Be best

Φοράω τα γυαλιά μου, ανάβω ένα τσιγάρο, και κοιτώ τον ήλιο. Αν παγώσω τη στιγμή, αν παγώσω τα χρώματα, δεν ξεχωρίζω αν είναι αυγή ή δύση. Μένω απλά σ’ αυτην την όμορφη εικόνα.

Έτσι πέρασε ο χειμώνας. Δεν ήξερα ούτε μια στιγμή αν η μέρα έφευγε, ή αν ερχόταν άλλη. Δεν ήξερα αν κοιμάμαι για να ξυπνήσω το πρωί, ή αν κοιμάμαι γιατί πρέπει. Είχα ανάγκη από έναν αυτοπροσδιορισμό και τρωγόμουν με τα ρούχα μου γιατί δεν κόλλαγε τίποτα. Όλα ήταν όμορφα, αλλά τους κόλλαγε και το «άσχημα» κάποιες φορες. Όπως ένα κορίτσι, λίγο μετά την εφηβεία και λίγο πριν γίνει γυναίκα. Απροσάρμοστο, κι απροσδιόριστο.

Αισθανόμουν ετσι κι ετσι, ήμουν στο περίπου καλά, θα μπορούσες να με πεις και χαλαρή, θα μπορούσες να με πεις και καταθλιπτική, θα μπορούσες να με πεις και τίγκα στο γιούρια και στο ξέφρενο, ανάλογα πάντα τη στιγμή, την επιλογή και την διάθεση. Εχω νιώσει πολλές φορές στη ζωή μου να περιφέρομαι ανάμεσα σε στιγμές και συναισθήματα, έτσι, χωρίς αφορμή. Να περιφέρομαι όμως επειδή νιώθω ουδέτερα ή επειδή δεν κολλάω πουθενα, δεν το είχα ξαναδεί σε μένα.

Φτερό στον άνεμο οι ανατριχίλες για τα ασήμαντα, τα γέλια χωρίς αιτία, και τα δάκρυα, ετσι απλά για ένα στίχο ή μια μελωδία.

Πίστευα πάντα πως ήμουν χαμαιλέοντας. Κι όμως να, κάτι που καταρρίφθηκε. Ενιωσα χωρίς ταυτότητα και σημεία αναφοράς. Ένιωσα σαν να ήμουν σε λήθαργο και να ξύπνησα μετά απο χρόνια σε έναν κόσμο που δεν ήξερα κανέναν και δεν με ήξερε κανείς. Σε μια άλλη χωρα που δεν ήξερα ούτε τη γλώσσα της και έπρεπε να συννενοηθώ με το βλέμμα ή με παντομίμα, ένα πράγμα...

Όταν μπήκε ο Σεπτέμβρης του ’07, η πρώτη μου σκέψη ήταν οτι δεν πρόκειται να είναι ένας εύκολος χειμώνας. Είχαν αλλάξει πολλά και πριν και πάνω απο όλα, εγώ.

Οι επιλογές μου σε συνδυασμό με επιλογές άλλων, ο κόσμος που ‘χα χτίσει υπαρκτός ή ανύπαρκτος, δεν έχει να κάνει, με έκαναν να πιστεύω πως θα ζήσω ό,τι πιο γκρίζο υπήρχε σε αυτή την πόλη. Να ήταν μαύρο, ΟΚ. Να ήταν ασπρο, ΟΚ. Αλλά το γκρίζο, το ενδιάμεσο και το αμφιλεγόμενο δεν μου ταίριαζε, αλλά ήξερα πως είχε έρθει η στιγμή να το ζήσω.

Τώρα λοιπόν, που σιγά σιγά ο χειμώνας τελειώνει, και είναι καιρός να κάνω μια αποτίμηση, ένα έχω να πω. Πως με μαύρο φόντο, έζησα όλα τα παλ χρώματα...

Δεν ήταν έντονα. Δεν έκαναν αντίθεση. Δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό και μαγικό.

Σίγουρα όμως, δεν ήταν και ο παγωμένος χειμώνας που περίμενα.

Το πρίσμα μου έχει αλλάξει κατά πολύ τα τελευταία δυο χρόνια. Οι ανθρωποι που δέχομαι έχουν να κάνουν με το έντονο κι όχι με το παλ.

Δες το ηλιοβασίλεμα ή την αυγή μόνος σου... Και ξαναδές τα ΜΟΝΟΣ, αλλα ΣΟΥ...

Δεν είναι το ίδιο....

Θα πάω να πάρω ενα ζευγάρι πορτοκαλί γυαλιά φέτος. Γιατί είχα μάθει κάτι ένα πρωί σε μια στάση, όταν κάποιος με πίεζε να φάω πρωινό, και το ξέχασα, το αφησα στην ακρη: «Ποτέ δεν φεύγεις απο το σπίτι βράδυ χωρίς γυαλιά ηλίου.» Χωρίς πορτοκαλί γυαλία ηλίου, θα συμπληρώσω τώρα... Ετσι. Για να μην ξέρεις αν είναι αυγή ή ηλιοβασίλεμα. Και να μένεις στο ΣΟΥ... Be Best