Thir(s)ty and life...
Θερμή παράκληση προς όλους... Ξεχάστε οτι γεννήθηκα το ’78. Δεν το δέχομαι. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Οι χρονολογίες για μένα μετά το ’85 δεν υπάρχουν όσον αφορά στις γεννήσεις παιδιών, ετσι; Κλείνω τα 30 και λέω: «τί λες τώρα; Ποιά 30; Εγώ είμαι 18 ακόμα...» Ναί ετσι νιώθω. Δεν είναι η κρίση που λένε που παθαίνουμε οι γυναίκες. Το συζήτησα πολύ, εσκεμμένα και με αντρες, κι άκουσα ακριβως το ίδιο. Μας κυριεύει το κόμπλεξ του χρόνου, φλασάρουμε και το αναγάγουμε σε αριθμό, σε σοβαρότητα και σοβαροφάνεια στις πράξεις μας γενικά. Βλέπουμε τελικά πως ό,τι θα θέλαμε, δεν συμβαδίζει με ο,τι νομίζουμε πως έχουμε ζήσει ως τώρα και φρικάρουμε. Μας πιάνει ο παλιμπαιδισμός, ξαφνικά μαλακώνουν τα συναισθήματα, δεν τσαμπουκαλευόμαστε πια τόσο συχνά, δίνουμε τόπο στην οργή, τα άτομα κάτω των 23 τείνουν στο «πιτσιρίκι», έχουμε αποκτήσει πια άλλου είδους στεγανά και αναστολές που πριν δεν είχαμε.... Δεν τρώμε τη μούφα εύκολα. Δεν μασάμε το παραμυθάκι. Αυτό μας πειράζει. Που καταλαβαίνουμε α...