Thir(s)ty and life...

Θερμή παράκληση προς όλους... Ξεχάστε οτι γεννήθηκα το ’78.

Δεν το δέχομαι. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Οι χρονολογίες για μένα μετά το ’85 δεν υπάρχουν όσον αφορά στις γεννήσεις παιδιών, ετσι; Κλείνω τα 30 και λέω: «τί λες τώρα; Ποιά 30; Εγώ είμαι 18 ακόμα...» Ναί ετσι νιώθω. Δεν είναι η κρίση που λένε που παθαίνουμε οι γυναίκες. Το συζήτησα πολύ, εσκεμμένα και με αντρες, κι άκουσα ακριβως το ίδιο. Μας κυριεύει το κόμπλεξ του χρόνου, φλασάρουμε και το αναγάγουμε σε αριθμό, σε σοβαρότητα και σοβαροφάνεια στις πράξεις μας γενικά. Βλέπουμε τελικά πως ό,τι θα θέλαμε, δεν συμβαδίζει με ο,τι νομίζουμε πως έχουμε ζήσει ως τώρα και φρικάρουμε.

Μας πιάνει ο παλιμπαιδισμός, ξαφνικά μαλακώνουν τα συναισθήματα, δεν τσαμπουκαλευόμαστε πια τόσο συχνά, δίνουμε τόπο στην οργή, τα άτομα κάτω των 23 τείνουν στο «πιτσιρίκι», έχουμε αποκτήσει πια άλλου είδους στεγανά και αναστολές που πριν δεν είχαμε.... Δεν τρώμε τη μούφα εύκολα. Δεν μασάμε το παραμυθάκι. Αυτό μας πειράζει. Που καταλαβαίνουμε απο πρίν. Που ξέρουμε τη διαφορά ανάμεσα στο σεξ και στον έρωτα. Και επιλέγουμε. Ενώ πριν μπορεί να μας φαίνονταν όλα ή μόνο σεξ ή μονο ερωτας ανάλογα το μενταλιτέ του καθενος.

Οι περισσότεροι απο μας έχουν νιώσει κάτι πολύ δυνατό αν δεν έχουν ήδη γωρίσει την αγάπη. Αν δεν έχουν ήδη ένα παιδί. Κι αν δεν έχουν ήδη αρραβωνιαστεί ή παντρευτεί και χωρίσει. Γιατί οι γονείς μας μας μεγάλωσαν με πρότυπο την οικογένεια. Όμως οι ρυθμοί μεγάλωναν, οι ζωή έτρεχε, κι εμεις θαμπωμένοι απο την ευτυχία της οικογενειακής μας θαλπωρής είχαμε πάντα στην άκρη του μυαλού μας κάτι ανάλογο. Ή παράδειγμα προς αποφυγή αν οι γονείς μας δεν κατάφεραν να ναι μαζί. Η οικογένεια όμως και η έννοιά της και στη μια περίπτωση και στην άλλη, ήταν τα πάντα. Κάτι που δεν βλέπω να έχει η επόμενη γενιά. Θες γιατί κλάταραν οι αξίες ραγδαία, θες γιατί η αποξένωση έκανε πιο αισθητή την παρουσία της σε αυτή τη γενιά... Πάντως δε βλέπω να τους πολυνοιάζει. Εμείς κάναμε λάθη μεγαλώνοντας σε σχέσεις με ανθρώπους, πληγώσαμε και πληγωθήκαμε, προδώσαμε και προδωθήκαμε... Η άλλη γενιά από την μοναξιά που τους διακατέχει και την απομόνωση, φοβούνται να νιώσουν έστω και απέχθεια για κάτι. Αλλά παραδόξως ενώ είναι πιο ελεύθεροι από μας, είναι πιο δυστυχισμένοι. Έχουν και κείνοι τα δικά τους θετικά σαφώς... Η άλλη εκδοση είναι πάντα καλύτερη απο την παλιά. Απλά η παλιά αποκτά όνομα...γιατί προυπάρχει και γράφει ήδη ιστορία και είναι κύκλος όλο αυτό. Στάνταρ το ίδιο νιώθει μια 40αρα απέναντί μου.

Ο σημερινοί 30ρηδες έχουν ζήσει χωρίς PC, έχουν ζήσει χωρίς κινητά, έχουν ζήσει με αναλογικά τηλέφωνα, έχουν ζήσει με ελληνική ροκ, πέρασαν από τη φάση που ανεξάρτητα απο την ομάδα που υποστήριζαν στο μπάσκετ ήταν και Αρης, και γνωρίζουν τον Τσατσενκο, χορεύουν σαν κατσίκια τον Ρακιντζή όταν τον ακούνε τυχαία σε κάποιο ελληνάδικο, γράψανε στάνταρ σε κάποιο λεύκωμα, και άαααλλα πολλααααά...

Ενώ πριν μεγαλοφέρναμε, τώρα προσπαθούμε να νεανίζουμε... Έτσι ξαφνικά...

Διατηρώ και μια επιφύλαξη όμως, μήπως όλα είναι στη δικιά μου την κεφάλα, και μήπως τελικά δεν αλλάζει τίποτα... Αλλά γιατί εμένα μου ακούγεται πιο γλυκό το «29» από ότι το «30»; Μα τόσο μεγάλο κόλλημα έχω;

Τέλος πάντων, όπως και νάχει, δε γουστάρω σχολιάκια αυριο, τύπου «μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά» γιατί θα σας πάρει και θα σας σηκώσει... Τις έχω τις ασπρες μου και τις βλέπω δεν χρειάζεται να μου τις τραγουδάτε...

Σας αγαπάω όλους και θα φανεί ελπίζω την Παρασκευή. Γιατί όσο και να κλαίγομαι, παλιμπαιδίζω και όσο κι αν μου κακοφαίνονται τα τραγουδάκια με τις ασπρες τρίχες και τους σοφούς, γουστάρω τρελά και μόνο που έχω γύρω μου τρελο30αρηδες που τα έχουν ήδη πατημένα, και που θα παλιμπαιδίζουν κι αυτοί μαζί μου την Παρασκευή...

Υγεία μπορούμε να έχουμε; Και στην τελική θα το ρίξω κι εγώ στην τρέλα. Είμαι όσο φαίνομαι... Όταν θα φαίνομαι όσο είμαι θα τραβιέμαι να φαίνομαι όσο αντέχει το μπότοξ... -ΑΝΤΑ, παρατήστε με... :p

Θα κλείσω με μια ευχή για μένα και για όλους:

Να είμαι καλά και γερή να σας κάνω να περνάτε καλά με την πάρτη μου για την πάρτη σας, και να ζω από αυτά τα χαμόγελα.... ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΩ ΡΕ!