ΕΝ ΛΕΥΚΩ...

Ήταν ένα βράδυ Κυριακής, ανεπανάληπτο. Έπιασα τον εαυτό μου να ρομαντζάρει κοιτώντας το χιόνι να πέφτει έξω στο μπαλκόνι, έχοντας γίνει ένα συμπαγες γιουβαρλάκι μέσα στο πάπλωμα μου και παρακαλώντας να κρατήσει αυτό το σαββατοκύριακο άλλη μια μέρα... Εκ του ασφαλούς ευχόμουν, σαφέστατα... Ο δρόμος είχε παγώσει ετσι κι αλλιώς, και ήξερα πως την επόμενη μέρα δεν θα λειτουργούσε τίποτα σωστα. Κακά τα ψέματα όμως, με βόλευε που δεν πήγα δουλειά σήμερα, το γούσταρα.

Η Δευτέρα αυτή ήταν από τις πιο όμορφες που έχω περάσει ποτέ... Καταρχήν, είχε τον αγαπημένο μου καιρό. Ο αγαπημένος μου καιρός έχει πάντα ήλιο. Τώρα, αν κάνει κρύο, ή βρέχει ταυτόχρονα, ή φυσάει, ή χιονίζει, δεν με απασχολεί. Αρκει να έχει ήλιο.Κι ας κάνει όσο κρύο θέλει.

Κατα δεύτερον, δεν υπήρχε θόρυβος. Ακόμα και το ένα αυτοκίνητο που θα περνούσε, περνούσε σαν χελώνα και άρα αθόρυβα. Νόμιζα πως ήμουν κάπου στην εξοχή σήμερα και πως κάτω απο το μπαλκόνι μου αν εσκυβα, δεν θα εβλεπα αυτοκίνητα αλλά δέντρα...

Κατα τρίτον, δεν θα λειτουργούσε τίποτα, άρα δεν δουλευα σήμερα...

Μα πεστε μου υπάρχει καλύτερο κίνητρο, για να φτιαξεις μια τεράστια κούπα καφέ και να αράξεις με πυτζάμες και τσιγάρο στον καναπέ σου, να ακούσεις τη μουσικούλα που γουστάρεις, και να ασχοληθείς με τα πράγματα που ασχολείσαι συνήθως όταν ξεκλέβεις λίγο χρόνο; Το τρίπτυχο της επιτυχίας...

Δεν ξέρω, αυτό το λευκό ίσως και σε αντίθεση με την ψυχολογία μου λίγες μέρες νωρίτερα, ήρθε και καθάρισε τα γκρίζα σημαδάκια των κενών που έχω αφήσει ατέλειωτους μήνες να αιωρούνται. Ή απλώς έκανε τη διαφορά.

Αυτό το μπούγιο χιονιού που με απέκλειε σήμερα από τον έξω κόσμο, επιτακτικά και σχεδόν δικτατορικά, με έκανε να κάνω πραγματική παρεούλα με τον εαυτό μου αντιμετωπίζοντάς τον πιο φιλικά κι οχι με διάθεση να του βάλω όρια και πειθαρχία όπως κάνω σχεδόν κάθε μέρα, και κυρίως τις Δευτέρες για να βγεί η εβδομάδα...

Είπα μέσα μου «Αύριο, όχι τώρα», άδειασα το κεφάλι από τα πάντα, απόλαυσα τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου και ασχολήθηκα με την πάρτη μου. Άκουσα για 500ή φορά την μπαλάντα που έχω ανακαλύψει εδω και δυο μέρες, άκουσα για πολλοστή φορά την αγαπημένη μου μουσική, έκανα για πολλοστή φορά πράγματα που συνηθίζω να κάνω για μένα όταν έχω χρόνο, κι όμως ήταν αλλιώς. Ήταν εν λευκώ.

Έφτιαξα κι ενα μικρό χιονανθρωπάκι στο κάγκελο του μπαλκονιού. Για μύτη και μάτια του έβαλα ένα κόκκους φακής, και στο στόμα ένα τσιγάρο. Με συνεπήρε η μέρα...

Το μεσημέρι η απο πάνω μου αποφάσισε να τινάξει τα χιόνια από την τεντα της και ξαφνικά ο χιονανθρωπάκος αυτοκτόνησε... Αισθάνθηκα όπως όταν σε μικρή ηλικία έφτιαχνα για ώρες πυργάκια στη θάλασσα και ξαφνικά με ένα κύμα χανόντουσαν όλα. Ήταν φυσικός ο τρόπος όμως. Ήταν ένα κύμα. Δεν ήταν ένα πόδι απο το πουθενά που τον πάταγε.

Προσγειώθηκα απότομα από τον υπέρμετρο ρομαντισμό μου, κατέβηκα από την νιφάδα που με είχε πάρει μαζί της και συνειδητοποιήσα ακαριαία, πως δεν βρίσκομαι ούτε σε σαλέ, ούτε δέντρα υπάρχουν απο κάτω, πως ήταν Δευτέρα και αύριο Τρίτη και πάω δουλειά κανονικά, θυμήθηκα λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσω, πως μεσημέριασε κι έπρεπε να φάω, πως η ώρα περνούσε και πως πέρασε ετσι κι αφού σήμερα καθόμουν , ίσως έπρεπε να κάνω κάποια πράγματα που δεν έκανα τώρα που είχα χρόνο...

Να σου οι τύψεις, να σου οι ενοχές που ξεπήδησαν από το alter ego μου, το ρομποτάκι της καθημερινότητας που τα προγραμματίζει όλα τέλεια.

Ξεκίνησα να συμπεριφέρομαι «αυτιστικά» εγκλωβισμένη στον «φυσιολογικό» Rainman που όλοι κρύβουμε μέσα μας χώθηκα στον υπολογιστή για να δω αν θα λειτουργούν οι τράπεζες αύριο, έκανα λογαριασμούς, ώσπου νύχτωσε και δεν πήρα είδηση...

Ο χιονάνθρωπος αυτοκτόνησε και μαζί του και η ελεύθερη Δευτέρα μου.

Εν λευκω...