Limits of mind & soul...

Θέλω να πιστεύω οτι οι ιδιοι ανθρωποι που καταδικάζουν το θάνατο αυτού του μικρού παιδιού, δεν καταδικάζουν το ιδιο τον "μπάτσο", "τραμπούκο", ή σύσσωμη την ΕΛ.ΑΣ αλλά ενα ολοκληρο συστημα που επιτρεπει τετοιου ειδους γεγονότα... Σκοτώστε τον μπατσο που πυροβόλησε αυριο κιολας. Θα μείνει ενα ολοκληρο συστημα πίσω του που λειτουργει ετσι και θα ξαναγίνει αυτο... Γιατί δεν εχουμε σεστο. Δεν εχουμε αξιοκρατία, δεν εχουμε εκπαίδευση, δεν εχουμε ΠΑΙΔΕΙΑ. Είναι πολλα αυτά που πονάνε την Ελλάδα. Απλά προσωποποιούνται στο χαμό ενος νέου παιδιού γιατί χάνεις το παιδί, χανεις και την ελπίδα... Μπραβο στα παιδια που βγήκαν στο δρομο και διαμαρτυρήθηκαν. Ηθελα να δω όμως και γονεις περισσοτερους... Και όσο για τα επεισόδεια και τις ζημιές που προκλήθηκαν, η Αθήνα δεν καίγεται πρώτη φορά... Ο θάνατος του παιδιού δεν προκάλεσε τα επεισόδια. Τα επεισόδια προκάλεσαν το θάνατο αυτόν. Τεχνιέντως τα κανάλια εσπευσαν να το συνδέσουν για να καταδικάσουν τις ομάδες αυτες που αντιδρούν κα...

Απουσίασα για λίγους μήνες... Δεν πιστεύω οτι έγινε και αισθητή η απουσία μου. Όμως, καλό είναι όταν δεν έχεις κάτι να πεις, να σωπαίνεις... Άντε καλό χειμώνα, λοιπόν... «Σημασία έχει να περνάς καλά...» Μεγάλη μούφα... Σημασία έχει να είσαι καλά για να νομίζεις οτι περνάς και καλά... Όταν είσαι καλά τη στραβή την αντιμετωπίζεις ήρεμα και εύκολα... Όταν εισαι στην κατύφλα, όλα είναι μαύρα κι άραχνα και τραβάς και τα χειρότερα κι όλου του κόσμου, σαν μαγνήτης, τη αρνητίλα και τη συννεφιά... Γίνεσαι ο Ξανθόπουλος ή η Βούρτση αντίστοιχα, σε έχει βαρέσει της άτιμης κενωνίας το άδικο, και εισαι στο χείλος του γκρεμου... Εχει σπάσει το νυχι σου και συ το βλέπεις σαν ρίξη χιαστού... Σου μιλάει ο αφεντικός σου για μείωση εσόδων και κάτι πρεπει να κάνετε, και συ νομίζεις οτι απολύεσαι. Σου μιλάει η γκόμενα και σου ανοίγει θέμα οτι έχετε χαθεί και συ νομιζεις οτι χωρίζεις. Σου λέει η μάνα σου να πάς για φαί και συ νομίζεις οτι θα στα χώσει... Σου λέει ο φίλος σου να πάτε για καφέ και συ το βλέπει...

Βρε παιδιά, τί υστερία είναι αυτή με το ηλιέλαιο-ορυκτέλαιο; Βρε κουτά! Επειδή δεν μπορείτε να φάτε μαγιονέζα και τσιπς κάνετε έτσι; Εδώ δεν έχετε λεφτά να βάλετε βενζίνη, η μαγιονέζα σας λείπει; Το κράτος σας πληροφορώ έκανε κίνηση-κλειδί. Και θα εξηγήσω το γιατί. Ανεβαίνει το πετρέλαιο στα ύψη. Ακριβαίνει η βενζίνη. Δεν έχεις λεφτά να βάλεις. Έχεις μόνο 5 ευρώ. Τί κάνεις; Πας και τρως ένα βρώμικο Μαβίλη, τίγκα στη μαγιονέζα, στις τηγανητές πατάτες, στο βούτυρο και το κάνεις παντόφλα. Καπάκια, πίνεις μπόλικο νερό 1 λίτρο, δεν είναι πολύ αν πεις του καντινά να το κάνει και λύσσα. Περιμένεις κάνα μισάωρο και πας τουαλέτα για κατούρημα. Στο άδειο μπουκάλι του νερού κεντράρεις. Μαζεύεις, το περιεχόμενο και έχεις έτοιμο φυσικό καύσιμο. Συνδέεις το πουλί σου με μια αντλία και γεμίζεις το ρεζερβουάρ. Το τουτού είναι έτοιμο να ξεκινήσει... Για όσους θέλουν και 100 οκτάνια ας δοκιμάσουν ένα λίτρο Coca - Cola . Τί έχουμε λοιπόν; 4 ευρώ η παντόφλα και 1 ευρώ το νερό = 5. Πόσο θα χρειαζ...

Έχω πάθει πολιτισμικό και πολιτικό σοκ. Διατυμπάνιζα παντού και πάντα ότι ντρέπομαι που δεν γνωρίζω βασικά κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας. Ένιωθα τύψεις, που στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο βαριόμουνα αφόρητα όταν είχαμε το μάθημα αυτό, έχοντας φυσικά ξεχάσει την τότε ψυχολογία μου και πώς είχαν φροντίσει να καλλιεργηθεί απέναντι σε αυτό. Τελικά, πολλά παιδιά τότε διάβαζαν για τον βαθμό. Ή για να περάσουν. Αυτή είναι η νοοτροπία. Με αποτέλεσμα να έχεις μπροστά σου ένα βιβλίο και να μην βλέπεις ότι είναι η Ιστορία σου, αλλά το νούμερο της βαθμολογίας που έπρεπε να πετύχεις. Αν μεταφραζόταν σαν 17 γιατί ήσουν ο μαθητής που διάβαζε όλη τη χρονιά, ήταν ευκολάκι, οπότε και σήμερα ίσως κάτι να θυμάσαι... Αν το έβλεπες, όμως σαν το 10ράκι που χρειαζόσουν για το τέλος γιατί δεν το άνοιξες ποτέ, και μάλιστα τα μισά που θα 'γραφες θα ήταν και μέσα από σκονάκι της τελευταίας στιγμής, είμαι σίγουρη ότι δεν θυμάσαι ούτε καν αν έκανες Ιστορία σαν μάθημα που λέει ο λόγος. Ένα «ωχ» και μια σφαλιά...

Φοράω τα γυαλιά μου, ανάβω ένα τσιγάρο, και κοιτώ τον ήλιο. Αν παγώσω τη στιγμή, αν παγώσω τα χρώματα, δεν ξεχωρίζω αν είναι αυγή ή δύση. Μένω απλά σ’ αυτην την όμορφη εικόνα. Έτσι πέρασε ο χειμώνας. Δεν ήξερα ούτε μια στιγμή αν η μέρα έφευγε, ή αν ερχόταν άλλη. Δεν ήξερα αν κοιμάμαι για να ξυπνήσω το πρωί, ή αν κοιμάμαι γιατί πρέπει. Είχα ανάγκη από έναν αυτοπροσδιορισμό και τρωγόμουν με τα ρούχα μου γιατί δεν κόλλαγε τίποτα. Όλα ήταν όμορφα, αλλά τους κόλλαγε και το «άσχημα» κάποιες φορες. Όπως ένα κορίτσι, λίγο μετά την εφηβεία και λίγο πριν γίνει γυναίκα. Απροσάρμοστο, κι απροσδιόριστο. Αισθανόμουν ετσι κι ετσι, ήμουν στο περίπου καλά, θα μπορούσες να με πεις και χαλαρή, θα μπορούσες να με πεις και καταθλιπτική, θα μπορούσες να με πεις και τίγκα στο γιούρια και στο ξέφρενο, ανάλογα πάντα τη στιγμή, την επιλογή και την διάθεση. Εχω νιώσει πολλές φορές στη ζωή μου να περιφέρομαι ανάμεσα σε στιγμές και συναισθήματα, έτσι, χωρίς αφορμή. Να περιφέρομαι όμως επειδή νιώθω ουδέτερα ή...

Ένα φλάς της ματιάς, Γιάννα. Ένα άλλο, Χρήστος. Φιλιούνται και χαίρομαι. Ο Φώντας κοιτά αμέριμνος. Η Ρίκα γελάει. Κάτι της είπε ο Δημήτρης. Το βλέμμα συναντά Αρετή. Μετά τον Φώτη. Έξω πανικός από βροχή. Κάτι λείπει... Κάτι ποτέ δεν είναι αρκετό. Κάτι πάντα είναι έτοιμο στο μυαλό να σου χαλάσει αυτό που ζεις, αρκεί να υποσχεθείς στον εαυτό σου -και μόνο σε αυτόν- οτι δε θα το αφήσεις... Σε περιμένει στη γωνία να σου κλείσει το μάτι η μαυρίλα. Η κατύφλα όπως συνηθίζω να λέω. Αλλά το μεγαλύτερο όπλο είναι η θετική ενέργεια. Το Ντινού κρυώνει. Νυστάζει, αλλά είναι και κείνο εκεί μαζί μου. Δίπλα μου. Στη χαρά μου. Στη λύπη μου, στην κατύφλα μου και στα δύσκολα, το ξέρω πως είναι, γιατί ήμουν για καιρό ετσι. Αλλά τώρα στη χαρά μου και με αντίξοες συνθήκες ήταν το κάτι άλλο. Τα πάντα ήταν εναντίον. Ο καιρός, ο χρόνος, οι συνθήκες... Πήγα ενάντια σε όλα. Λόγω βροχής, λόγω 30, λόγω μαυρίλας, λόγω μοναξιάς, λόγω κενού, λόγω οτι πάντα κάτι έλειπε, είπα οτι απόψε δεν θα μου λείψει τίποτα. ...

Θερμή παράκληση προς όλους... Ξεχάστε οτι γεννήθηκα το ’78. Δεν το δέχομαι. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Οι χρονολογίες για μένα μετά το ’85 δεν υπάρχουν όσον αφορά στις γεννήσεις παιδιών, ετσι; Κλείνω τα 30 και λέω: «τί λες τώρα; Ποιά 30; Εγώ είμαι 18 ακόμα...» Ναί ετσι νιώθω. Δεν είναι η κρίση που λένε που παθαίνουμε οι γυναίκες. Το συζήτησα πολύ, εσκεμμένα και με αντρες, κι άκουσα ακριβως το ίδιο. Μας κυριεύει το κόμπλεξ του χρόνου, φλασάρουμε και το αναγάγουμε σε αριθμό, σε σοβαρότητα και σοβαροφάνεια στις πράξεις μας γενικά. Βλέπουμε τελικά πως ό,τι θα θέλαμε, δεν συμβαδίζει με ο,τι νομίζουμε πως έχουμε ζήσει ως τώρα και φρικάρουμε. Μας πιάνει ο παλιμπαιδισμός, ξαφνικά μαλακώνουν τα συναισθήματα, δεν τσαμπουκαλευόμαστε πια τόσο συχνά, δίνουμε τόπο στην οργή, τα άτομα κάτω των 23 τείνουν στο «πιτσιρίκι», έχουμε αποκτήσει πια άλλου είδους στεγανά και αναστολές που πριν δεν είχαμε.... Δεν τρώμε τη μούφα εύκολα. Δεν μασάμε το παραμυθάκι. Αυτό μας πειράζει. Που καταλαβαίνουμε α...

1. Το Υπουργείο Πολιτισμού και τις ιστορίες του 2. Το « Begging ” από Frankie Valli & οι 4 εποχές (δηλαδή έχουμε άλλες τρεις ακόμα;;!!) 3. Το «Πάμε Χαβάη» 4. Την Έφη Θώδη, τον Γαλάτη και τον Εθνικό Σταρ 5. Την άνοδο της τιμής του πετρελαίου και των τιμών 6. Να ακούω οτι φταίει ο ΟΤΕ 7. Τον ανάδρομο Ερμή που φταίει, όταν δεν παίζει να φταίει ο ΟΤΕ 8. Το σήριαλ «Παπανδρέου vs . Βενιζέλος» 9. Το μαχαίρι που μπαίνει στο κόκαλο 10. Τον Νικολά Σαρκοζί και τον γάμο του 11. Τις αδερφές Μαγγίρα 12. Την Ρούλα Βροχοπούλου και το κλάμα της 13. Το σήριαλ Κούγια-Βατίδου 14. Τα ερωτικά υπονοούμενα στις διαφημίσεις 15. Τα chain e - mails που ζητούν αυτόπτες μάρτυρες σε τρακαρίσματα 16. Τα chain e - mails με...

Ήταν ένα βράδυ Κυριακής, ανεπανάληπτο. Έπιασα τον εαυτό μου να ρομαντζάρει κοιτώντας το χιόνι να πέφτει έξω στο μπαλκόνι, έχοντας γίνει ένα συμπαγες γιουβαρλάκι μέσα στο πάπλωμα μου και παρακαλώντας να κρατήσει αυτό το σαββατοκύριακο άλλη μια μέρα... Εκ του ασφαλούς ευχόμουν, σαφέστατα... Ο δρόμος είχε παγώσει ετσι κι αλλιώς, και ήξερα πως την επόμενη μέρα δεν θα λειτουργούσε τίποτα σωστα. Κακά τα ψέματα όμως, με βόλευε που δεν πήγα δουλειά σήμερα, το γούσταρα. Η Δευτέρα αυτή ήταν από τις πιο όμορφες που έχω περάσει ποτέ... Καταρχήν, είχε τον αγαπημένο μου καιρό. Ο αγαπημένος μου καιρός έχει πάντα ήλιο. Τώρα, αν κάνει κρύο, ή βρέχει ταυτόχρονα, ή φυσάει, ή χιονίζει, δεν με απασχολεί. Αρκει να έχει ήλιο.Κι ας κάνει όσο κρύο θέλει. Κατα δεύτερον, δεν υπήρχε θόρυβος. Ακόμα και το ένα αυτοκίνητο που θα περνούσε, περνούσε σαν χελώνα και άρα αθόρυβα. Νόμιζα πως ήμουν κάπου στην εξοχή σήμερα και πως κάτω απο το μπαλκόνι μου αν εσκυβα, δεν θα εβλεπα αυτοκίνητα αλλά δέντρα... Κατα τρίτον,...

Αν θες, κάν' το κι εσυ.... Κλείστε την τηλεόραση! Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού. Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας. Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις. Λέμε όχι: Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής. Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ. Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων. Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης. Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων. Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα. Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας! Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας. Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας. Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.

Πολύς καιρός. Τί να πει κανείς για τη σύμβαση της αλληνής... Μουδιασμένος τηλεθεατής με το κοντρόλ στο χέρι, δεν προλάβαινα να απαντήσω στο ένα ερώτημα και τσουπ προέκυπτε το άλλο. Ροζ ή πολιτικό σκάνδαλο; Ποιός είναι ο κομιστής; Υπήρξε εκβιασμός; Απο ποιούς σε ποιόν; Τί ξερει ο Θέμος; Θέμος ή Μάκης; Από πού ειναι 5,5 εκ. Ευρώ του Θέμου; Και μένα τί με νοιάζει στην τελική; Δεν ξέρω οτι όλοι μασάνε σε αυτή τη χώρα; Δεν ξέρω οτι όλα γίνονται για κάποιο λόγο που τον μαθαίνω πάντα τελευταίος; Δεν ξέρω οτι οι κυβερνήσεις κρατάνε ομήρους τα παιδάκια του δημοσίου; Δεν ξέρω οτι ακόμα και η αρνητική διαφήμιση είναι διαφήμιση και θα τα τσακώσουν γερά τα ΘΕ-ΜΑτα απο τις πωλήσεις τους; Δεν ξέρω οτι κάποιοι θέλουν την εξουσία και θα τη διεκδικήσουν με κάθε τρόπο; Δεν ξέρω οτι πάμε για εκλογές; Δεν ξέρω οτι ορισμένοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και μεγαλο-επιχειρηματίες είναι ούνα φατσα-ούνα ράτσα και καθορίζουν όλο το σύστημα; Τα ξέρω. Γιατί σε αυτά απαντώ μέσα στον εγκέφαλό μου όταν ...