ΓΚΡΙΝΙΑ; ΒΡΕ ΟΥΣΤ!

Γκρινιάζω. Για τις φωτιές, για τις εκλογές, για τα Ζωνιανά... Μα είναι να μην γκρινιάζω;

Δεν μπορώ να φάω κρέας γιατί δεν ξέρω από που κρατάει η σκούφια του. Δεν μπορώ να πάω σουπερμάρκετ γιατί δεν βάζουν λέει, γάντια. Δεν μπορώ να φάω σοκολάτα γιατί ειναι ληγμένη και μου την ξαναπουλάνε για φρέσκια. Κι αν τα παραβλέψω και φάω και πάθω τα χειρότερα και αρρωστήσω, δεν μπορώ να πάω σε νοσοκομείο γιατί δεν εχουν ούτε ιερό ουτε όσιο, θα με βάλουν κάτω και θα πάω από ξεχασμένο εργαλείο στο εντερο.

Δεν μπορώ να χέσω σαν ανθρωπος γιατί το παπιέ ντε κωλέ –κοινώς κωλόχαρτο- αποθηκεύεται σε μέρη με ποντίκια και κατσαρίδες. Δεν μπορώ να αγοράσω τίποτα απο ζαχαροπλαστείο να γλυκανω τον πόνο μου, γιατί θα φάω οτιδήποτε άλλο εκτος από πάστα...

Στο τέλος δεν θα μπορούμε ούτε να κλάσουμε, γιατί η ατμοσφαιρική ρύπανση θα ναι τόσο μεγάλη που θα κάθε πορδή θα λειτουργεί σαν μολότωφ. Θα σπάει το τζάμι του γείτονα από την έκρηξη και θα μας λένε οτι ο Μπιν Λαντεν ζει και κρύβεται στην Ελλάδα! Και θα πληρώνω ο μαλάκας και δικηγόρο για τη μύνηση του γείτονα...

Στη σύνταξή μου ήδη έχω αφιερώσει τραγουδάκι απο Χατζηγιάννη. «Μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω».

Στο αγεννητο παιδί μου ήδη έχω γράψει χιλιάδες γράμματα μεγαλύτερα από το βιβλίο της Οριάνα Φαλάτσι, για να του εξηγήσω από τι θα πρωτοπάει η μάνα του... Από το κράτος, από καρκίνο ή από σήψη ονείρων...

Είναι να μην γκρινιάζω;

Υπομονή. Ερχονται Χριστούγεννα και η φύση μου θα ησυχάσει. Θα βρεθώ με κόσμο, με φίλους, συγγενείς παραγνωστούς. Θα πάω σε γιορτες. Θα έχουμε και τις αργίες, όλο και κάτι θα γίνει κανα σουκού. Θα κουνήσουμε και τον κώλο μας σε κάνα κλαμπάκι ή σε κάνα μπουζούκι... Θα παίξουμε και κάνα χαρτί για το καλό -μπας και κάτσει και βουλώσει καμιά τρύπα εννοούμε... Ε, και μετά τα γνωστά... Θα μας ρωτάνε «πως πέρασες;» και θα λέμε «τιιιιιποτα, μωρέ, να, εδώ... Αθήνα.» με μια έκφραση, τίποτα του ιδιαίτερου και του αδιάφορου, παρόλο οτι ξεσαλώναμε εκείνες τις στιγμές... Παρόλο οτι το νέο Ετος θα μας βρεί με καμιά 5αρια κιλά παραπάνω. Και θα τρεεεεεχουν οι υστερικές να κάνουν δίαιτες να χάσουν τα κοψίδια και τα ξύδια...

Και για να ανέβω ψυχολογικά θα πάω και θα βάλω λαμπάκια περισσότερα από του γείτονα. Του πούστη Χριστούγεννα έρχονται, να μή χαρώ; Και θα πάρω και δευτερο κινητό. Και θα πάρω εορτοδάνειο γιατί θέλω και γω μια γαλοπούλα ο ανθρωπος. Αλλά μαζί με τη γαλοπούλα θέλω να πάω και μέχρι τη Βανδή. Και μετα θα ξαναγκρινιάζω που είμαι χρεωμενος μεχρι το λαιμό και δεν βγαίνουνε τα ρημάδια τα λεφτά στη λεκάνη...

Θα βλέπω το Γεναρη τα ξεχασμένα λαμπάκια στους δήμους και θα σκέφτομαι μέχρι και γιατί πληρωνω τον μαλάκα τον Δήμαρχο που ψήφισαν –οι άλλοι, πάντα οι άλλοι- και καίμε δημόσιο ρεύμα και πληρώνει ο κοσμάκης! Θα θυμηθώ οτι η ντοματούλα ανέβηκε. Οτι η ΕΚΤ ξαναανεβάζει τα επιτόκια. Οτι το συστημα βρωμάει απο το κεφάλι. Και άλλα τετοια ευχάριστα...

Γκρίνια και κατύφλα...

Βρε ουστ! Σαντα ις καμινγκ του ταουν και δεν γκρινιάζω άλλο! Τα επόμενα ποστ υποσχομαι να ναι μπόλικης κοινωνικής αναισθησίας... (Λέμε τώρα, γιατι το σκουλήκι δεν πεθαίνει έτσι εύκολα...)