Limits of mind & soul...

Φασούλι το φασούλι, γέμισε το σακούλι, τα μάζεψα και να’μαι… Η μακρόχρονη ανεργία μου και η δυσκολία να βρώ κάτι στον τομέα μου με έκαναν να έχω άπειρο χρόνο για ενημέρωση από όλους τους τύπους των μέσων. Ετσι λοιπόν, και blogs διάβασα, και αποχαυνώθηκα στο ζάπινγκ στα δελτία ειδήσεων, και σε πολλά ενημερωτικά sites έγινα μέλος, κι όλα αυτά προκειμένου να εχω μια - το κατά δυνατόν – πιο σφαιρική άποψη σε σχεση με τα πολιτικά πράγματα της χωρας, ως απλή πολίτης και τίποτα παραπάνω. Τα πραγματα είναι εξοργιστικά τραγικά. Πολλές φορές προσπάθησα να τα δω με χιούμορ για να εξωραίσω την κατάντια μας. Άλλες φορές αποστασιοποιήθηκα εντελώς από την ενημερωση για να καλμάρουν τα νεύρα μου από τις μαλακίες που διάβαζα και άκουγα καθημερινά… Έφτασα να ενώσω την οργή μου με τους καταστροφείς στο κεντρο της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβρη, και να ψάχνω να βρω αν έχω κουκούλα στο σπίτι… Μπήκα στο τριπάκι να ασχοληθώ με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και όταν είδα γνωστό λαμόγιο εκεί μέσα αηδίασα… ΜΑ ΤΙ ΑΛΛ...

Πέρσι τέτοια εποχή είχα γράψει πραγματάκια αριθμημένα που βαρέθηκα, και είπα μιας κι έχω να γράψω πολλούς μήνες, να κάνω το ίδιο. Ίσως αν κρατήσω τελικά αυτό το blog, να το καθιερώσω κάθε Μάρτιο … Αν ένας χρόνος είναι ένα πιάτο φαγητό, το πρώτο τρίμηνο είναι μια κουταλιά μεγάλη, αρκετή για να πάρεις μια καλή γεύση για το πώς θα κυλήσει ή αν θα σου κάτσει στο λαιμό… Για να δούμε, λοιπόν τί βαρέθηκα… 1. Τις λέξεις «οικονομική κρίση». (Δηλαδή τόσα χρόνια, ζούσαμε μεγάλες στιγμές οικονομικής ευμάρειας; Δεν το’ χα καταλάβει…) 2. Το χρονικό του αδικοχαμένου Μπάμπη Λαζαρίδη και το δράμα της Μπάμπαινας. (εξκιουζέ μουά: των Μπάμπαινων γιατί τις είχε δυο ο μακαρίτης) 3. Το δις ιζ αουρ ναιτ φλΑι… (Σορρυ ΣΑΚΙΣ αλλά δεν την παλεύω να το ακούω μόνιμα, ΣΥΝΕΧΕΙΑ όπου βρεθώ κι όπου σταθώ... Ζάλισε κανέναν Γερμανό να μας ψηφίσει…) 4. Τις εκφράσεις «δεν υπάρχει, δεν το ζω αυτό». (Πρέπει να ανήκει στα ηχητικά ναρκωτικά δεν εξηγείται αλλιώς. Αφού το κόλλησα και εγώ πιο γρήγορα κι από γρίπη… Είναι προφανές ...