Συζήτηση ταξιτζή (όχι κλασσικού θα έλεγα) και νέας πελάτισσας σε μεγάλη διαδρομή… Ήμουν δεύτερη κούρσα που βόλευε και άκουγα απλώς… κάποια πρόλαβα να τα ηχογραφήσω ευτυχώς αλλά δεν είχα πολύ χώρο στο κινητό μου, κάποια τα γράφω περιφραστικά, γιατί θυμόμουν μόνο το ρεζουμέ... Σίγουρα δεν έχασα τίποτα όμως από το νόημα….
ΠΕΛ: ...Εγώ όμως θα κοιμηθώ απόψε, γιατί το σπίτι μου δεν κάηκε, κύριέ μου, γιατί δεν έχω ζώα που κάηκαν και δεν βγάζω χρήματα από αυτά, γιατί δεν έχασα μάνα, αδερφή παιδιά, συγγενείς, σε πυρκαγιά, γιατί δεν έχω φίλο, γνωστό, συγγενή πυροσβέστη, γιατί δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να είμαι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις στο κοντινό μέλλον, γιατί το μόνο που μου μεταφέρει τη φρίκη που ζει η Ελλάδα τις ώρες αυτές είναι ένα κουτί γεμάτο εικόνες και μπορώ να το κλείσω και να βάλω αδιάφορα μουσική, κι αν βρεθώ με φίλους, να συζητήσω αυτή τη φρίκη για να μη με πουν κι αναίσθητη… Γιατί αναίσθητη δεν είμαι!
ΤΑΞ: Για κάτσε ρε κοπελιά, αν οι νέοι τα παρατήσουν και σκέφτονται όπως εσύ, που θα πάει αυτός ο τόπος; Εγώ καταλαβαίνω μπορεί να μη σε κόφτει εσένα το πράσινο, τα ζώα, γιατί μεγάλωσες στην πόλη…όμως τις διακοπούλες σου πού θα τις κάνεις; Το φιλετάκι σου πώς θα το τρως όταν δεν θα υπάρχει η φύση, ο αγρότης, η αγελαδίτσα….Τα παιδιά σου πώς μεγαλώσουν; Έχεις ιδέα τί γίνεται γύρω σου;
ΠΕΛ: Ναι, γιατί νομίζεις οτι τρώμε φιλετάκια τώρα; Αφού μας πουλάνε ξένα για ντόπια. Πίνουμε γαλατάκι τώρα από την αγελαδίτσα ή πάμε στο περίπτερο και πίνουμε βιομηχανοποιημένο; Πάμε διακοπούλες ή κουτσοβολεύουμε κάποιες μέρες και μαζευόμαστε στη Μύκονο; Κι όσοι δεν πάνε στη Μύκονο, πάνε κάπου που να έχει ό,τι έχει η Αθήνα… Άρα; Πότε ο Έλληνας εκτίμησε την επαρχία του; ΜΟΝΟ ΓΙΑ το ΠΑΣΧΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΤΙΣ ΑΡΓΙΕΣ!!! Του χαλάει το σκηνικό η λαίλαπα !!!Γιατί ξαφνικά τώρα όλοι πονάμε το πράσινο; Από το κάψιμο της Πάρνηθας κι εδώ, έχουμε ξαφνικά γίνει όλοι οικολόγοι… Πήγε κανείς από αυτούς που ξέρετε –φίλους σας, γνωστούς σας-να φυτέψει κανένα δέντρο μετά από χρόνια κάπου που ξαναείχαμε πυρκαγιές;;;; Γιατί οι πυρκαγιές στην Ελλάδα δεν είναι τώρα! Χρόνια μας καίνε!!! Καλοκαίρια και καλοκαίρια!!! Αντιθέτως πόσοι από τους φίλους σας παραγνωστούς σας χτίσανε έστω παραγκούλες αυθαίρετες σε εκτάσεις που βρήκαν κι απλά νόμιζαν ότι ήταν ανεκμετάλλευτες εκτάσεις στη μέση του πουθενά ;;;; Γιατί φυσικά κανένας δεν γνώριζε-γιατί ποτέ ο Έλληνας δεν ασχολείται με κάτι που συμβαίνει μακριά από τον κώλο του-ότι εκεί κάποτε ίσως και να υπήρχε δάσος… Και γιατί ο γύφτο-Αθηναίος θέλει και το εξοχικό του όπου λάχει…και έλα μωρέ θα βρούμε και ρεύμα και νερό, θα λαδώσουμε… Και ο επαρχιώτης που το παίζει Αθηναίος και θρηνεί σήμερα, θρηνεί για τη μάνα η το σπίτι του που κάηκε παρά για το πράσινο…. Γιατί τον μάθανε να σκέφτεται έτσι… Να σκέφτεται το τομάρι του γιατί δεν τον σκέφτεται κανείς. Αλλά παρόλα αυτά ψηφίζει δυο οικογένειές 30 χρόνια τώρα… και χαίρεται όταν του λένε οι ξένοι και τον εκθειάζουν για το λίκνο του πολιτισμού και της Δημοκρατίας….
Ο ταξιτζής δεν μιλούσε για αρκετή ώρα… ώσπου…
ΤΑΞ: Εσύ από που είσαι αν επιτρέπεται;
ΠΕΛ: Από την Ελλάδα είμαι. Και Ελλάδα όπως καταντήσαμε είναι μόνο η Αθήνα.
ΤΑΞ: Και τί επαγγέλλεσαι;
ΠΕΛ: Άνεργη είμαι
ΤΑΞ: Α, εκτός από αναίσθητη, σε πληρώνουμε κιόλας…
ΠΕΛ: Να ψηφίζατε κάτι άλλο κύριε πέραν της Δημοκρατίας τότε πριν χρόνια που εγώ ήμουν μωρό, για να μην με πληρώνατε τώρα… Το τραγούδι το έχετε ακούσει της Βιτάλη που λέει «είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας κι ο γιος μου το ανταλλακτικό»;
ΤΑΞ: Τελικά έχεις παραιτηθεί εσύ; Διαμαρτύρεσαι; Τι κάνεις από όλα;
ΠΕΛ: Θρηνώ αλλά στο σπίτι μου. Κι όταν θέλω να λέγομαι ευαίσθητη κάνω πράξεις. Για μένα, για την πάρτη μου. Θα βοηθήσω θα φυτέψω θα τρέξω όπου μπορώ. Όπου δεν μπορώ όμως δεν έχει νόημα να θρηνήσω κύριε, θα ναι σαν να κοροϊδεύω τον κόσμο που χάθηκε. Και γιατί παρακαλώ, να θρηνήσω, που όταν έγινε ο σεισμός κι εκείνο το κτίριο- το πως το λέγανε καλέ; μπράβο, τη ΡΙΚΟΜΕΞ… Δε χαθήκανε τόσοι άνθρωποι; Βρήκαν το δίκιο τους; Το χώμα τους τρώει, μαζί με την μάνα μου καημένεεεεε…. Και μετά από λίγες μέρες ούτε φωνή ούτε ακρόαση για τους σεισμόπληκτους στα κανάλια… Έτσι θα γίνει και τώρα, καλέ! Σε λίγους μήνες ούτε που θα σκεφτόμαστε το τί έζησε η Ελλάδα το καλοκαίρι! Μέχρι το επόμενο δελτίο ανέμων….
ΤΑΞ: Σώπα ρε κοπελιά! Έχεις χάσει τη μάνα σου τότε με το σεισμό;
ΠΕΛ: Και τί να λέει; Ξέρεις τι παραμύθι φάγαμε από το κράτος όλοι εμείς; Ξέρεις τί υποσχέσεις δώσανε;
ΤΑΞ: ‘Επεσε και το σπίτι σου;
ΠΕΛ: Δεν θέλω να μιλήσω γι αυτό άλλο, απλά με φέρατε ως εδώ… Σας είπα αναίσθητη δεν είμαι…
ΤΑΞ: Μα το κατάλαβα από τον τρόπο που μιλάς… Απλά ρε συ είσαι νέος άνθρωπος, μην…δεν ξέρω… κάνε κάτι μην σκέφτεστε ετσι τα νέα παιδιά… αν δεν στηρίξεις τη χώρα σου, το σπίτι σου δηλαδή, αν γίνει πόλεμος τί… θα τον βλέπεις κι αυτόν από την τηλεόραση;
ΠΕΛ: Εδώ πιο κάτω, στο φανάρι, όπου μπορέσετε αφήστε με…
ΤΑΞ: ΟΚ…
ΠΕΛ: Αν γίνει πόλεμος ίσως και να βρω δουλειά… Νοσοκόμα είμαι… Κρατήστε τα ρέστα. Ευχαριστώ…γεια χαρά…
Ο ταρίφας θέλησε να συνεχίσει την κουβέντα. Εγώ προσωπικά δεν είχα διάθεση…
Τα σχόλια δικά σας.
ΠΕΛ: ...Εγώ όμως θα κοιμηθώ απόψε, γιατί το σπίτι μου δεν κάηκε, κύριέ μου, γιατί δεν έχω ζώα που κάηκαν και δεν βγάζω χρήματα από αυτά, γιατί δεν έχασα μάνα, αδερφή παιδιά, συγγενείς, σε πυρκαγιά, γιατί δεν έχω φίλο, γνωστό, συγγενή πυροσβέστη, γιατί δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να είμαι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις στο κοντινό μέλλον, γιατί το μόνο που μου μεταφέρει τη φρίκη που ζει η Ελλάδα τις ώρες αυτές είναι ένα κουτί γεμάτο εικόνες και μπορώ να το κλείσω και να βάλω αδιάφορα μουσική, κι αν βρεθώ με φίλους, να συζητήσω αυτή τη φρίκη για να μη με πουν κι αναίσθητη… Γιατί αναίσθητη δεν είμαι!
ΤΑΞ: Για κάτσε ρε κοπελιά, αν οι νέοι τα παρατήσουν και σκέφτονται όπως εσύ, που θα πάει αυτός ο τόπος; Εγώ καταλαβαίνω μπορεί να μη σε κόφτει εσένα το πράσινο, τα ζώα, γιατί μεγάλωσες στην πόλη…όμως τις διακοπούλες σου πού θα τις κάνεις; Το φιλετάκι σου πώς θα το τρως όταν δεν θα υπάρχει η φύση, ο αγρότης, η αγελαδίτσα….Τα παιδιά σου πώς μεγαλώσουν; Έχεις ιδέα τί γίνεται γύρω σου;
ΠΕΛ: Ναι, γιατί νομίζεις οτι τρώμε φιλετάκια τώρα; Αφού μας πουλάνε ξένα για ντόπια. Πίνουμε γαλατάκι τώρα από την αγελαδίτσα ή πάμε στο περίπτερο και πίνουμε βιομηχανοποιημένο; Πάμε διακοπούλες ή κουτσοβολεύουμε κάποιες μέρες και μαζευόμαστε στη Μύκονο; Κι όσοι δεν πάνε στη Μύκονο, πάνε κάπου που να έχει ό,τι έχει η Αθήνα… Άρα; Πότε ο Έλληνας εκτίμησε την επαρχία του; ΜΟΝΟ ΓΙΑ το ΠΑΣΧΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΤΙΣ ΑΡΓΙΕΣ!!! Του χαλάει το σκηνικό η λαίλαπα !!!Γιατί ξαφνικά τώρα όλοι πονάμε το πράσινο; Από το κάψιμο της Πάρνηθας κι εδώ, έχουμε ξαφνικά γίνει όλοι οικολόγοι… Πήγε κανείς από αυτούς που ξέρετε –φίλους σας, γνωστούς σας-να φυτέψει κανένα δέντρο μετά από χρόνια κάπου που ξαναείχαμε πυρκαγιές;;;; Γιατί οι πυρκαγιές στην Ελλάδα δεν είναι τώρα! Χρόνια μας καίνε!!! Καλοκαίρια και καλοκαίρια!!! Αντιθέτως πόσοι από τους φίλους σας παραγνωστούς σας χτίσανε έστω παραγκούλες αυθαίρετες σε εκτάσεις που βρήκαν κι απλά νόμιζαν ότι ήταν ανεκμετάλλευτες εκτάσεις στη μέση του πουθενά ;;;; Γιατί φυσικά κανένας δεν γνώριζε-γιατί ποτέ ο Έλληνας δεν ασχολείται με κάτι που συμβαίνει μακριά από τον κώλο του-ότι εκεί κάποτε ίσως και να υπήρχε δάσος… Και γιατί ο γύφτο-Αθηναίος θέλει και το εξοχικό του όπου λάχει…και έλα μωρέ θα βρούμε και ρεύμα και νερό, θα λαδώσουμε… Και ο επαρχιώτης που το παίζει Αθηναίος και θρηνεί σήμερα, θρηνεί για τη μάνα η το σπίτι του που κάηκε παρά για το πράσινο…. Γιατί τον μάθανε να σκέφτεται έτσι… Να σκέφτεται το τομάρι του γιατί δεν τον σκέφτεται κανείς. Αλλά παρόλα αυτά ψηφίζει δυο οικογένειές 30 χρόνια τώρα… και χαίρεται όταν του λένε οι ξένοι και τον εκθειάζουν για το λίκνο του πολιτισμού και της Δημοκρατίας….
Ο ταξιτζής δεν μιλούσε για αρκετή ώρα… ώσπου…
ΤΑΞ: Εσύ από που είσαι αν επιτρέπεται;
ΠΕΛ: Από την Ελλάδα είμαι. Και Ελλάδα όπως καταντήσαμε είναι μόνο η Αθήνα.
ΤΑΞ: Και τί επαγγέλλεσαι;
ΠΕΛ: Άνεργη είμαι
ΤΑΞ: Α, εκτός από αναίσθητη, σε πληρώνουμε κιόλας…
ΠΕΛ: Να ψηφίζατε κάτι άλλο κύριε πέραν της Δημοκρατίας τότε πριν χρόνια που εγώ ήμουν μωρό, για να μην με πληρώνατε τώρα… Το τραγούδι το έχετε ακούσει της Βιτάλη που λέει «είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας κι ο γιος μου το ανταλλακτικό»;
ΤΑΞ: Τελικά έχεις παραιτηθεί εσύ; Διαμαρτύρεσαι; Τι κάνεις από όλα;
ΠΕΛ: Θρηνώ αλλά στο σπίτι μου. Κι όταν θέλω να λέγομαι ευαίσθητη κάνω πράξεις. Για μένα, για την πάρτη μου. Θα βοηθήσω θα φυτέψω θα τρέξω όπου μπορώ. Όπου δεν μπορώ όμως δεν έχει νόημα να θρηνήσω κύριε, θα ναι σαν να κοροϊδεύω τον κόσμο που χάθηκε. Και γιατί παρακαλώ, να θρηνήσω, που όταν έγινε ο σεισμός κι εκείνο το κτίριο- το πως το λέγανε καλέ; μπράβο, τη ΡΙΚΟΜΕΞ… Δε χαθήκανε τόσοι άνθρωποι; Βρήκαν το δίκιο τους; Το χώμα τους τρώει, μαζί με την μάνα μου καημένεεεεε…. Και μετά από λίγες μέρες ούτε φωνή ούτε ακρόαση για τους σεισμόπληκτους στα κανάλια… Έτσι θα γίνει και τώρα, καλέ! Σε λίγους μήνες ούτε που θα σκεφτόμαστε το τί έζησε η Ελλάδα το καλοκαίρι! Μέχρι το επόμενο δελτίο ανέμων….
ΤΑΞ: Σώπα ρε κοπελιά! Έχεις χάσει τη μάνα σου τότε με το σεισμό;
ΠΕΛ: Και τί να λέει; Ξέρεις τι παραμύθι φάγαμε από το κράτος όλοι εμείς; Ξέρεις τί υποσχέσεις δώσανε;
ΤΑΞ: ‘Επεσε και το σπίτι σου;
ΠΕΛ: Δεν θέλω να μιλήσω γι αυτό άλλο, απλά με φέρατε ως εδώ… Σας είπα αναίσθητη δεν είμαι…
ΤΑΞ: Μα το κατάλαβα από τον τρόπο που μιλάς… Απλά ρε συ είσαι νέος άνθρωπος, μην…δεν ξέρω… κάνε κάτι μην σκέφτεστε ετσι τα νέα παιδιά… αν δεν στηρίξεις τη χώρα σου, το σπίτι σου δηλαδή, αν γίνει πόλεμος τί… θα τον βλέπεις κι αυτόν από την τηλεόραση;
ΠΕΛ: Εδώ πιο κάτω, στο φανάρι, όπου μπορέσετε αφήστε με…
ΤΑΞ: ΟΚ…
ΠΕΛ: Αν γίνει πόλεμος ίσως και να βρω δουλειά… Νοσοκόμα είμαι… Κρατήστε τα ρέστα. Ευχαριστώ…γεια χαρά…
Ο ταρίφας θέλησε να συνεχίσει την κουβέντα. Εγώ προσωπικά δεν είχα διάθεση…
Τα σχόλια δικά σας.
Σχόλια