Εγώ, ο εγωκεντρικός...
Έχω σηκωθεί με ένα κεφάλι, γαμησέ τα... Στις μετωπικές με τον εαυτό σου, δεν υπολογίζεις ούτε πόσο θα πονέσεις ούτε τίποτα... Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν μπαίνουν όλοι σε αυτή τη διαδικασία να βάζουν τον εαυτό τους απέναντι και να τον κατασπαράζουν κάνοντας ερωτήσεις. Θα ήμουν πιστεύω πολύ χαρούμενη αν μάθαινα οτι υπάρχουν κι άλλοι... Τα συμπεράσματα είναι πάρα πολλά και είναι όλα αληθινά γιατι ο εαυτός σου είναι ο πιο σκληρός κριτής σου.
Ήθελα και θέλω πάντα να τα έχω καλά μαζί του. Ευτυχώς δεν ανήκω σε αυτούς που χάνουν τον ύπνο τους απο τύψεις ή ενοχές οτι πείραξαν κάποιον. Κι όταν υπάρχουν αμφιβολίες κοιτάω να ξεκαθαρίζομαι...
Αρνούμαι να παραδεχτώ οτι δεν υπάρχουν αξίες, και αρνούμαι να επιβιώσω σε συνθήκες που βάζουν τις εννοιες αγάπη, ερωτας, φιλία, σεξ, σε ενα τσουβάλι. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τις πετάνε εκει μέσα και ό,τι προκύψει απο το τουρλουμπούκι το καταναλώνουν σαν τυποποιημένη κονσερβα, όταν και εάν πεινάσουν απο τη βαρεμάρα της χάρτινης ζωής τους... Δεν είμαι κριτής τους, απλά όταν με προσκαλούν σε τέτοιου είδους «γεύμα» αρνούμαι την πρόσκληση... Το παίζω «γκουρμέ» και υπεράνω και είναι ίσως η μόνη στιγμή που πιάνω τον εαυτό μου να εκφράζει σύνδρομο ανωτερότητας.
Το κακό είναι οτι τέτοιου είδους προσκλήσεις σε γεύμα με κονσέρβες πληθαίνουν. Οι πεινασμένοι πολλοί. Κι όταν τους λες να μπουν στην κουζίνα και να μαγειρέψουν μαζί σου, σε κοιτάνε με μισό ματι... Ε, βέβαια... γιατι η κονσέρβα τα έχει όλα και είναι έτοιμη...
Βάζω τον ευατό μου σε απεργία πείνας αν είναι ετσι... Νηστική για πάντα κύριοι και κυρίες... Αν η εποχή προστάζει να συμβιβαστώ με το λίγο του καθενός, προτιμώ το πολύ της μοναξιάς μου.
Δε θα σταματήσω να χτυπάω πόρτες για να διατυμπανίσω τί φαγητό εφτιαξα σήμερα. Ούτε να κάνω εγώ προσκλήσεις σε γκουρμέ γεύματα. Οι ανθρωποι που το αξίζουν θα κάτσουν να μαγειρεψουν μαζί μου την επόμενη φορα. Οι ανθρωποι που δεν το αξίζουν θα το απολαύσουν και θα φυγουν. Αυτή είναι η στάση μου. Αυτή είναι η ταυτότητα μου.
Λένε οτι οι ανθρωποι μεταξύ μας παρεξηγούμαστε γιατί δεν ορίζουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τις έννοιες. Άλλο σημαίνει για μένα αγάπη άλλο για τον διπλανό μου. Επειδή ο κάθε άνθρωπος βιώνει αυτές τις έννοιες διαφορετικά. Το δέχομαι.
Η αλήθεια είναι μία. Κάτι είναι αληθινό ή δεν είναι. Δεν υπάρχει λίγο αληθινό. Δεν επάρχει πολύ ψεύτικο. Οταν χρησιμοποιείς αλήθεια, όλα μπορούν να γίνουν κατανοητά. Και είναι ο τρόπος να γίνουν και διαχρονικά και ανεξίτηλα.
Είτε μιλάμε για συναισθήματα, είτε για έννοιες. Όταν δίνεις το 100% σε μια στιγμή, σε ένα άγγιγμα, ακόμα και σε έναν καυγά, δεν μπορεί να παρεξηγηθεί, ούτε να αμφισβητηθεί από κανέναν, σαν στιγμη, σαν άγγιγμα ή σαν καυγάς...
Η βάση σου όμως είναι η έννοια. Κι εκει μπαίνουν τα προβλήματα. Εκεί μπορεί ο οποιοσδήποτε να σου πεί οτι η στιγμή σου, το αγγιγμά σου, ο καυγάς σου έχει ή δεν έχει την έννοια που του δίνεις... Έχω κουραστεί να φωνάζω και να προσδιορίζω τις έννοιές μου. Έχω απογοητευτεί από το να βλέπω να συγχέουν τις έννοιες μου. Έχω χαρεί όταν βλέπω να συμπίτουν οι έννοιες μου... Αυτό που με τρομάζει όμως είναι όταν βλέπω στα μάτια των ανθρώπων την ουδετερότητα. Εχουν συμβιβαστεί με με το απλό και το αληθινό. Φόβούνται να πουν ή να προσδιορίσουν έννοιες. Γιατί αυτό είναι το πολύπλοκο. Λες και δεν υπάρχει αλήθεια πια σε αυτές. Και όσοι απλά θεωρούν οτι υπάρχει, περνούν στο περιθώριο με την ταμπέλα του ρομαντικού. Αρα του μή ρεαλιστή.
Αν ρομαντισμός σημαινει λοιπόν, να διατηρείς μέσα σου συγκεκριμένες έννοιες και να παλεύεις για αυτές καθημερινά, ναι ανήκω στους ρομαντικούς. Στους μή ρεαλιστες. Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι στις ευτυχισμένες μου στιγμές, ουτε θα αρνηθω τον προσωπικό μου απόπατο, επειδή κάποιοι με ένα απλό χιουμοράκι, τα ισοπεδώνουν όλα. Το χιούμορ είναι ένα όπλο για να αντέχεις στα δύσκολα, όχι για να καταπίνεις την κάμηλο, ούτε για εθελοτυφλείς. Δεν μπορώ να δω με χιούμορ αυτό το ισοπέδωμα των εννοιών από ανθρώπους γύρω μου... Και επειδή δεν θέλω να τους αλλάξω γιατί για μένα αγάπη είναι να να δέχεσαι τον άλλον ως έχει, και να αγαπάς τα ελλατώματά του κι όχι τα καλά του, απλά σταματάω να φωνάζω για τις έννοιές μου σε αυτούς. Φευγω απλά. Αποστασιοποιούμαι....
Τελικά κατάλαβα, πως γράφω από παιδί γιατί μισώ τη σιωπή και όσους τη χρησιμοποιούν. Ακόμα και τον εαυτό μου όταν κι εγω έχω σιωπήσει κάποιες φορές. Συνήθως όμως στη συναίνεση λέω ναι και στην απόρριψη λέω όχι. Στην αμφιβολία, ίσως. Πάντως κάτι λέω. Κι αν η απαίτηση μου από τους άλλους να απαντουν στις ερωτήσεις μου ειδικά όταν μου έχουν δώσει το δικαίωμα να ρωτάω θεωρείται ανούσια, το κριτήριό μου είναι εγωιστικό καθαρά. Δεν τους αναγνωρίζω εκείνη τη στιγμή το δικαίωμα της σιωπής...
«Είμαι ένας εγωκεντρικός άνθρωπος με επιλεκτική μισανθρωπία»... μου χε πει κάποτε ένα φοβερό τυπάκι... Oλοι το ίδιο είμαστε my friend…αλλα θα σου συμπληρώσω οτι εκτός απο επιλεκτικοι μισάνθρωποι είμαστε και τυραννικοί δικτάτορες της δημοκρατίας των εννοιών... Κι όσοι δεν είναι λένε ψέμματα...
Μπορει και να το χω κάψει. Μπορεί και να χάνω από ζωη γράφοντας... Γράφω και γράφω στα παπάρια της δικιάς μου ψυχής όμως όσα και όσους δεν επιλέγω να μοιράζομαι χρόνο μαζί τους. Είναι και αυτά κομμάτι μου. Οι επιλογές μου με προσδιορίζουν, αλλά και αυτά που δεν επιλέγω λένε πράγματα για μένα. Το βασικό είναι να αποκτήσεις παπάρια ψυχής όμως... Κι αυτό δεν θέλει τρόπο. Θέλει κόπο....
Ήθελα και θέλω πάντα να τα έχω καλά μαζί του. Ευτυχώς δεν ανήκω σε αυτούς που χάνουν τον ύπνο τους απο τύψεις ή ενοχές οτι πείραξαν κάποιον. Κι όταν υπάρχουν αμφιβολίες κοιτάω να ξεκαθαρίζομαι...
Αρνούμαι να παραδεχτώ οτι δεν υπάρχουν αξίες, και αρνούμαι να επιβιώσω σε συνθήκες που βάζουν τις εννοιες αγάπη, ερωτας, φιλία, σεξ, σε ενα τσουβάλι. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τις πετάνε εκει μέσα και ό,τι προκύψει απο το τουρλουμπούκι το καταναλώνουν σαν τυποποιημένη κονσερβα, όταν και εάν πεινάσουν απο τη βαρεμάρα της χάρτινης ζωής τους... Δεν είμαι κριτής τους, απλά όταν με προσκαλούν σε τέτοιου είδους «γεύμα» αρνούμαι την πρόσκληση... Το παίζω «γκουρμέ» και υπεράνω και είναι ίσως η μόνη στιγμή που πιάνω τον εαυτό μου να εκφράζει σύνδρομο ανωτερότητας.
Το κακό είναι οτι τέτοιου είδους προσκλήσεις σε γεύμα με κονσέρβες πληθαίνουν. Οι πεινασμένοι πολλοί. Κι όταν τους λες να μπουν στην κουζίνα και να μαγειρέψουν μαζί σου, σε κοιτάνε με μισό ματι... Ε, βέβαια... γιατι η κονσέρβα τα έχει όλα και είναι έτοιμη...
Βάζω τον ευατό μου σε απεργία πείνας αν είναι ετσι... Νηστική για πάντα κύριοι και κυρίες... Αν η εποχή προστάζει να συμβιβαστώ με το λίγο του καθενός, προτιμώ το πολύ της μοναξιάς μου.
Δε θα σταματήσω να χτυπάω πόρτες για να διατυμπανίσω τί φαγητό εφτιαξα σήμερα. Ούτε να κάνω εγώ προσκλήσεις σε γκουρμέ γεύματα. Οι ανθρωποι που το αξίζουν θα κάτσουν να μαγειρεψουν μαζί μου την επόμενη φορα. Οι ανθρωποι που δεν το αξίζουν θα το απολαύσουν και θα φυγουν. Αυτή είναι η στάση μου. Αυτή είναι η ταυτότητα μου.
Λένε οτι οι ανθρωποι μεταξύ μας παρεξηγούμαστε γιατί δεν ορίζουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τις έννοιες. Άλλο σημαίνει για μένα αγάπη άλλο για τον διπλανό μου. Επειδή ο κάθε άνθρωπος βιώνει αυτές τις έννοιες διαφορετικά. Το δέχομαι.
Η αλήθεια είναι μία. Κάτι είναι αληθινό ή δεν είναι. Δεν υπάρχει λίγο αληθινό. Δεν επάρχει πολύ ψεύτικο. Οταν χρησιμοποιείς αλήθεια, όλα μπορούν να γίνουν κατανοητά. Και είναι ο τρόπος να γίνουν και διαχρονικά και ανεξίτηλα.
Είτε μιλάμε για συναισθήματα, είτε για έννοιες. Όταν δίνεις το 100% σε μια στιγμή, σε ένα άγγιγμα, ακόμα και σε έναν καυγά, δεν μπορεί να παρεξηγηθεί, ούτε να αμφισβητηθεί από κανέναν, σαν στιγμη, σαν άγγιγμα ή σαν καυγάς...
Η βάση σου όμως είναι η έννοια. Κι εκει μπαίνουν τα προβλήματα. Εκεί μπορεί ο οποιοσδήποτε να σου πεί οτι η στιγμή σου, το αγγιγμά σου, ο καυγάς σου έχει ή δεν έχει την έννοια που του δίνεις... Έχω κουραστεί να φωνάζω και να προσδιορίζω τις έννοιές μου. Έχω απογοητευτεί από το να βλέπω να συγχέουν τις έννοιες μου. Έχω χαρεί όταν βλέπω να συμπίτουν οι έννοιες μου... Αυτό που με τρομάζει όμως είναι όταν βλέπω στα μάτια των ανθρώπων την ουδετερότητα. Εχουν συμβιβαστεί με με το απλό και το αληθινό. Φόβούνται να πουν ή να προσδιορίσουν έννοιες. Γιατί αυτό είναι το πολύπλοκο. Λες και δεν υπάρχει αλήθεια πια σε αυτές. Και όσοι απλά θεωρούν οτι υπάρχει, περνούν στο περιθώριο με την ταμπέλα του ρομαντικού. Αρα του μή ρεαλιστή.
Αν ρομαντισμός σημαινει λοιπόν, να διατηρείς μέσα σου συγκεκριμένες έννοιες και να παλεύεις για αυτές καθημερινά, ναι ανήκω στους ρομαντικούς. Στους μή ρεαλιστες. Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι στις ευτυχισμένες μου στιγμές, ουτε θα αρνηθω τον προσωπικό μου απόπατο, επειδή κάποιοι με ένα απλό χιουμοράκι, τα ισοπεδώνουν όλα. Το χιούμορ είναι ένα όπλο για να αντέχεις στα δύσκολα, όχι για να καταπίνεις την κάμηλο, ούτε για εθελοτυφλείς. Δεν μπορώ να δω με χιούμορ αυτό το ισοπέδωμα των εννοιών από ανθρώπους γύρω μου... Και επειδή δεν θέλω να τους αλλάξω γιατί για μένα αγάπη είναι να να δέχεσαι τον άλλον ως έχει, και να αγαπάς τα ελλατώματά του κι όχι τα καλά του, απλά σταματάω να φωνάζω για τις έννοιές μου σε αυτούς. Φευγω απλά. Αποστασιοποιούμαι....
Τελικά κατάλαβα, πως γράφω από παιδί γιατί μισώ τη σιωπή και όσους τη χρησιμοποιούν. Ακόμα και τον εαυτό μου όταν κι εγω έχω σιωπήσει κάποιες φορές. Συνήθως όμως στη συναίνεση λέω ναι και στην απόρριψη λέω όχι. Στην αμφιβολία, ίσως. Πάντως κάτι λέω. Κι αν η απαίτηση μου από τους άλλους να απαντουν στις ερωτήσεις μου ειδικά όταν μου έχουν δώσει το δικαίωμα να ρωτάω θεωρείται ανούσια, το κριτήριό μου είναι εγωιστικό καθαρά. Δεν τους αναγνωρίζω εκείνη τη στιγμή το δικαίωμα της σιωπής...
«Είμαι ένας εγωκεντρικός άνθρωπος με επιλεκτική μισανθρωπία»... μου χε πει κάποτε ένα φοβερό τυπάκι... Oλοι το ίδιο είμαστε my friend…αλλα θα σου συμπληρώσω οτι εκτός απο επιλεκτικοι μισάνθρωποι είμαστε και τυραννικοί δικτάτορες της δημοκρατίας των εννοιών... Κι όσοι δεν είναι λένε ψέμματα...
Μπορει και να το χω κάψει. Μπορεί και να χάνω από ζωη γράφοντας... Γράφω και γράφω στα παπάρια της δικιάς μου ψυχής όμως όσα και όσους δεν επιλέγω να μοιράζομαι χρόνο μαζί τους. Είναι και αυτά κομμάτι μου. Οι επιλογές μου με προσδιορίζουν, αλλά και αυτά που δεν επιλέγω λένε πράγματα για μένα. Το βασικό είναι να αποκτήσεις παπάρια ψυχής όμως... Κι αυτό δεν θέλει τρόπο. Θέλει κόπο....
Σχόλια