ΕΔΩ…

Ταινία : «Κάλπη-κη Δεκάρα»

Διάρκεια: 12 ώρες και 4 χρόνια

Σκηνοθεσία: ΜΜΕ

Casting: ΜΜΕ

Ηθοποιοί: Ελληνικά Κόμματα

Διεύθυνση παραγωγής/ Σπόνσορες: Δημόσιο Ταμείο

Λόγοι για να τη δεις: Οι φίλοι σου είναι επαρχιώτες κι έχουν πάει για να ψηφίσουν και δεν υπάρχει ούτε ένας για καφέ, δεν έχεις όρεξη για ύπνο,

δεν έχεις γκόμενα /ο για να κάνεις σεξ, έπαθες τροφική δηλητηρίαση όταν γύρισες από την Μαδρίτη γιατί έμενες στο ίδιο ξενοδοχείο με την Εθνική Μπάσκετ και είσαι καθηλωμένος /η στο κρεβάτι, είσαι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ ή ΛΑΟΣ φανατικός κι έχεις αγωνία για το ποσοστό, δεν κέρδισε η Ελλάδα τους Ισπανούς εχτές, οπότε δεν έχει τίποτα άλλο η τηλεόραση, είσαι στη φυλακή, είσαι φαντάρος, ψήφισες γιατί ο Βαγγελάκης μπήκε στο Δημόσιο πέρσι και ο ανηψιός σου έβαλε για βουλευτής στη Β’ Κολοπετεινίτσας – να το στηρίξουμε το παιδί, είσαι φανατικός της πίτσας και είναι ευκαιρία να πάρεις το φίλο σου το Μπάμπη με τη Σούλα -τη χοντρή που δεν τη πας αλλά την παντρεύτηκε ο μ…κας τι να κάνεις- να αράξετε με μπύρες.

Λόγοι για να μην την δεις: Δουλεύεις αύριο, έχεις γκόμενα και θα σε πρήξει γιατί θα θέλει να φάει παγωτο στη Γλυφάδα, είσαι φοιτητής και δίνεις μάθημα, είσαι αναρχικός και αδιαφορείς, είσαι κουρασμένος από το ταξίδι ΣΚ και έπαθες ηλίαση, πήρες καινούργιο DVD Player και νοίκιασες ταινία, αγαπημένο σου band είναι οι Locomondo και αγαπημένη ασχολία το Playstation και θα το προτιμήσεις για απόψε το βράδυ, είσαι καλλιτέχνης, ψώνιο – με την κακή ή με την καλή έννοια- και δεν χωράς πουθενά, είσαι η Βούλα Πατουλίδου, αρραβωνιάζεσαι ή παντρεύεσαι κι έχεις γλέντι, σε λένε Σοφία και γιορτάζεις αύριο οπότε προετοιμάζεσαι για πάρτι, είσαι αλλοδαπός, σχεδιάζεις ριφιφί, είσαι ιερόδουλη, σου φτάνει που η Ελλάδα και οι 12 θεοί της κατέκτησαν μια θέση στους 4 τις Ευρώπης και είσαι υπερήφανος μόνο γι αυτό, είσαι πυρόπληκτος και δεν έχεις τηλεόραση, είσαι φτωχός και δεν έχεις τηλεόραση, είσαι αστεγος και δε σε νοιάζει γιατί έτσι θα παραμείνεις έτσι κι αλλιώς,ή γιατί τεσπα τους βαρέθηκες όλους…

όποιος κι αν είσαι oπου κι αν είσαι, αφιερωμένο.

Εδώ...

Το απόλυτο μαύρο. Το απόλυτο άσπρο. Το απόλυτο μούδιασμα του μυαλού…

Ψίθυροι από φως πίσω, μπροστά η σκιά τρεμοπαίζει… Μικρή. Ασήμαντη. Αναναγκαία. Και σέρνεται, να χαθεί στο φως, να γεννηθεί.

Οι ψίθυροι απ’ το φως, γίνονται φωνή. Η φωνή γίνεται ουρλιαχτό. Μου ουρλιάζει να εγκαταλείψω το σκοτάδι.

Δεν ακούω πόνο. Δεν ακούω θλίψη. Ακούω μόνο τη σκιά μου να σφυρίζει χαρούμενα για την ύπαρξή της.

Δεν είμαι μόνος. Έχω τη σκιά μου. Αυτή υπάρχει για μένα τώρα. Μου συλλαβίζει λέξεις χαιρέκακα. Στίχους. Δεν είμαι μόνος. Έχω ένα τραγούδι να γράψω. Θα μιλά για το σκοτάδι και τη ζωή μου μέσα σ’ αυτό. Θα μιλά για μένα και την γύμνια μου. Θέλω να φύγω. Ντρέπομαι. Αλλά η σκιά μου χαίρεται. Για τη γύμνια μου.

Είμαι σε ένα κύκλο από φως. Κι όταν ο κύκλος διαλυθεί, θα βυθιστώ ξανά στο σκοτάδι. Θα πάω ξανά εκεί, στο φως. Θα πάω. Ίσως να πρέπει.

Ο κύκλος είναι μια στιγμή. Μοναχά μια στιγμή. Και διαλύεται.

Δεν ξέρω πότε θα πάω ξανά... Η σκιά μου μόνο ξέρει ποιος είναι ο επόμενος κύκλος. Δεν τη λυπάμαι, λοιπόν. Ας πεθάνει. Θα βρει το δρόμο ξανά...

Και μέχρι τότε εγώ δεν θα είμαι μόνος. Θα έχω εμένα. Χωρίς σκιές. Χωρίς χορό από το φως των αχτίδων...

Εδώ στο απόλυτο σκοτάδι.
Και θα γράφω στίχους για τη σκιά μου ασταμάτητα, για τις λίγες στιγμές ανάσας της στον κύκλο που έζησε, για λίγα δευτερόλεπτα… Εκείνη όμως, δεν ήταν γυμνή. Ήταν μόνη.

Κι εγώ δεν χαίρομαι γι’ αυτό… Σφυρίζω απλά ότι υπάρχω…