Limits of mind & soul...

Ήταν ένα βράδυ Κυριακής, ανεπανάληπτο. Έπιασα τον εαυτό μου να ρομαντζάρει κοιτώντας το χιόνι να πέφτει έξω στο μπαλκόνι, έχοντας γίνει ένα συμπαγες γιουβαρλάκι μέσα στο πάπλωμα μου και παρακαλώντας να κρατήσει αυτό το σαββατοκύριακο άλλη μια μέρα... Εκ του ασφαλούς ευχόμουν, σαφέστατα... Ο δρόμος είχε παγώσει ετσι κι αλλιώς, και ήξερα πως την επόμενη μέρα δεν θα λειτουργούσε τίποτα σωστα. Κακά τα ψέματα όμως, με βόλευε που δεν πήγα δουλειά σήμερα, το γούσταρα. Η Δευτέρα αυτή ήταν από τις πιο όμορφες που έχω περάσει ποτέ... Καταρχήν, είχε τον αγαπημένο μου καιρό. Ο αγαπημένος μου καιρός έχει πάντα ήλιο. Τώρα, αν κάνει κρύο, ή βρέχει ταυτόχρονα, ή φυσάει, ή χιονίζει, δεν με απασχολεί. Αρκει να έχει ήλιο.Κι ας κάνει όσο κρύο θέλει. Κατα δεύτερον, δεν υπήρχε θόρυβος. Ακόμα και το ένα αυτοκίνητο που θα περνούσε, περνούσε σαν χελώνα και άρα αθόρυβα. Νόμιζα πως ήμουν κάπου στην εξοχή σήμερα και πως κάτω απο το μπαλκόνι μου αν εσκυβα, δεν θα εβλεπα αυτοκίνητα αλλά δέντρα... Κατα τρίτον,...

Αν θες, κάν' το κι εσυ.... Κλείστε την τηλεόραση! Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού. Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας. Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις. Λέμε όχι: Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής. Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ. Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων. Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης. Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων. Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα. Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας! Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας. Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας. Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.

Πολύς καιρός. Τί να πει κανείς για τη σύμβαση της αλληνής... Μουδιασμένος τηλεθεατής με το κοντρόλ στο χέρι, δεν προλάβαινα να απαντήσω στο ένα ερώτημα και τσουπ προέκυπτε το άλλο. Ροζ ή πολιτικό σκάνδαλο; Ποιός είναι ο κομιστής; Υπήρξε εκβιασμός; Απο ποιούς σε ποιόν; Τί ξερει ο Θέμος; Θέμος ή Μάκης; Από πού ειναι 5,5 εκ. Ευρώ του Θέμου; Και μένα τί με νοιάζει στην τελική; Δεν ξέρω οτι όλοι μασάνε σε αυτή τη χώρα; Δεν ξέρω οτι όλα γίνονται για κάποιο λόγο που τον μαθαίνω πάντα τελευταίος; Δεν ξέρω οτι οι κυβερνήσεις κρατάνε ομήρους τα παιδάκια του δημοσίου; Δεν ξέρω οτι ακόμα και η αρνητική διαφήμιση είναι διαφήμιση και θα τα τσακώσουν γερά τα ΘΕ-ΜΑτα απο τις πωλήσεις τους; Δεν ξέρω οτι κάποιοι θέλουν την εξουσία και θα τη διεκδικήσουν με κάθε τρόπο; Δεν ξέρω οτι πάμε για εκλογές; Δεν ξέρω οτι ορισμένοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και μεγαλο-επιχειρηματίες είναι ούνα φατσα-ούνα ράτσα και καθορίζουν όλο το σύστημα; Τα ξέρω. Γιατί σε αυτά απαντώ μέσα στον εγκέφαλό μου όταν ...