Limits of mind & soul...

Φοράω τα γυαλιά μου, ανάβω ένα τσιγάρο, και κοιτώ τον ήλιο. Αν παγώσω τη στιγμή, αν παγώσω τα χρώματα, δεν ξεχωρίζω αν είναι αυγή ή δύση. Μένω απλά σ’ αυτην την όμορφη εικόνα. Έτσι πέρασε ο χειμώνας. Δεν ήξερα ούτε μια στιγμή αν η μέρα έφευγε, ή αν ερχόταν άλλη. Δεν ήξερα αν κοιμάμαι για να ξυπνήσω το πρωί, ή αν κοιμάμαι γιατί πρέπει. Είχα ανάγκη από έναν αυτοπροσδιορισμό και τρωγόμουν με τα ρούχα μου γιατί δεν κόλλαγε τίποτα. Όλα ήταν όμορφα, αλλά τους κόλλαγε και το «άσχημα» κάποιες φορες. Όπως ένα κορίτσι, λίγο μετά την εφηβεία και λίγο πριν γίνει γυναίκα. Απροσάρμοστο, κι απροσδιόριστο. Αισθανόμουν ετσι κι ετσι, ήμουν στο περίπου καλά, θα μπορούσες να με πεις και χαλαρή, θα μπορούσες να με πεις και καταθλιπτική, θα μπορούσες να με πεις και τίγκα στο γιούρια και στο ξέφρενο, ανάλογα πάντα τη στιγμή, την επιλογή και την διάθεση. Εχω νιώσει πολλές φορές στη ζωή μου να περιφέρομαι ανάμεσα σε στιγμές και συναισθήματα, έτσι, χωρίς αφορμή. Να περιφέρομαι όμως επειδή νιώθω ουδέτερα ή...

Ένα φλάς της ματιάς, Γιάννα. Ένα άλλο, Χρήστος. Φιλιούνται και χαίρομαι. Ο Φώντας κοιτά αμέριμνος. Η Ρίκα γελάει. Κάτι της είπε ο Δημήτρης. Το βλέμμα συναντά Αρετή. Μετά τον Φώτη. Έξω πανικός από βροχή. Κάτι λείπει... Κάτι ποτέ δεν είναι αρκετό. Κάτι πάντα είναι έτοιμο στο μυαλό να σου χαλάσει αυτό που ζεις, αρκεί να υποσχεθείς στον εαυτό σου -και μόνο σε αυτόν- οτι δε θα το αφήσεις... Σε περιμένει στη γωνία να σου κλείσει το μάτι η μαυρίλα. Η κατύφλα όπως συνηθίζω να λέω. Αλλά το μεγαλύτερο όπλο είναι η θετική ενέργεια. Το Ντινού κρυώνει. Νυστάζει, αλλά είναι και κείνο εκεί μαζί μου. Δίπλα μου. Στη χαρά μου. Στη λύπη μου, στην κατύφλα μου και στα δύσκολα, το ξέρω πως είναι, γιατί ήμουν για καιρό ετσι. Αλλά τώρα στη χαρά μου και με αντίξοες συνθήκες ήταν το κάτι άλλο. Τα πάντα ήταν εναντίον. Ο καιρός, ο χρόνος, οι συνθήκες... Πήγα ενάντια σε όλα. Λόγω βροχής, λόγω 30, λόγω μαυρίλας, λόγω μοναξιάς, λόγω κενού, λόγω οτι πάντα κάτι έλειπε, είπα οτι απόψε δεν θα μου λείψει τίποτα. ...