Ουστ, απ'τη πλάτη μας
Πέρσι τέτοια εποχή είχα γράψει πραγματάκια αριθμημένα που βαρέθηκα, και είπα μιας κι έχω να γράψω πολλούς μήνες, να κάνω το ίδιο. Ίσως αν κρατήσω τελικά αυτό το blog, να το καθιερώσω κάθε Μάρτιο … Αν ένας χρόνος είναι ένα πιάτο φαγητό, το πρώτο τρίμηνο είναι μια κουταλιά μεγάλη, αρκετή για να πάρεις μια καλή γεύση για το πώς θα κυλήσει ή αν θα σου κάτσει στο λαιμό… Για να δούμε, λοιπόν τί βαρέθηκα… 1. Τις λέξεις «οικονομική κρίση». (Δηλαδή τόσα χρόνια, ζούσαμε μεγάλες στιγμές οικονομικής ευμάρειας; Δεν το’ χα καταλάβει…) 2. Το χρονικό του αδικοχαμένου Μπάμπη Λαζαρίδη και το δράμα της Μπάμπαινας. (εξκιουζέ μουά: των Μπάμπαινων γιατί τις είχε δυο ο μακαρίτης) 3. Το δις ιζ αουρ ναιτ φλΑι… (Σορρυ ΣΑΚΙΣ αλλά δεν την παλεύω να το ακούω μόνιμα, ΣΥΝΕΧΕΙΑ όπου βρεθώ κι όπου σταθώ... Ζάλισε κανέναν Γερμανό να μας ψηφίσει…) 4. Τις εκφράσεις «δεν υπάρχει, δεν το ζω αυτό». (Πρέπει να ανήκει στα ηχητικά ναρκωτικά δεν εξηγείται αλλιώς. Αφού το κόλλησα και εγώ πιο γρήγορα κι από γρίπη… Είναι προφανές ...