφάλειά μας. Στη βάση μας. Στο οχυρό μας. Ή στο ορμητήριό μας. Στο κουτί μας…
Για να παρακολουθήσουμε από βδομάδα, τον κάθε ηλίθιο να βγαίνει και να παρακαλάει για την ψήφο μας… και να τον ανεχόμαστε να τρώει από το χρόνο μας, από τη ζωή μας κι από την ίδια μας τη σκέψη. Να μας πιπιλάει το μυαλό για καλύτερες μέρες που δεν θα΄ ρθουν ποτέ- γιατί ούτε αυτός έφυγε από την ηρεμία του σπιτιού του για να αλλάξει τον κόσμο…- γιατί απλά δεν ενδιαφέρει κανέναν να κυβερνήσει...
Εδώ μέσα μιλάει ένας κόκκος άμμου. Αυτός ο κόκκος είχε κάποτε όνειρο να αλλάξει τον κόσμο μέσα από άλλες μορφές έκφρασης. Ίσως και να παγιδεύτηκε στη φρούδα ελπίδα του ίδιου συστήματος που τον γέννησε. Μόνο μαζί με άλλους κόκκους μπορεί να γίνει άμμος. Μόνο με άνεμο μπορεί να γίνει αμμοβολή σε ότι απειλεί την υπόστασή του. Μόνο με νερό μπορεί να γίνει βράχος ανίκητος. Μόνο με γη μπορεί να κοιμηθεί και να ακουμπήσει.
Αλλιώς ο άνεμος θα τον σκορπίσει, το νερό θα τον λιώσει, η γη θα τον καταπιεί. Τι μένει; Η φωτιά… Η φωτιά για έναν «κόκκο» είναι η συνείδηση.
Αν είναι να είμαι «μάζα», άμμος, παρέα με άλλους, Ελληνίδα, αν είναι να ανήκω κάπου, ας ανήκω στη συνείδησή μου. Στα συμπεράσματα μου.
Και όχι δεν θα ακούσω κανένα «τσιράκι» μικροκοινωνίας ψευτο-συνειδητοποιημένης και πολιτικοποιημένης που με κατευθύνει να μουντζώσω τη διμοιρία των ΜΑΤ που φυλάει το χώρο συγκέντρωσης στο ξεκούδουνο. Θα μουντζώσω όμως όπως και το έκανα τους ανεγκέφαλους από την ίδια διμοιρία που έριξαν κροτίδες για να σπάσουν την διαδήλωση.
Δεν θα προτάξω κανένα μέσο δάχτυλο μπροστά στη Ελληνική σημαία που κυματίζει, γιατί αυτό έδωσε το δικαίωμα και σε περαστικούς αλλοδαπούς να το κάνουν μπροστά στο σύμβολό μου…και να φωνάζουν «f**k greek parliament” για τη χώρα που τους δίνει ψωμί…
Εγώ, λοιπόν ο κόκκος που θέλω να ενώσω τη φωνή μου και να λύσω τα προβλήματα του «σπιτιού μου» της χώρας μου, βγήκα σήμερα, έκανα – πιστεύω αυτό που με διέταξε η συνείδησή μου, αλλά το αύριο δεν το ξέρω… Δεν ξέρω αν εισακούστηκα. Δεν απογοητεύομαι. Δεν θα το βάλω κάτω. Αν χρειαστεί θα στέκομαι εκεί, ακούγοντας τις φωνούλες από τα μέσα μου. Αλλά κανονικά δεν αρκεί αυτό… Κάτι μου λείπει από την εικόνα του παζλ…
Διάβασα κάτι σε μια σελίδα που με προβλημάτισε αρκετά. Και νομίζω ότι τελικά ούτε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεν με κάλυψε απόλυτα ύστερα από αυτό που διάβασα…. Γιατί γύρισα στο σπίτι μου με αμφιβολία.
Πραγματικά, ο ενεργός πολίτης δεν είναι μόνο αυτός που αντιδρά και βγαίνει στο δρόμο. Είναι περισσότερο αυτός που έχει απευθυνθεί σε κάποια Νομαρχία, στην τοπική του αυτοδιοίκηση, έχει ενταχθεί σε κάποια οργάνωση περιβαλλοντικής προστασίας, σε κάποιο οργανισμό, κάτι… Εγώ, δεν έχω κάνει τίποτα γι’ αυτό… Προκατειλημμένη ίσως από την Τίποτα- Δεν- Λειτουργεί- Σε- Αυτή- τη –Χώρα λογική, που διακατέχει πολύ κόσμο; Δηλητηριασμένη από την Δεν- Έχω- Χρόνο κουλτούρα της γενιάς μου; Δεν ξέρω… Το ότι υπάρχουν πολλοί σαν και μένα δεν με «νομιμοποιεί» πάντως…
Με «καιει»…
Σχόλια