Limits of mind & soul...

Εγώ, ο εγωκεντρικός...

2010-03-14T22:08:00.000+02:00

Έχω σηκωθεί με ένα κεφάλι, γαμησέ τα... Στις μετωπικές με τον εαυτό σου, δεν υπολογίζεις ούτε πόσο θα πονέσεις ούτε τίποτα... Αναρωτιέμαι καμιά φορά αν μπαίνουν όλοι σε αυτή τη διαδικασία να βάζουν τον εαυτό τους απέναντι και να τον κατασπαράζουν κάνοντας ερωτήσεις. Θα ήμουν πιστεύω πολύ χαρούμενη αν μάθαινα οτι υπάρχουν κι άλλοι... Τα συμπεράσματα είναι πάρα πολλά και είναι όλα αληθινά γιατι ο εαυτός σου είναι ο πιο σκληρός κριτής σου.
Ήθελα και θέλω πάντα να τα έχω καλά μαζί του. Ευτυχώς δεν ανήκω σε αυτούς που χάνουν τον ύπνο τους απο τύψεις ή ενοχές οτι πείραξαν κάποιον. Κι όταν υπάρχουν αμφιβολίες κοιτάω να ξεκαθαρίζομαι...
Αρνούμαι να παραδεχτώ οτι δεν υπάρχουν αξίες, και αρνούμαι να επιβιώσω σε συνθήκες που βάζουν τις εννοιες αγάπη, ερωτας, φιλία, σεξ, σε ενα τσουβάλι. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τις πετάνε εκει μέσα και ό,τι προκύψει απο το τουρλουμπούκι το καταναλώνουν σαν τυποποιημένη κονσερβα, όταν και εάν πεινάσουν απο τη βαρεμάρα της χάρτινης ζωής τους... Δεν είμαι κριτής τους, απλά όταν με προσκαλούν σε τέτοιου είδους «γεύμα» αρνούμαι την πρόσκληση... Το παίζω «γκουρμέ» και υπεράνω και είναι ίσως η μόνη στιγμή που πιάνω τον εαυτό μου να εκφράζει σύνδρομο ανωτερότητας.
Το κακό είναι οτι τέτοιου είδους προσκλήσεις σε γεύμα με κονσέρβες πληθαίνουν. Οι πεινασμένοι πολλοί. Κι όταν τους λες να μπουν στην κουζίνα και να μαγειρέψουν μαζί σου, σε κοιτάνε με μισό ματι... Ε, βέβαια... γιατι η κονσέρβα τα έχει όλα και είναι έτοιμη...
Βάζω τον ευατό μου σε απεργία πείνας αν είναι ετσι... Νηστική για πάντα κύριοι και κυρίες... Αν η εποχή προστάζει να συμβιβαστώ με το λίγο του καθενός, προτιμώ το πολύ της μοναξιάς μου.
Δε θα σταματήσω να χτυπάω πόρτες για να διατυμπανίσω τί φαγητό εφτιαξα σήμερα. Ούτε να κάνω εγώ προσκλήσεις σε γκουρμέ γεύματα. Οι ανθρωποι που το αξίζουν θα κάτσουν να μαγειρεψουν μαζί μου την επόμενη φορα. Οι ανθρωποι που δεν το αξίζουν θα το απολαύσουν και θα φυγουν. Αυτή είναι η στάση μου. Αυτή είναι η ταυτότητα μου.
Λένε οτι οι ανθρωποι μεταξύ μας παρεξηγούμαστε γιατί δεν ορίζουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο τις έννοιες. Άλλο σημαίνει για μένα αγάπη άλλο για τον διπλανό μου. Επειδή ο κάθε άνθρωπος βιώνει αυτές τις έννοιες διαφορετικά. Το δέχομαι.
Η αλήθεια είναι μία. Κάτι είναι αληθινό ή δεν είναι. Δεν υπάρχει λίγο αληθινό. Δεν επάρχει πολύ ψεύτικο. Οταν χρησιμοποιείς αλήθεια, όλα μπορούν να γίνουν κατανοητά. Και είναι ο τρόπος να γίνουν και διαχρονικά και ανεξίτηλα.
Είτε μιλάμε για συναισθήματα, είτε για έννοιες. Όταν δίνεις το 100% σε μια στιγμή, σε ένα άγγιγμα, ακόμα και σε έναν καυγά, δεν μπορεί να παρεξηγηθεί, ούτε να αμφισβητηθεί από κανέναν, σαν στιγμη, σαν άγγιγμα ή σαν καυγάς...
Η βάση σου όμως είναι η έννοια. Κι εκει μπαίνουν τα προβλήματα. Εκεί μπορεί ο οποιοσδήποτε να σου πεί οτι η στιγμή σου, το αγγιγμά σου, ο καυγάς σου έχει ή δεν έχει την έννοια που του δίνεις... Έχω κουραστεί να φωνάζω και να προσδιορίζω τις έννοιές μου. Έχω απογοητευτεί από το να βλέπω να συγχέουν τις έννοιες μου. Έχω χαρεί όταν βλέπω να συμπίτουν οι έννοιες μου... Αυτό που με τρομάζει όμως είναι όταν βλέπω στα μάτια των ανθρώπων την ουδετερότητα. Εχουν συμβιβαστεί με με το απλό και το αληθινό. Φόβούνται να πουν ή να προσδιορίσουν έννοιες. Γιατί αυτό είναι το πολύπλοκο. Λες και δεν υπάρχει αλήθεια πια σε αυτές. Και όσοι απλά θεωρούν οτι υπάρχει, περνούν στο περιθώριο με την ταμπέλα του ρομαντικού. Αρα του μή ρεαλιστή.
Αν ρομαντισμός σημαινει λοιπόν, να διατηρείς μέσα σου συγκεκριμένες έννοιες και να παλεύεις για αυτές καθημερινά, ναι ανήκω στους ρομαντικούς. Στους μή ρεαλιστες. Δεν θα σταματήσω να ονειρεύομαι στις ευτυχισμένες μου στιγμές, ουτε θα αρνηθω τον προσωπικό μου απόπατο, επειδή κάποιοι με ένα απλό χιουμοράκι, τα ισοπεδώνουν όλα. Το χιούμορ είναι ένα όπλο για να αντέχεις στα δύσκολα, όχι για να καταπίνεις την κάμηλο, ούτε για εθελοτυφλείς. Δεν μπορώ να δω με χιούμορ αυτό το ισοπέδωμα των εννοιών από ανθρώπους γύρω μου... Και επειδή δεν θέλω να τους αλλάξω γιατί για μένα αγάπη είναι να να δέχεσαι τον άλλον ως έχει, και να αγαπάς τα ελλατώματά του κι όχι τα καλά του, απλά σταματάω να φωνάζω για τις έννοιές μου σε αυτούς. Φευγω απλά. Αποστασιοποιούμαι....
Τελικά κατάλαβα, πως γράφω από παιδί γιατί μισώ τη σιωπή και όσους τη χρησιμοποιούν. Ακόμα και τον εαυτό μου όταν κι εγω έχω σιωπήσει κάποιες φορές. Συνήθως όμως στη συναίνεση λέω ναι και στην απόρριψη λέω όχι. Στην αμφιβολία, ίσως. Πάντως κάτι λέω. Κι αν η απαίτηση μου από τους άλλους να απαντουν στις ερωτήσεις μου ειδικά όταν μου έχουν δώσει το δικαίωμα να ρωτάω θεωρείται ανούσια, το κριτήριό μου είναι εγωιστικό καθαρά. Δεν τους αναγνωρίζω εκείνη τη στιγμή το δικαίωμα της σιωπής...
«Είμαι ένας εγωκεντρικός άνθρωπος με επιλεκτική μισανθρωπία»... μου χε πει κάποτε ένα φοβερό τυπάκι... Oλοι το ίδιο είμαστε my friend…αλλα θα σου συμπληρώσω οτι εκτός απο επιλεκτικοι μισάνθρωποι είμαστε και τυραννικοί δικτάτορες της δημοκρατίας των εννοιών... Κι όσοι δεν είναι λένε ψέμματα...

Μπορει και να το χω κάψει. Μπορεί και να χάνω από ζωη γράφοντας... Γράφω και γράφω στα παπάρια της δικιάς μου ψυχής όμως όσα και όσους δεν επιλέγω να μοιράζομαι χρόνο μαζί τους. Είναι και αυτά κομμάτι μου. Οι επιλογές μου με προσδιορίζουν, αλλά και αυτά που δεν επιλέγω λένε πράγματα για μένα. Το βασικό είναι να αποκτήσεις παπάρια ψυχής όμως... Κι αυτό δεν θέλει τρόπο. Θέλει κόπο....

ΕΧΩ ΠΕΡΙΟΔΟ... (ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ)

2009-09-03T17:39:00.000+03:00

Φασούλι το φασούλι, γέμισε το σακούλι, τα μάζεψα και να’μαι…
Η μακρόχρονη ανεργία μου και η δυσκολία να βρώ κάτι στον τομέα μου με έκαναν να έχω άπειρο χρόνο για ενημέρωση από όλους τους τύπους των μέσων.
Ετσι λοιπόν, και blogs διάβασα, και αποχαυνώθηκα στο ζάπινγκ στα δελτία ειδήσεων, και σε πολλά ενημερωτικά sites έγινα μέλος, κι όλα αυτά προκειμένου να εχω μια - το κατά δυνατόν – πιο σφαιρική άποψη σε σχεση με τα πολιτικά πράγματα της χωρας, ως απλή πολίτης και τίποτα παραπάνω.
Τα πραγματα είναι εξοργιστικά τραγικά. Πολλές φορές προσπάθησα να τα δω με χιούμορ για να εξωραίσω την κατάντια μας. Άλλες φορές αποστασιοποιήθηκα εντελώς από την ενημερωση για να καλμάρουν τα νεύρα μου από τις μαλακίες που διάβαζα και άκουγα καθημερινά… Έφτασα να ενώσω την οργή μου με τους καταστροφείς στο κεντρο της Αθήνας τον περασμένο Δεκέμβρη, και να ψάχνω να βρω αν έχω κουκούλα στο σπίτι…
Μπήκα στο τριπάκι να ασχοληθώ με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και όταν είδα γνωστό λαμόγιο εκεί μέσα αηδίασα… ΜΑ ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΑΝΩ ΠΙΑ;
Είναι Σεπτέμβρης και το σκηνικό επαναλαμβάνεται. Όλο το χειμώνα σκάνδαλα, και τώρα φωτιές και καπάκι προκύρηξη εκλογών. Έλεος πια έχετε γίνει προβλέψιμοι….
Το Σεπτεμβριο του 2007, γνωστος δημοσιογράφος, καραμπινάτος δεξιός με ακρες στον Πρωθυπουργο, Μητσοτακικός και μέγας γλείφτης –να μην πω τίποτα χειρότερο- είχε ερωτηθεί σε συνέντευξή του σε εφημερίδα λίγο πριν την έναρξη της τηλεοπτικής σεζον, εάν θα κατεβαινε ως βουλευτής με τη Ν.Δ. εφόσον του γινόταν πρόταση για τις τότε βουλευτικές εκλογές . Η απαντησή του , δεν ξέρω γιατί, μου είχε μείνει από τοτε… Ότι μετα χαρας να βοηθούσε στο κόμμα, αλλά το συμβόλαιό του με τον ΑΛΦΑ ήταν ως το 2009. Από κει και μετά ίσως να το σκεφτεί σοβαρά να ασχοληθει με την πολιτική στις εκλογές τότε… Αναρωτιόμουν μέσα μου «δηλαδή το 2009 υπάρχει περίπτωση να ξαναέχουμε εκλογές; Και πού το ξερει αυτός; Και με τι θράσος βγαίνει και το λέει και σε σοβαρό υποτίθεται ενθετο μεγάλης εφημερίδας και παραμένει ασχολίαστο; Και ποιοι είναι όλοι αυτοί που του δίνουν και νούμερα τηλεθέασης του ΝΟΥΜΕΡΟΥ;;; Δηλαδή, με καποιο τρόπο θα εξαναγκάσουν τον Καραμανλή να πάει σε εκλογές, θα αλλάξει αρχηγία και τότε θα εχουμε και αυτόν τον μαλακα στο κοινοβούλιο και όσους άλλους ομοίους του …. Και πάει λέγοντας….»
Θελω να πω, ότι Εκτός από την πίτα μοιράζουν ΚΑΙ τις θητείες τους τα δυο μεγαλα κόμματα κι όταν η μοιρασιά δεν γίνεται κατά τα συμφέροντα, αλλάζουν και οι αρχηγείες τους … Στα δε, στελέχη τους , περιλαμβάνονται καρεκλάτοι καναλιών και φυσικά άνθρωποι με δημοσιότητα για άγρα ψήφων…
Η Ντορίτα, σήμερα δήλωσε ότι ο Κωστάκης θα συνεχίσει να εχει την ηγεσία του κόμματος ακόμα κι αν χάσει η Ν.Δ. στις εκλογές του Οκτωβρίου. Για πόσο δεν μας είπε…
Αλλά βέβαια,… αυτή δεν είναι Βενιζέλος αγάπη μου… Περιμένει… Ωσαν το γύπα πάνω από το πτώμα…
Ε, ρε αποχή που σας χρειάζεται όλους μαζί…
Μεγάλωσα σε μια εποχή με τους γονείς μου να έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία στα χρόνια της πραγματικής δημοκρατίας εννοώντας από 1978 έως 2005. Τότε που οι εκλογές είχαν νόημα και το αποτέλεσμα ήταν σεβαστό ανεξαρτήτου αποτελέσματος… Τώρα διαβάζω με το βαφτιστήρι μου Στοιχεία Δημοκρατικού πολιτεύματος, κι αναγκάζομαι να της εξηγήσω ότι πολλά από αυτά που μαθαίνει δεν γίνονται ακριβως ετσι… Το παιδί μπερδεύεται χειρότερα…
Ήταν πάντα αρχή μου να δίνω το παρών στις εκλογές είτε βουλευτικές, είτε δημοτικές, είτε ευρωβουλευτικές. Στις πρώτες εκλογες –ημουν και ζουλάπι τότε- ψήφισα βάσει ιδεολογίας. Σε όλες – μα όλες- τις επόμενες , ψήφισα βάσει του πολιτικού σκηνικού στις βουλευτικές, βάσει της κατάστασης στο δήμο μου στις δημοτικές, και βάσει του ποιος είναι ικανότερος να με εκπροσωπήσει στην Ευρώπη στις αντίστοιχες ευρωβουλευτικές.. .
Όταν τον Ιούνιο, από περιέργεια περισσότερο, έβαλα να δω το ντιμπέιτ για τις ευρωεκλογές και είδα να κάνουν προεκλογική εκστρατεια βουλευτικών καθαρά κι όχι για να παρουσιάσουν στρατηγική και σχέδιο σχετικά με την Ευρώπη, λέω ενταξει αυτό ήταν. Εχουμε μπερδεψει τη γραβάτα με το σώβρακο. ΣΕ ΠΟΙΑ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΟΙ ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΓΙΑ ΠΡΟΘΕΣΗ ΨΗΦΟΥ ΣΕ ΒΟΥΛΕΥΤΙΚΕΣ;;;; ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΡΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΑΣ; Μας ΓΑΜΗΣΑΤΕ τόσα χρόνια να μπούμε στην Ευρώπη! Μπήκαμε! Και τι έγινε;
Ήταν η πρωτη φορά που απείχα γιατι αηδίασα. Τωρα, πάμε σε βουλευτικές. Ο καιρός γαρ εγγυς. Τωρα τι να κάνω; Να ψηφίσω; Τωρα που θέλω να φύγουν όλοι τι να ψηφίσω; Αν είχα πραγματικά την επιλογή ως πολίτης θα πρεπε να με βάλουν να ψηφίσω ΠΡΟΣΩΠΑ και όχι κόμματα! Να επιλέξω ποιους θεωρώ ικανότερους και καλύτερους. Να ψηφίσω 300 ανθρώπους , να φύγει αυτή η μάκα από κει μέσα! Κι επειδή δεν γουστάρω τα λευκά – γιατί έχω άποψη- ούτε τα άκυρα – γιατί δεν χαραμίζω την ευκαιρία μου ακόμα κι αν είναι εικονική, λέω να τυλιξω το φακελάκι της ψήφου μου με μια μάσκα από αυτές που φοράνε για τη γρίπη… Για το μόνο που λυπάμαι είναι ότι δεν θα φτάσει ποτέ στα αυτιά κανενός από δαύτους…
Η ΝΕΑ ΓΡΙΠΗ δεν είναι αυτή που μας παρουσιάζουν… Είναι η αρρώστια που εχουν όλοι τους και καθημερινα θα φτερνίζονται στα καναλια μπας και μας κολλήσουν και τους ψηφίσουμε… Φοράμε ήδη μάσκα για να μην μυρίζουμε το σάπιο πολιτικό σύστημα αυτής της χώρας, αλλά δεν τη φοράμε στα μάτια και στ’α αφτιά κύριοι…
Το σίγουρο είναι ότι από δω και περα, οι θητείες δεν υπάρχει περίπτωση να ξεπερνούν τα εξι χρόνια… Γιατί έχουμε σαθρούς πολιτικούς, σαθρό συστημα, κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε μας συμβαίνει σε όλον τον κόσμο. Ολα στηρίζονται στις δημοσκοπήσεις. Σου δίνεται εικονικά η επιλογή, αλλά τα πάντα είναι ελεγχόμενα και προκαθορισμένα…. Αλήθεια από πότε έχει να γίνει δημοψήφισμα σε αυτή τη χώρα;;;;; Καλωσήρθαμε στη Virtual Democracy… Εμένα ξεχάστε με, αυτή τη φορά…

Ουστ, απ'τη πλάτη μας

2009-03-21T10:29:00.002+02:00

Πέρσι τέτοια εποχή είχα γράψει πραγματάκια αριθμημένα που βαρέθηκα, και είπα μιας κι έχω να γράψω πολλούς μήνες, να κάνω το ίδιο. Ίσως αν κρατήσω τελικά αυτό το blog, να το καθιερώσω κάθε Μάρτιο … Αν ένας χρόνος είναι ένα πιάτο φαγητό, το πρώτο τρίμηνο είναι μια κουταλιά μεγάλη, αρκετή για να πάρεις μια καλή γεύση για το πώς θα κυλήσει ή αν θα σου κάτσει στο λαιμό… Για να δούμε, λοιπόν τί βαρέθηκα…

1. Τις λέξεις «οικονομική κρίση». (Δηλαδή τόσα χρόνια, ζούσαμε μεγάλες στιγμές οικονομικής ευμάρειας; Δεν το’ χα καταλάβει…)
2. Το χρονικό του αδικοχαμένου Μπάμπη Λαζαρίδη και το δράμα της Μπάμπαινας. (εξκιουζέ μουά: των Μπάμπαινων γιατί τις είχε δυο ο μακαρίτης)
3. Το δις ιζ αουρ ναιτ φλΑι… (Σορρυ ΣΑΚΙΣ αλλά δεν την παλεύω να το ακούω μόνιμα, ΣΥΝΕΧΕΙΑ όπου βρεθώ κι όπου σταθώ... Ζάλισε κανέναν Γερμανό να μας ψηφίσει…)
4. Τις εκφράσεις «δεν υπάρχει, δεν το ζω αυτό». (Πρέπει να ανήκει στα ηχητικά ναρκωτικά δεν εξηγείται αλλιώς. Αφού το κόλλησα και εγώ πιο γρήγορα κι από γρίπη… Είναι προφανές πως ντοπάρεσαι και προσπαθείς να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου για δευτερόλεπτα ότι κάτι δεν υπάρχει, άρα μήπως έχεις πρόβλημα;)
5. Τις Ψευτοπετρούλες. (Παιδιά σας την έκανε η τύπισσα, μην τη μιμείστε, βγάλτε το δικό σας νάζι, αλλιώς δεν θα τελειώσετε ποτέ…)
6. Τον αναποφάσιστο καιρό. Βγαίνει ο ήλιος και δεν ξέρει τι θα κάνει, θα μείνει, θα φύγει, θα βρέξει… (Αμφιβάλλω αν καταλάβαμε και χειμώνα φέτος.)
7. Το να βλέπω τον Βάζελο να’ναι μόνιμα πίσω… (Έχει μοναξιά η κορυφή… Και θέλω με κάποιον να τρώγομαι. Κανονίστε λαγουδάκια μου γιατί δεν μπορώ να ασχολούμαι με ομαδούλες… Σας τσιγκλάω τώρα χιχιχιχι…)
8. Τους κάδους ανακύκλωσης γεμάτους με σκουπίδια… (Αφού περνάει ένα σκουπιδιάρικο για όλα τι τους έχουμε, για μόστρα; Ή ενημερώστε τον κόσμο να μάθει να ανακυκλώνει ή καταργήστε τους.)
9. Τα teasers κάτω δεξιά στην οθόνη της τηλεόρασης που κρύβουν τους υπότιτλους την ώρα της ταινίας. (Κόφτε τη μαλακία, δεν με πείθετε να δώ τι έχετε μετά και εν πάση περιπτώσει σας είπε κανείς ότι με νοιάζει;)
10. Την απάντηση «Πόσο με κάνεις;» στην ερώτηση «Πόσο χρονών είσαι;»… (Να τη λέω εγώ κι εσυ που μαστε στα –αντα πάει στο διάολο… Θέλουμε να ακούσουμε μια καλή κουβέντα… Αμ να τη λέει και το 19χρονο;;; Πόσο να το κάνεις πιά… Έμβρυο;;;; Αχ, γέρασα και παραξένεψα…)
11. Τα «golden boys». (Δηλαδή εξευγενίστηκαν λόγω παλαιότητας κι από λαμόγια τους λέμε έτσι τώρα; Είδες τι κάνει το ευρώ; Άλλη απορία που έχω: Βγαίνει και σε Silver και σε Bronze αναλόγως την μπάζα;)
12. Τα διάφορα ψυχολογικά τεστάκια ή groups του facebook που μοναδικό στόχο έχουν να συλλέξουν πληροφορίες σχετικά με το ποιος είσαι και τι γουστάρεις ή δεν γουστάρεις σ’ αυτή τη ζωή για να κάνουν ακόμα πιο καλό φακέλωμα και να ελέγχουν καλύτερα (Δεν ψαρώνω guys, με λένε Θρασύβουλα, χρωστάω ως την επόμενη ζωή μου και ξέρετε που θα με βρείτε για να μου τα πάρετε, όταν θέλω. Η ψυχή μου, φροντίζω να μου ανήκει ακόμα. Βγάλτε τα συμπεράσματά σας από το τι βάρέθηκα το πρωτο τρίμηνο του ‘09)
13. Την Έφη Θώδη… Η άνοιξη θα φταίει…
14. Τις κουρτίνες μου.
15. Το ότι όλοι έχουν ανάγκη από «επικοινωνία» αλλά κανείς δεν «επικοινωνεί» με αυτούς που θέλει.

Αυτά προς το παρόν... Τα λέμε :)

Αυτα τα νεα του Αλέξανδρου... (που δεν ηξερε τι θα πει ανανδρος)

2008-12-08T23:29:00.004+02:00

Θέλω να πιστεύω οτι οι ιδιοι ανθρωποι που καταδικάζουν το θάνατο αυτού του μικρού παιδιού, δεν καταδικάζουν το ιδιο τον "μπάτσο", "τραμπούκο", ή σύσσωμη την ΕΛ.ΑΣ αλλά ενα ολοκληρο συστημα που επιτρεπει τετοιου ειδους γεγονότα...
Σκοτώστε τον μπατσο που πυροβόλησε αυριο κιολας. Θα μείνει ενα ολοκληρο συστημα πίσω του που λειτουργει ετσι και θα ξαναγίνει αυτο...
Γιατί δεν εχουμε σεστο. Δεν εχουμε αξιοκρατία, δεν εχουμε εκπαίδευση, δεν εχουμε ΠΑΙΔΕΙΑ.
Είναι πολλα αυτά που πονάνε την Ελλάδα. Απλά προσωποποιούνται στο χαμό ενος νέου παιδιού γιατί χάνεις το παιδί, χανεις και την ελπίδα...
Μπραβο στα παιδια που βγήκαν στο δρομο και διαμαρτυρήθηκαν. Ηθελα να δω όμως και γονεις περισσοτερους...
Και όσο για τα επεισόδεια και τις ζημιές που προκλήθηκαν, η Αθήνα δεν καίγεται πρώτη φορά...
Ο θάνατος του παιδιού δεν προκάλεσε τα επεισόδια. Τα επεισόδια προκάλεσαν το θάνατο αυτόν. Τεχνιέντως τα κανάλια εσπευσαν να το συνδέσουν για να καταδικάσουν τις ομάδες αυτες που αντιδρούν κατα αυτόν τον τρόπο. Δεν συμφωνώ με τους βανδαλισμούς σε μαγαζιά αθώων πολιτων με μικρες επιχειρήσεις ή αυτοκίνητα και περιουσίες. Αλλα όπως ειναι το συστημα σου ετσι ειναι και το αντισύστημα σου μεγαλε... Αν αυτοι οι ανθρωποι ειχαν παιδεία θα εκαιγαν και θα κατεστρεφαν, θα αντιδρουσαν σε αυτό που πραγματικά τους φταιει και οχι στις περιουσιες των συνανθρώπων τους...
Η ακόμα καλυτερα, δεν θα στρεφονταν εναντίον μιας ολοκληρης πολιτειας μαζί με τους πολίτες της, αλλα κατά της πολιτειας και μόνο. Οταν ο κόσμος βιωνει τραμπουκισμο στην καθημερινότητα του, όταν ξέρει οτι δεν παιζει να σπάσει μαγαζι και να συλληφθει με ολα τα δικαιωματα και τις υποχρεωσεις και τις συνεπειες, οταν ξέρει οτι ειναι ξεφραγος και ταυτοχρονα ακάλυπτος, ολα να τα περιμενεις.
Δεν μπορω λοιπόν να πω βάνδαλο και αντιεξουσιαστή αυτον που κατεβαίνει και τα κανει όλα μπουρδέλο, όταν μια χώρα γίνεται μπουρδελο και ξεπουλιέται την ιδια στιγμή απο τους γραβατωμένους σε συνεργασια με ρασοφόρους "βανδαλους", οταν αυτά τα μαγαζιά που καίγονται , λίγο πριν καούν θα εκλειναν απο την οικονομική καταστροφη λίγο πριν τα Χριστούγεννα, ούτε φυσικά και να δικαιολογήσω μια κυβέρνηση ανύπαρκτη που κάθεται στα καναλια και συνδεει τα γεγονότα αυτά με ενα αθώο παιδί και -ας μου επιτραπει- έναν αθώο μπατσο (λόγω ελλειψης παιδειας).
Θα τους πω και αυτούς αθωους γιατι τους γενναει ενα σαπιο συστημα, ειναι παιδια του, και ισως αυτες οι αντιδρασεις να ειχαν καλυτερο νοημα αν ηξεραν και οι ιδιοι ποιο ειναι. Τωρα αν το συστημα δεν αρεσκεται σε αρρωστημενες αντιδρασεις ας κοιτάξει να ειναι υγιες... Λυπαμαι ειλικρινα που ειδα ετσι την Αθήνα σήμερα. Λυπαμαι που νεοι ανθρωποι κανουν τόσες καταστροφες. Απο την αλλη, παρόλα τα προβλήματα δεν ειδα κανεναν να βγαινει στους δρομους και να διαμαρτυρεται για τα σκανδαλα και για ολα αυτα που μας πονανε. Κι αν καποιοι μεσα σε ολο αυτο την πληρωνουν αδικα πάλι στεναχωριεμαι. ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. Ουτε το ενα μου αρεσει ουτε το αλλο. Αλλα σε καθε πολεμο σκοτώνονται και αμαχοι στην τελικη. Βαρέθηκα να ακουω ηλίθιους τίτλους "ομαδες, αντιεξουσιαστες, αναρχικοι, κουκουλοφόροι". Αυτοι οι κακοι και μεις οι καλοι. Βαρεθηκα να ακουω ταμπέλες τύπου "δημοκρατια". Ναι δημοκρατία υπάρχει στα γραμμένα στην καθημερινότητα που είναι; Δεν με κλέβει το ιδιο το κρατος της Δημοκρατίας; Δεν με ληστεύει; Δεν με ξεπουλαέι; Δεν μου κλεινει το μαγαζί; Δεν με καιει με πυρκαγιες; Τα καναμε σκατα και μας βρωμαει το φτυαρι; Ας κοιταξουν ολοι αυτοι να πανε να αυτοκτονησουν σημερα το βραδυ μπας και πραγματικα υπαρξει δημοκρατια καποια στιγμη κι ας αφησουν την κοινωνια να κρινει και να καταδικασει μονη της τα γεγονοτα. Κι οταν λεω γεγονοτα το εννοω. Δεν εχουμε αναγκη ουτε απο μαλακες κυνερνωντες και ανιπολιτευτες, ουτε απο ομως απο μαλακες δημοσιογραφους που παιζουν με τα νευρα μας και κανουν τα κεφια των πρωτων για να ανεβαζουν η να κατεβαζουν τα ιδια συστηματα. Προβατα μπορει να γιναμε, μαλακες δεν ειμαστε...

Χρειαζεται αλλαγη, η αλλαγη αυτη που χρονια μας υποσχονται. Ο κοσμος αγανακτησε πια και βαλλει κατα παντων ακομα και προς το ιδιο του το συμφερον πολλες φορες, οταν αυτο κατακεραυνώνεται απο αυτους που υποτίθεται μαχονται γι αυτο! Δεν το θελει τετοιο συμφερον!!!! Ναι ειμαι υπερ της αναρχίας οταν αυτη ειναι κατα στοχων με διακιολογια. Στηριζω ελπιδες εκει πλεον... Μακαρι να αποφευγαμε τις υπολοιπες καταστροφες αθωων πολιτων και τις ανθρωπινες ζωες... Ολα όμως εχουν τιμημα. Ας αναλογιστουμε και εμεις τί δηλωνει αυτος ο θάνατος, αλλα και οι υπόλοιποι τί τον προκάλεσε...

Νότα αισιοδοξίας...

2008-09-15T20:35:00.000+03:00

Απουσίασα για λίγους μήνες... Δεν πιστεύω οτι έγινε και αισθητή η απουσία μου. Όμως, καλό είναι όταν δεν έχεις κάτι να πεις, να σωπαίνεις... Άντε καλό χειμώνα, λοιπόν...

«Σημασία έχει να περνάς καλά...»
Μεγάλη μούφα...
Σημασία έχει να είσαι καλά για να νομίζεις οτι περνάς και καλά... Όταν είσαι καλά τη στραβή την αντιμετωπίζεις ήρεμα και εύκολα... Όταν εισαι στην κατύφλα, όλα είναι μαύρα κι άραχνα και τραβάς και τα χειρότερα κι όλου του κόσμου, σαν μαγνήτης, τη αρνητίλα και τη συννεφιά... Γίνεσαι ο Ξανθόπουλος ή η Βούρτση αντίστοιχα, σε έχει βαρέσει της άτιμης κενωνίας το άδικο, και εισαι στο χείλος του γκρεμου...
Εχει σπάσει το νυχι σου και συ το βλέπεις σαν ρίξη χιαστού... Σου μιλάει ο αφεντικός σου για μείωση εσόδων και κάτι πρεπει να κάνετε, και συ νομίζεις οτι απολύεσαι. Σου μιλάει η γκόμενα και σου ανοίγει θέμα οτι έχετε χαθεί και συ νομιζεις οτι χωρίζεις. Σου λέει η μάνα σου να πάς για φαί και συ νομίζεις οτι θα στα χώσει... Σου λέει ο φίλος σου να πάτε για καφέ και συ το βλέπεις «τραβηγμα».

Εστω ότι όντως, χάνεις τη δουλειά σου. Εστω οτι όντως χώρισες. Εστω ότι όντως οι οικογενειακές σχέσεις πάνε σκατά. Εστω ότι όντως τσακώθηκες μ’ολο τον κόσμο και ότι όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα. Δεν εχεις δουλειά δεν έχεις λεφτά, δεν εχεις γκόμενα, δεν έχεις φίλους... Σίγουρα έχεις κάτι. Νεύρα. Αγχος. Πανικό. Αλλοι λένε οτι έχουν κατάθλιψη.
Καλά ειναι και αυτά. Ό,τι έχεις καλό είναι. Γιατί όταν έχεις κάτι, σημαίνει οτι έχεις και τη δύναμη να το χρησιμοποιήσεις. Είναι σαν είσαι στην έρημο και το μόνο πράγμα που διαθετεις είναι το ενστικτο της αυτοσυντήρησης. Ή θα πεθάνεις ή θα επιβιώσεις. Δατς λαιφ.
Σκεψου λοιπόν θετικά. Αν μη τι άλλο εισαι ζωντανός. Αναπνέεις... Κι αυτό είναι δώρο.
Όχι , η λύση δεν είναι να χαζογελάς στον καθρέφτη σου σαν ηλίθιος σαν να’χεις πιει 5 μπύρες πρωινιάτικα, μόνο και μόνο για να το πιστέψεις, γιατί θα γίνεις ο περίγελος της κοινωνιας από το δαρμένο Βασιλάκη Καίλα που ήσουνα πριν-και ήδη γελούσανε μαζί σου, αλλα διακριτικά. Χώρια οτι θα βρεις το ΟΚΑΝΑ στην πορτα σου και λέω, ίσως, και κοινωνική λειτουργό...
Ούτε φυσικά να αρχίζεις να αλλάζεις θέση σον καναπέ σου να κρεμάς τσιμπραγκαλα στους τοιχους και να βάζεις ψάρια στο μπαλκόνι με τακτικές Φεγκ Σούι, γιατι το λιγότερο θα σου περάσουν ζουλομανδύα που θα χεις βάλει το κρεβάτι στο μπανιο γιατί εκει ειναι η ανατολή... Ασε που χει και υγρασία... Το να φτιάξεις τη θετική ενεργεια του χωρου και να πάθεις πλευρίτιδα, νομιζω δεν συμφέρει...
Άσε που το «ριζικό σου απ’τη χαρά σου το’χουν παρει αλλοι» και έχει μετατραπεί σε κακορίζικο ανεπιστρεπτί... Οπότε, όχι το Φενγκ Σούι, ούτε η Λίτσα Πατέρα δεν σε σώνει, κι ας ξέρει πότε φεύγει ο ανάδρομος Ερμής από τον Υδροχόο.Είπαμε έχεις φάει μουντζα, όκει. Εσύ πρέπει να τη βλέπεις σαν ήλιο με αχτίδες αυτή τη μουντζα. Πρόσεχε, μην κάνεις συνειρμούς με τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ, είπαμε να ανέβεις, όχι να πέσεις στα κάτεργα...

Ξεκίνα τη μέρα χαλαρά. Φτιάξε καφέ, βρες εικοσαλεπτάκια χυμένα στα τζην στα σακάκια, και πάρε ένα πακέτο τσιγάρα και μια εφημερίδα για ψάξιμο. Έλα τωρα, όλοι την τελευταία στιγμή κάτι βρίσκουμε να συμπληρώσουμε 4 ευρώ. Ειδικά αν είμαστε καπνιστές-πρεζάκια. Μείνε στο σπίτι και μην πάρεις κανέναν τηλέφωνο. Ούτε για δουλειά. Πρώτα θα βρεις τις αγγελίες και μετά αφού κανεις ξεκαρτάρισμα, μετά θα πάρεις και τηλέφωνο. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ στο τηλεφωνο μεγάλε, το χρειάζεσαι. Αστη μέρα να κυλήσει και δες περισσότερο τι σου λείπει απο αυτά που δεν έχεις. Μην μπεις στο τριπ οτι όλα είναι αλυσίδα. Οντως είναι. Αλλα πρέπει να σκεφτείς τους κρίκους ξεχωριστα φίλε. Χωρίς τους κρίκους δεν έχεις αλυσίδα. Και η αλυσίδα είναι ο στόχος ο μεγάλος. Πέτυχε σους μικρούς κρίκους και μετά το κοιτάς το θέμα.
Προσπάθησε να γουστάρεις που είσαι χάλια. Να αγαπήσεις τον εαυτό σου στις μαύρες του. Να του συγχωρήσεις που δε σου μιλάει ευγενικά. Να τον περιποιηθείς σαν μωρό. Άμα δεν ξέρεις τί σημαίνει μωρό άκου το «μωρο» της Πρωτοψάλτη...Δεν έχεις άλλον. Μόνος είσαι. Διοχέτευσε τα νεύρα σου σε ό,τι όλον το προηγούμενο καιρό δεν έκανες επειδή δεν είχες τον χρόνο να το κάνεις γιατί τα είχες όλα. Πέταξε άχρηστα πράγματα. Τακτοποίησε φωτογραφίες. Άκου μουσική. Μή δεις τηλεόραση καθόλου. Κοίτα το ταβάνι καλύτερα, γιατί αυτό το ρημαδοκούτι θα σε κάνει να νιώσεις χειρότερα για όσα δεν έχεις τώρα και δεν μπορείς να αποκτήσεις άμεσα.

Αν φανταστείς την/τον γκόμενά/ο σου τί κανει τώρα και πού είναι, όσο καλά περνάει στα ροζ της/του τα όνειρα, με ποιους μιλάει ποιούς κοιτάει, και πόσο καλά περνάει που σε παράτησε, υπάρχει διακόπτης. Βρες τις φωτογραφίες του σχολείου και θυμίσου αυτόν/αυτήν που τα χες τότε. Οταν θυμόμαστε τα πιο αγνά πράγματα, φεύγει η αρνητίλα της ενηλικίωσης... Στάνταρ δεν έχεις κρατήσει κακία ακόμα κι αν σε είχε φέρει σε παρόμοια φάση ψυχολογικά. Στην ίδια δεν είσαι πάντως γιατί τότε είχες χαρτζιλίκι, είχες τον κολλητό να περάσεις από το σπίτι του, τώρα έχεις τα @@ σου μόνο.
Όταν και αν νυστάξεις πέσε για ύπνο. Μην σκεφτείς το μηδεν που είσαι τώρα. Σκέψου το ένα και πως θα φτάσεις σε αυτό. Ονειρέψου πως θα νιώθεις τότε...
Αν δεν νυστάξεις και σε έχει πιάσει η insomnia, μην διανοηθείς να ανοίξεις το κουτί. Κι αν το ανοίξεις επέλεξε να δεις την αναπαραγωγή των λεπιδόπτερων ή ακόμα να βλέπεις μια καμήλα που μασάει φύλλα... Κοινώς, ξεκόλλα το κεφάλι σου απο τα αρνητικά...
Τις φρίκες τις αντιμετωπίζουμε με θάρρος. Δεν τις τρώμε. Επίσης, οι φρίκες είναι μια τοποθεσία στην Ιθάκη... Κι αν δεν το ξέρεις, ξέρεις πού είναι η Ιθάκη, απλά ψάχνεις τη δικιά σου... Απόλαυσε το ταξίδι , όπως μας είπε κι ο ποιητής και πέσε για υπνο επιτέλους...
Απλά, άποψη, γιατί συμβουλές δίνουν μόνο οι γιατροί και οι δικηγόροι...

Μας βγάλατε το... ηλιέλαιο!

2008-05-24T09:56:00.000+03:00

Βρε παιδιά, τί υστερία είναι αυτή με το ηλιέλαιο-ορυκτέλαιο;

Βρε κουτά! Επειδή δεν μπορείτε να φάτε μαγιονέζα και τσιπς κάνετε έτσι; Εδώ δεν έχετε λεφτά να βάλετε βενζίνη, η μαγιονέζα σας λείπει;

Το κράτος σας πληροφορώ έκανε κίνηση-κλειδί. Και θα εξηγήσω το γιατί.

Ανεβαίνει το πετρέλαιο στα ύψη. Ακριβαίνει η βενζίνη. Δεν έχεις λεφτά να βάλεις. Έχεις μόνο 5 ευρώ. Τί κάνεις; Πας και τρως ένα βρώμικο Μαβίλη, τίγκα στη μαγιονέζα, στις τηγανητές πατάτες, στο βούτυρο και το κάνεις παντόφλα. Καπάκια, πίνεις μπόλικο νερό 1 λίτρο, δεν είναι πολύ αν πεις του καντινά να το κάνει και λύσσα. Περιμένεις κάνα μισάωρο και πας τουαλέτα για κατούρημα. Στο άδειο μπουκάλι του νερού κεντράρεις. Μαζεύεις, το περιεχόμενο και έχεις έτοιμο φυσικό καύσιμο. Συνδέεις το πουλί σου με μια αντλία και γεμίζεις το ρεζερβουάρ. Το τουτού είναι έτοιμο να ξεκινήσει...

Για όσους θέλουν και 100 οκτάνια ας δοκιμάσουν ένα λίτρο Coca-Cola.

Τί έχουμε λοιπόν; 4 ευρώ η παντόφλα και 1 ευρώ το νερό = 5. Πόσο θα χρειαζόταν να γεμίσεις το ρεζερβουάρ; 50.

Συμπέρασμα: το κράτος κάνει οικονομία στην τσέπη μας, λόγω ανατίμησης των καυσίμων και προάγει τη χρήση των βιοκαυσίμων.

Α, παράτα με υστερικέ δημοσιογράφε....

Δε μπορώ να φάω τίποτα πια, δεν μπορώ να κινηθώ, δεν φτάνουν τα λεφτά μου κι εχω και τους ανεύθυνους να με κυβερνάνε...

Θα το ρίξω και γω στην Καλομοίρα, να ξεχαστώ... Έτσι γίνεται η πλύση εγκεφάλου. ΒΡΕ κουτά.

Α-σχολ(εί)ες

2008-05-20T05:22:00.004+03:00

Έχω πάθει πολιτισμικό και πολιτικό σοκ. Διατυμπάνιζα παντού και πάντα ότι ντρέπομαι που δεν γνωρίζω βασικά κομμάτια της Ελληνικής Ιστορίας. Ένιωθα τύψεις, που στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο βαριόμουνα αφόρητα όταν είχαμε το μάθημα αυτό, έχοντας φυσικά ξεχάσει την τότε ψυχολογία μου και πώς είχαν φροντίσει να καλλιεργηθεί απέναντι σε αυτό.

Τελικά, πολλά παιδιά τότε διάβαζαν για τον βαθμό. Ή για να περάσουν. Αυτή είναι η νοοτροπία. Με αποτέλεσμα να έχεις μπροστά σου ένα βιβλίο και να μην βλέπεις ότι είναι η Ιστορία σου, αλλά το νούμερο της βαθμολογίας που έπρεπε να πετύχεις. Αν μεταφραζόταν σαν 17 γιατί ήσουν ο μαθητής που διάβαζε όλη τη χρονιά, ήταν ευκολάκι, οπότε και σήμερα ίσως κάτι να θυμάσαι... Αν το έβλεπες, όμως σαν το 10ράκι που χρειαζόσουν για το τέλος γιατί δεν το άνοιξες ποτέ, και μάλιστα τα μισά που θα 'γραφες θα ήταν και μέσα από σκονάκι της τελευταίας στιγμής, είμαι σίγουρη ότι δεν θυμάσαι ούτε καν αν έκανες Ιστορία σαν μάθημα που λέει ο λόγος.

Ένα «ωχ» και μια σφαλιάρα από μνήμες μου ‘ρθε στο μυαλό όταν μου είπε το ξαδερφάκι ηλικίας 15 χρονών να το βοηθήσω γιατί έδινε εξετάσεις στην Ιστορία. Μου φάνηκε λογικό που ήθελε βοήθεια γιατί θυμόμουν τον εαυτό μου που βαριόμουνα και ξενέρωνα ταυτόχρονα, όταν έβλεπα αυτό το βιβλίο να στέκεται αγέρωχα μπροστά μου, με τα τεράστια κεφάλαιά του να φαίνονται βουνό από χρονολογίες, ονόματα, ακαταλαβίστικα γεγονότα ασύνδετα μεταξύ τους, που ενώ καταλάβαινα ότι ήταν σημαντικά, δεν καταλάβαινα γιατί δεν μπορούσα και δεν μου άρεσε να ασχοληθώ μαζί τους...

Βρέθηκα ξαφνικά, να μαθαίνω πράγματα και να μη μου χρειάζεται το βιβλίο για να επαληθεύσω αν το παιδί μου τα λέει σωστά Ναι, μου έκανε εντύπωση αυτό γιατί ακόμα κι αν διαβάσω κάτι τώρα δεν μπορώ να το αποτυπώσω αν δεν με ενδιαφέρει να το μάθω. Μέχρι που μου είπε: «Δεν πας να γράψεις για μένα;»

Παρατήρησα όμως κάτι που πιστεύω πως είναι σημαντικός παράγοντας που σε κάνει να βαριέσαι. Τα γεγονότα παρουσιάζονται σαν μεμονωμένα περιστατικά. Προκειμένου να την κάνω να καταλάβει, έβαζα συνδετικούς κρίκους στα κεφάλαια που δεν τους έδινε το ίδιο το βιβλίο. Μάθαινε για τον Διαφωτισμό, και την Γαλλική επανάσταση, και δεν είχε καταλάβει πως όταν κάναμε την Φιλική εταιρεία, ήταν ακριβώς η ίδια εποχή, αλλά στην Ελλάδα... Γιατί ούτε κι εγώ το’χα καταλάβει. Μάθαινα τις χρονολογίες σαν νούμερα κι όχι σαν εποχές. Νόμιζα πως όταν συνέβαιναν τα χι περιστατικά στη Γαλλία, ο άλλος κόσμος δεν υπήρχε, ή δεν είχε ιστορία να επιδείξει, ή δεν ζούσαν, δεν τους είχαν ανακαλύψει (χαχαχαχαχα) κ.ο.κ. Όταν π. χ. μάθαινα για την Ελλάδα, πίστευα πως οι Γαλλίες, οι Ιταλίες και οι άλλοι, εμφανίζονταν στο έτσι, στο άσχετο εντελώς και μπερδευόμουν χειρότερα.

Γιατί οι καθηγητές, ξέροντας τη συνοχή της παγκόσμιας Ιστορίας, θεωρούσαν αυτονόητο ότι τα παιδιά θα συνέδεαν από μόνα τους τα κομμάτια... Και δεν είναι θέμα εξυπνάδας, αμέσως να με βγάλετε χαζή... Είναι θέμα συστήματος Παιδείας. Δεν αφήνει αυτό το σύστημα στα παιδιά το περιθώριο κριτικής σκέψης. Γι αυτό και όλοι μας είχαμε ελάχιστους (άντε 1-2 σε όλα τα σχολικά χρόνια) αγαπημένους καθηγητές, σε μαθήματα που δεν μας άρεσαν

Αυτοί οι καθηγητές ήταν αυτοί που μας έκαναν να αγαπήσουμε κάτι που δεν υπήρχε περίπτωση να το αγαπήσουμε αν δεν είχαμε αυτούς για καθηγητές, και το αντίθετο. Επειδή μας έκαναν να καταλαβαίνουμε γιατί μαθαίνουμε και δεν το μαθαίναμε για να πάρουμε καλό βαθμό.

Το κακό είναι πως, 13 χρόνια μετά (πόσο;;;!!! Χμφ!), τα πράγματα είναι τα ίδια και χειρότερα.

Έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο που μαθαίνουν τα παιδιά γραμματική στο δημοτικό. Κάτι σαν το δικό μας «Η γλώσσα μου». Και την κατάπια. Τη γλώσσα μου εννοώ Δεν βρήκα κείμενα από Ευγένιο Τριβιζά, από Α. Παπαδιαμάντη... Βρήκα αρθρογραφήματα από νέες κυρίες ή κυρίους, που δεν αμφισβητώ φυσικά τη συγγραφική και λογοτεχνική τους αξία, όμως αναρωτιέμαι ειλικρινά, που πήγε το Ανθολόγιο, με όλα αυτά τα υπέροχα αποσπάσματα από διηγήματα... Τίποτα. Κείμενα μισής σελίδας με άσχετο περιεχόμενο για τις πορτοκαλιές που βλαστίζουν σε συγκεκριμένες θερμοκρασίες!!! Κι από κάτω το θεϊκό. Άσκηση με σκοπό να γράψουν το ρήμα σε Α’ πρόσωπο από το «βλαστίζουν»... Είχανε μάθει τα παιδάκια όλα τα άλλα ρήματα κι έπρεπε να μάθουν και αυτό...

Έχω αρχίσει να ψυλλιάζομαι πως δεν μπορεί όλα να είναι ατυχείς συγκυρίες, ούτε συμπτώσεις. Κάθε παρέμβαση σε βιβλία και εκπαιδευτικά συστήματα, προς το χειρότερο έχουν γίνει... Θέλω να πιστεύω πως απλά δεν θα ισοπεδωθούν όλα κάποια στιγμή...

Be best

2008-04-30T19:35:00.001+03:00

Φοράω τα γυαλιά μου, ανάβω ένα τσιγάρο, και κοιτώ τον ήλιο. Αν παγώσω τη στιγμή, αν παγώσω τα χρώματα, δεν ξεχωρίζω αν είναι αυγή ή δύση. Μένω απλά σ’ αυτην την όμορφη εικόνα.

Έτσι πέρασε ο χειμώνας. Δεν ήξερα ούτε μια στιγμή αν η μέρα έφευγε, ή αν ερχόταν άλλη. Δεν ήξερα αν κοιμάμαι για να ξυπνήσω το πρωί, ή αν κοιμάμαι γιατί πρέπει. Είχα ανάγκη από έναν αυτοπροσδιορισμό και τρωγόμουν με τα ρούχα μου γιατί δεν κόλλαγε τίποτα. Όλα ήταν όμορφα, αλλά τους κόλλαγε και το «άσχημα» κάποιες φορες. Όπως ένα κορίτσι, λίγο μετά την εφηβεία και λίγο πριν γίνει γυναίκα. Απροσάρμοστο, κι απροσδιόριστο.

Αισθανόμουν ετσι κι ετσι, ήμουν στο περίπου καλά, θα μπορούσες να με πεις και χαλαρή, θα μπορούσες να με πεις και καταθλιπτική, θα μπορούσες να με πεις και τίγκα στο γιούρια και στο ξέφρενο, ανάλογα πάντα τη στιγμή, την επιλογή και την διάθεση. Εχω νιώσει πολλές φορές στη ζωή μου να περιφέρομαι ανάμεσα σε στιγμές και συναισθήματα, έτσι, χωρίς αφορμή. Να περιφέρομαι όμως επειδή νιώθω ουδέτερα ή επειδή δεν κολλάω πουθενα, δεν το είχα ξαναδεί σε μένα.

Φτερό στον άνεμο οι ανατριχίλες για τα ασήμαντα, τα γέλια χωρίς αιτία, και τα δάκρυα, ετσι απλά για ένα στίχο ή μια μελωδία.

Πίστευα πάντα πως ήμουν χαμαιλέοντας. Κι όμως να, κάτι που καταρρίφθηκε. Ενιωσα χωρίς ταυτότητα και σημεία αναφοράς. Ένιωσα σαν να ήμουν σε λήθαργο και να ξύπνησα μετά απο χρόνια σε έναν κόσμο που δεν ήξερα κανέναν και δεν με ήξερε κανείς. Σε μια άλλη χωρα που δεν ήξερα ούτε τη γλώσσα της και έπρεπε να συννενοηθώ με το βλέμμα ή με παντομίμα, ένα πράγμα...

Όταν μπήκε ο Σεπτέμβρης του ’07, η πρώτη μου σκέψη ήταν οτι δεν πρόκειται να είναι ένας εύκολος χειμώνας. Είχαν αλλάξει πολλά και πριν και πάνω απο όλα, εγώ.

Οι επιλογές μου σε συνδυασμό με επιλογές άλλων, ο κόσμος που ‘χα χτίσει υπαρκτός ή ανύπαρκτος, δεν έχει να κάνει, με έκαναν να πιστεύω πως θα ζήσω ό,τι πιο γκρίζο υπήρχε σε αυτή την πόλη. Να ήταν μαύρο, ΟΚ. Να ήταν ασπρο, ΟΚ. Αλλά το γκρίζο, το ενδιάμεσο και το αμφιλεγόμενο δεν μου ταίριαζε, αλλά ήξερα πως είχε έρθει η στιγμή να το ζήσω.

Τώρα λοιπόν, που σιγά σιγά ο χειμώνας τελειώνει, και είναι καιρός να κάνω μια αποτίμηση, ένα έχω να πω. Πως με μαύρο φόντο, έζησα όλα τα παλ χρώματα...

Δεν ήταν έντονα. Δεν έκαναν αντίθεση. Δεν ήταν κάτι το εξαιρετικό και μαγικό.

Σίγουρα όμως, δεν ήταν και ο παγωμένος χειμώνας που περίμενα.

Το πρίσμα μου έχει αλλάξει κατά πολύ τα τελευταία δυο χρόνια. Οι ανθρωποι που δέχομαι έχουν να κάνουν με το έντονο κι όχι με το παλ.

Δες το ηλιοβασίλεμα ή την αυγή μόνος σου... Και ξαναδές τα ΜΟΝΟΣ, αλλα ΣΟΥ...

Δεν είναι το ίδιο....

Θα πάω να πάρω ενα ζευγάρι πορτοκαλί γυαλιά φέτος. Γιατί είχα μάθει κάτι ένα πρωί σε μια στάση, όταν κάποιος με πίεζε να φάω πρωινό, και το ξέχασα, το αφησα στην ακρη: «Ποτέ δεν φεύγεις απο το σπίτι βράδυ χωρίς γυαλιά ηλίου.» Χωρίς πορτοκαλί γυαλία ηλίου, θα συμπληρώσω τώρα... Ετσι. Για να μην ξέρεις αν είναι αυγή ή ηλιοβασίλεμα. Και να μένεις στο ΣΟΥ... Be Best

Πάντα τέτοια!

2008-04-07T03:44:00.000+03:00

Ένα φλάς της ματιάς, Γιάννα. Ένα άλλο, Χρήστος. Φιλιούνται και χαίρομαι. Ο Φώντας κοιτά αμέριμνος. Η Ρίκα γελάει. Κάτι της είπε ο Δημήτρης. Το βλέμμα συναντά Αρετή. Μετά τον Φώτη. Έξω πανικός από βροχή. Κάτι λείπει... Κάτι ποτέ δεν είναι αρκετό. Κάτι πάντα είναι έτοιμο στο μυαλό να σου χαλάσει αυτό που ζεις, αρκεί να υποσχεθείς στον εαυτό σου -και μόνο σε αυτόν- οτι δε θα το αφήσεις... Σε περιμένει στη γωνία να σου κλείσει το μάτι η μαυρίλα. Η κατύφλα όπως συνηθίζω να λέω. Αλλά το μεγαλύτερο όπλο είναι η θετική ενέργεια. Το Ντινού κρυώνει. Νυστάζει, αλλά είναι και κείνο εκεί μαζί μου. Δίπλα μου. Στη χαρά μου. Στη λύπη μου, στην κατύφλα μου και στα δύσκολα, το ξέρω πως είναι, γιατί ήμουν για καιρό ετσι. Αλλά τώρα στη χαρά μου και με αντίξοες συνθήκες ήταν το κάτι άλλο.

Τα πάντα ήταν εναντίον. Ο καιρός, ο χρόνος, οι συνθήκες... Πήγα ενάντια σε όλα. Λόγω βροχής, λόγω 30, λόγω μαυρίλας, λόγω μοναξιάς, λόγω κενού, λόγω οτι πάντα κάτι έλειπε, είπα οτι απόψε δεν θα μου λείψει τίποτα. Χάρη σε μια ομάδα ανθρώπων που δεν ήταν δύσκολο να μαζευτούμε τελικά, ήμουν πιο ψηλά κι από ερωτευμένη... Παιδιά, ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γι’αυτό που ένιωσα απόψε... Δεν έχω να πω κουβέντα. Μιλήσατε για μένα και είπατε πολλά με ένα βλέμμα, με ένα γελιο και μ’ενα τραγούδι... Όλα τα άλλα θα’ναι γλείψιμο έως και μαλακία. Κι εγώ δεν κάνω μαλακίες- ούτε γλείφω. Απλά χαίρομαι, το δείχνω και επειδη είμαι λίγο παραπάνω αμπελοφιλόσοφος, το καταγράφω.

Αυτή η χαρά δεν περιγράφεται, όμως, τελικά. Είναι στιγμές, είναι ενα σφίξιμο στο στομάχι, μια ταχυπαλμία, ένα ασταμάτητο χαμόγελο, ένα πιάσιμο στους κοιλιακούς απο τα γέλια. Επιανα τον εαυτό μου να κοιτάζω ψηλά. Δεν ξέρω γιατί. Σαν να ευχαριστούσα για κάτι θεόσταλτο. Σαν να γεννιόμουν απο την αρχή. Και ναί αυτό το χτεσινό, ήταν για μένα ο ΟΡΙΣΜΟΣ της παρέας. Για αυτό ακριβως παρακαλούσα τη ζωή να ξαναζήσω. Είναι δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες. Και δύσκολοι καιροί για φιλικές και ανθρώπινες σχέσεις. Όμως, παιδιά στο βυθό είναι τα μαργαριτάρια, κρυμμένα σε στρειδάκια που ανοίγουν δύσκολα. Εγώ εβρισκα τα στρείδια και προσπαθούσα να τα ανοιξω, γιατί δεν είχα την υπομονή να περιμένω να ανοιξουν μόνα τους και να πάρω το μαργαριτάρι... Εχανα χρόνο και μου κόστιζε ψυχικά.

Και τί ορίζω μαργαριτάρι σε αυτή την αλληγορία; Τί άλλο πέρα απο το βλέμμα το χαμογελαστό, τα δοντάκια να φαίνονται, τα χεράκια να χτυπάνε, και η φωνούλα να τραγουδάει...

Όταν ο ΟΤΕ σταματήσει να μαλακίζεται με την γραμμή μου θα τα διαβάσετε αυτά και μπορεί να έχουν παλιώσει. Σημασία έχει τί και πώς νιώθω εγώ τώρα. Τί και πώς ένιωσα πριν λίγες ώρες. Και ήταν το καλύτερο δώρο για τα πρώτα – άντα. Να’ στε όλοι καλά, και αυτοί που ήταν και αυτοί που δεν ήταν...

Δεν είστε πλαίσιο. Είστε θέμα.... Καταλάβατε, νομίζω....

Thir(s)ty and life...

2008-03-24T23:15:00.000+02:00

Θερμή παράκληση προς όλους... Ξεχάστε οτι γεννήθηκα το ’78.

Δεν το δέχομαι. Δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω. Οι χρονολογίες για μένα μετά το ’85 δεν υπάρχουν όσον αφορά στις γεννήσεις παιδιών, ετσι; Κλείνω τα 30 και λέω: «τί λες τώρα; Ποιά 30; Εγώ είμαι 18 ακόμα...» Ναί ετσι νιώθω. Δεν είναι η κρίση που λένε που παθαίνουμε οι γυναίκες. Το συζήτησα πολύ, εσκεμμένα και με αντρες, κι άκουσα ακριβως το ίδιο. Μας κυριεύει το κόμπλεξ του χρόνου, φλασάρουμε και το αναγάγουμε σε αριθμό, σε σοβαρότητα και σοβαροφάνεια στις πράξεις μας γενικά. Βλέπουμε τελικά πως ό,τι θα θέλαμε, δεν συμβαδίζει με ο,τι νομίζουμε πως έχουμε ζήσει ως τώρα και φρικάρουμε.

Μας πιάνει ο παλιμπαιδισμός, ξαφνικά μαλακώνουν τα συναισθήματα, δεν τσαμπουκαλευόμαστε πια τόσο συχνά, δίνουμε τόπο στην οργή, τα άτομα κάτω των 23 τείνουν στο «πιτσιρίκι», έχουμε αποκτήσει πια άλλου είδους στεγανά και αναστολές που πριν δεν είχαμε.... Δεν τρώμε τη μούφα εύκολα. Δεν μασάμε το παραμυθάκι. Αυτό μας πειράζει. Που καταλαβαίνουμε απο πρίν. Που ξέρουμε τη διαφορά ανάμεσα στο σεξ και στον έρωτα. Και επιλέγουμε. Ενώ πριν μπορεί να μας φαίνονταν όλα ή μόνο σεξ ή μονο ερωτας ανάλογα το μενταλιτέ του καθενος.

Οι περισσότεροι απο μας έχουν νιώσει κάτι πολύ δυνατό αν δεν έχουν ήδη γωρίσει την αγάπη. Αν δεν έχουν ήδη ένα παιδί. Κι αν δεν έχουν ήδη αρραβωνιαστεί ή παντρευτεί και χωρίσει. Γιατί οι γονείς μας μας μεγάλωσαν με πρότυπο την οικογένεια. Όμως οι ρυθμοί μεγάλωναν, οι ζωή έτρεχε, κι εμεις θαμπωμένοι απο την ευτυχία της οικογενειακής μας θαλπωρής είχαμε πάντα στην άκρη του μυαλού μας κάτι ανάλογο. Ή παράδειγμα προς αποφυγή αν οι γονείς μας δεν κατάφεραν να ναι μαζί. Η οικογένεια όμως και η έννοιά της και στη μια περίπτωση και στην άλλη, ήταν τα πάντα. Κάτι που δεν βλέπω να έχει η επόμενη γενιά. Θες γιατί κλάταραν οι αξίες ραγδαία, θες γιατί η αποξένωση έκανε πιο αισθητή την παρουσία της σε αυτή τη γενιά... Πάντως δε βλέπω να τους πολυνοιάζει. Εμείς κάναμε λάθη μεγαλώνοντας σε σχέσεις με ανθρώπους, πληγώσαμε και πληγωθήκαμε, προδώσαμε και προδωθήκαμε... Η άλλη γενιά από την μοναξιά που τους διακατέχει και την απομόνωση, φοβούνται να νιώσουν έστω και απέχθεια για κάτι. Αλλά παραδόξως ενώ είναι πιο ελεύθεροι από μας, είναι πιο δυστυχισμένοι. Έχουν και κείνοι τα δικά τους θετικά σαφώς... Η άλλη εκδοση είναι πάντα καλύτερη απο την παλιά. Απλά η παλιά αποκτά όνομα...γιατί προυπάρχει και γράφει ήδη ιστορία και είναι κύκλος όλο αυτό. Στάνταρ το ίδιο νιώθει μια 40αρα απέναντί μου.

Ο σημερινοί 30ρηδες έχουν ζήσει χωρίς PC, έχουν ζήσει χωρίς κινητά, έχουν ζήσει με αναλογικά τηλέφωνα, έχουν ζήσει με ελληνική ροκ, πέρασαν από τη φάση που ανεξάρτητα απο την ομάδα που υποστήριζαν στο μπάσκετ ήταν και Αρης, και γνωρίζουν τον Τσατσενκο, χορεύουν σαν κατσίκια τον Ρακιντζή όταν τον ακούνε τυχαία σε κάποιο ελληνάδικο, γράψανε στάνταρ σε κάποιο λεύκωμα, και άαααλλα πολλααααά...

Ενώ πριν μεγαλοφέρναμε, τώρα προσπαθούμε να νεανίζουμε... Έτσι ξαφνικά...

Διατηρώ και μια επιφύλαξη όμως, μήπως όλα είναι στη δικιά μου την κεφάλα, και μήπως τελικά δεν αλλάζει τίποτα... Αλλά γιατί εμένα μου ακούγεται πιο γλυκό το «29» από ότι το «30»; Μα τόσο μεγάλο κόλλημα έχω;

Τέλος πάντων, όπως και νάχει, δε γουστάρω σχολιάκια αυριο, τύπου «μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά» γιατί θα σας πάρει και θα σας σηκώσει... Τις έχω τις ασπρες μου και τις βλέπω δεν χρειάζεται να μου τις τραγουδάτε...

Σας αγαπάω όλους και θα φανεί ελπίζω την Παρασκευή. Γιατί όσο και να κλαίγομαι, παλιμπαιδίζω και όσο κι αν μου κακοφαίνονται τα τραγουδάκια με τις ασπρες τρίχες και τους σοφούς, γουστάρω τρελά και μόνο που έχω γύρω μου τρελο30αρηδες που τα έχουν ήδη πατημένα, και που θα παλιμπαιδίζουν κι αυτοί μαζί μου την Παρασκευή...

Υγεία μπορούμε να έχουμε; Και στην τελική θα το ρίξω κι εγώ στην τρέλα. Είμαι όσο φαίνομαι... Όταν θα φαίνομαι όσο είμαι θα τραβιέμαι να φαίνομαι όσο αντέχει το μπότοξ... -ΑΝΤΑ, παρατήστε με... :p

Θα κλείσω με μια ευχή για μένα και για όλους:

Να είμαι καλά και γερή να σας κάνω να περνάτε καλά με την πάρτη μου για την πάρτη σας, και να ζω από αυτά τα χαμόγελα.... ΣΑΣ ΑΓΑΠΑΩ ΡΕ!

Βαρέθηκα κι είναι μόλις Μάρτιος του 2008....

2008-03-03T22:30:00.000+02:00

1. Το Υπουργείο Πολιτισμού και τις ιστορίες του

2. Το «Begging” από Frankie Valli & οι 4 εποχές (δηλαδή έχουμε άλλες τρεις ακόμα;;!!)

3. Το «Πάμε Χαβάη»

4. Την Έφη Θώδη, τον Γαλάτη και τον Εθνικό Σταρ

5. Την άνοδο της τιμής του πετρελαίου και των τιμών

6. Να ακούω οτι φταίει ο ΟΤΕ

7. Τον ανάδρομο Ερμή που φταίει, όταν δεν παίζει να φταίει ο ΟΤΕ

8. Το σήριαλ «Παπανδρέου vs. Βενιζέλος»

9. Το μαχαίρι που μπαίνει στο κόκαλο

10. Τον Νικολά Σαρκοζί και τον γάμο του

11. Τις αδερφές Μαγγίρα

12. Την Ρούλα Βροχοπούλου και το κλάμα της

13. Το σήριαλ Κούγια-Βατίδου

14. Τα ερωτικά υπονοούμενα στις διαφημίσεις

15. Τα chain e-mails που ζητούν αυτόπτες μάρτυρες σε τρακαρίσματα

16. Τα chain e-mails με κυρήγματα αγάπης και φιλίας και που αν δεν τα στείλεις σε κυνηγάει η γκαντεμιά για 200 χρόνια

17. Την ξαφνική ευαισθησία για το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή

18. Τις ιώσεις γενικώς, κι όλους αυτούς τους σιχαμερούς θορύβους του γκχουχ, φτου και αψού από χλωμά πρόσωπα μες το μικρόβιο...

19. Την κατάντια των δημοσιογράφων και των ΜΜΕ

20. Τους τρομο-bloggers-κονδυλοφόρους-σοβαροφανείς που ξεκατινιάζουν και ξεκατινιάζονται μέρες τώρα... Γραφτε παιδια, εχει για όλους μας χώρο, είτε θέτε είτε δεν θέτε...

21. Τις διαφημίσεις παντού για το «Mama Mia”

22. Τα ηλίθια και σπαστικά ραδιοφωνικά σποτάκια του JUMBO- Ξεκόλλα λέμε!!!!!

23. Το επερχόμενο χτύπημα του εγκέλαδου

24. Τους ΕΜΟ και τις αναλύσεις επί αναλύσεων για δαύτους

25. Τη διάθεση «Χέρια ψηλά κι όλα τα πιάνω» μέχρι να τελειώσει το τραγούδι και μετά όλοι θυμούνται την κατύφλα τους

26. Τα τυπάκια με τη λέξη «έλεος» καραμέλα στο στόμα

27. Τα αναπτηράκια Hondos Center

28. Το χαλασμένο κινητό μου

29. Τα χειμωνιάτικα ρούχα μου

30. Τον πούστη τον Μέρφι και τους νόμους του

ΕΝ ΛΕΥΚΩ...

2008-02-19T01:36:00.000+02:00

Ήταν ένα βράδυ Κυριακής, ανεπανάληπτο. Έπιασα τον εαυτό μου να ρομαντζάρει κοιτώντας το χιόνι να πέφτει έξω στο μπαλκόνι, έχοντας γίνει ένα συμπαγες γιουβαρλάκι μέσα στο πάπλωμα μου και παρακαλώντας να κρατήσει αυτό το σαββατοκύριακο άλλη μια μέρα... Εκ του ασφαλούς ευχόμουν, σαφέστατα... Ο δρόμος είχε παγώσει ετσι κι αλλιώς, και ήξερα πως την επόμενη μέρα δεν θα λειτουργούσε τίποτα σωστα. Κακά τα ψέματα όμως, με βόλευε που δεν πήγα δουλειά σήμερα, το γούσταρα.

Η Δευτέρα αυτή ήταν από τις πιο όμορφες που έχω περάσει ποτέ... Καταρχήν, είχε τον αγαπημένο μου καιρό. Ο αγαπημένος μου καιρός έχει πάντα ήλιο. Τώρα, αν κάνει κρύο, ή βρέχει ταυτόχρονα, ή φυσάει, ή χιονίζει, δεν με απασχολεί. Αρκει να έχει ήλιο.Κι ας κάνει όσο κρύο θέλει.

Κατα δεύτερον, δεν υπήρχε θόρυβος. Ακόμα και το ένα αυτοκίνητο που θα περνούσε, περνούσε σαν χελώνα και άρα αθόρυβα. Νόμιζα πως ήμουν κάπου στην εξοχή σήμερα και πως κάτω απο το μπαλκόνι μου αν εσκυβα, δεν θα εβλεπα αυτοκίνητα αλλά δέντρα...

Κατα τρίτον, δεν θα λειτουργούσε τίποτα, άρα δεν δουλευα σήμερα...

Μα πεστε μου υπάρχει καλύτερο κίνητρο, για να φτιαξεις μια τεράστια κούπα καφέ και να αράξεις με πυτζάμες και τσιγάρο στον καναπέ σου, να ακούσεις τη μουσικούλα που γουστάρεις, και να ασχοληθείς με τα πράγματα που ασχολείσαι συνήθως όταν ξεκλέβεις λίγο χρόνο; Το τρίπτυχο της επιτυχίας...

Δεν ξέρω, αυτό το λευκό ίσως και σε αντίθεση με την ψυχολογία μου λίγες μέρες νωρίτερα, ήρθε και καθάρισε τα γκρίζα σημαδάκια των κενών που έχω αφήσει ατέλειωτους μήνες να αιωρούνται. Ή απλώς έκανε τη διαφορά.

Αυτό το μπούγιο χιονιού που με απέκλειε σήμερα από τον έξω κόσμο, επιτακτικά και σχεδόν δικτατορικά, με έκανε να κάνω πραγματική παρεούλα με τον εαυτό μου αντιμετωπίζοντάς τον πιο φιλικά κι οχι με διάθεση να του βάλω όρια και πειθαρχία όπως κάνω σχεδόν κάθε μέρα, και κυρίως τις Δευτέρες για να βγεί η εβδομάδα...

Είπα μέσα μου «Αύριο, όχι τώρα», άδειασα το κεφάλι από τα πάντα, απόλαυσα τον καφέ μου και τα τσιγάρα μου και ασχολήθηκα με την πάρτη μου. Άκουσα για 500ή φορά την μπαλάντα που έχω ανακαλύψει εδω και δυο μέρες, άκουσα για πολλοστή φορά την αγαπημένη μου μουσική, έκανα για πολλοστή φορά πράγματα που συνηθίζω να κάνω για μένα όταν έχω χρόνο, κι όμως ήταν αλλιώς. Ήταν εν λευκώ.

Έφτιαξα κι ενα μικρό χιονανθρωπάκι στο κάγκελο του μπαλκονιού. Για μύτη και μάτια του έβαλα ένα κόκκους φακής, και στο στόμα ένα τσιγάρο. Με συνεπήρε η μέρα...

Το μεσημέρι η απο πάνω μου αποφάσισε να τινάξει τα χιόνια από την τεντα της και ξαφνικά ο χιονανθρωπάκος αυτοκτόνησε... Αισθάνθηκα όπως όταν σε μικρή ηλικία έφτιαχνα για ώρες πυργάκια στη θάλασσα και ξαφνικά με ένα κύμα χανόντουσαν όλα. Ήταν φυσικός ο τρόπος όμως. Ήταν ένα κύμα. Δεν ήταν ένα πόδι απο το πουθενά που τον πάταγε.

Προσγειώθηκα απότομα από τον υπέρμετρο ρομαντισμό μου, κατέβηκα από την νιφάδα που με είχε πάρει μαζί της και συνειδητοποιήσα ακαριαία, πως δεν βρίσκομαι ούτε σε σαλέ, ούτε δέντρα υπάρχουν απο κάτω, πως ήταν Δευτέρα και αύριο Τρίτη και πάω δουλειά κανονικά, θυμήθηκα λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσω, πως μεσημέριασε κι έπρεπε να φάω, πως η ώρα περνούσε και πως πέρασε ετσι κι αφού σήμερα καθόμουν , ίσως έπρεπε να κάνω κάποια πράγματα που δεν έκανα τώρα που είχα χρόνο...

Να σου οι τύψεις, να σου οι ενοχές που ξεπήδησαν από το alter ego μου, το ρομποτάκι της καθημερινότητας που τα προγραμματίζει όλα τέλεια.

Ξεκίνησα να συμπεριφέρομαι «αυτιστικά» εγκλωβισμένη στον «φυσιολογικό» Rainman που όλοι κρύβουμε μέσα μας χώθηκα στον υπολογιστή για να δω αν θα λειτουργούν οι τράπεζες αύριο, έκανα λογαριασμούς, ώσπου νύχτωσε και δεν πήρα είδηση...

Ο χιονάνθρωπος αυτοκτόνησε και μαζί του και η ελεύθερη Δευτέρα μου.

Εν λευκω...

Μια μέρα χωρίς τηλεόραση

2008-02-08T01:00:00.000+02:00

Αν θες, κάν' το κι εσυ....

Κλείστε την τηλεόραση!
Για μια μέρα, έστω. Δείξτε τους την δύναμη του κοινού.
Μην τους δώσετε άλλο το δικαίωμα της χειραγώγησής μας.
Ζητάμε ανεξάρτητη και αντικειμενική πληροφόρηση, έγκαιρη, έγκυρη και σοβαρή ενημέρωση, χωρίς ροζ και κίτρινες αποχρώσεις.

Λέμε όχι:
Στην παραπληροφόρηση της διαπλοκής.
Στα χειραγωγούμενα ΜΜΕ.
Στην συγκάλυψη των σοβαρών θεμάτων.
Στις εκπομπές – σκουπίδια χάριν τηλεθέασης.
Στα μονοθεματικά δελτία ειδήσεων.

Απαιτούμε σεβασμό και ποιότητα.
Κλείνουμε την τηλεόραση στις 11 Φεβρουαρίου. Όλοι μας!

Υ.Γ Αναδημοσιεύστε το στα blog σας. Στείλτε το, με mail στους γνωστούς σας. Ας τους αποδείξουμε οτι δεν ανεχόμαστε άλλο τα "σκουπίδια" τους.

DVD-γκλον!

2008-02-07T23:06:00.000+02:00

Πολύς καιρός. Τί να πει κανείς για τη σύμβαση της αλληνής...

Μουδιασμένος τηλεθεατής με το κοντρόλ στο χέρι, δεν προλάβαινα να απαντήσω στο ένα ερώτημα και τσουπ προέκυπτε το άλλο.

Ροζ ή πολιτικό σκάνδαλο; Ποιός είναι ο κομιστής; Υπήρξε εκβιασμός; Απο ποιούς σε ποιόν; Τί ξερει ο Θέμος; Θέμος ή Μάκης; Από πού ειναι 5,5 εκ. Ευρώ του Θέμου; Και μένα τί με νοιάζει στην τελική;

Δεν ξέρω οτι όλοι μασάνε σε αυτή τη χώρα; Δεν ξέρω οτι όλα γίνονται για κάποιο λόγο που τον μαθαίνω πάντα τελευταίος; Δεν ξέρω οτι οι κυβερνήσεις κρατάνε ομήρους τα παιδάκια του δημοσίου; Δεν ξέρω οτι ακόμα και η αρνητική διαφήμιση είναι διαφήμιση και θα τα τσακώσουν γερά τα ΘΕ-ΜΑτα απο τις πωλήσεις τους; Δεν ξέρω οτι κάποιοι θέλουν την εξουσία και θα τη διεκδικήσουν με κάθε τρόπο; Δεν ξέρω οτι πάμε για εκλογές; Δεν ξέρω οτι ορισμένοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και μεγαλο-επιχειρηματίες είναι ούνα φατσα-ούνα ράτσα και καθορίζουν όλο το σύστημα; Τα ξέρω. Γιατί σε αυτά απαντώ μέσα στον εγκέφαλό μου όταν βλέπω αυτή τη βρώμα λουσμένη απο νούμερα τηλεθέασης.

Και μετά σκέφτομαι: Αν ήταν γ.γ. Πολιτισμού η κα Σαρρή θα ήμουν σίγουρος οτι το σκάνδαλο θα ήταν μόνο ροζ, θα ήμουν σίγουρος οτι ο κομιστής θα ήταν ο Λάκης, θα ήμουν σίγουρος οτι δεν υπήρξε εκβιασμός γιατί δεν μασάει τον κώλο του, θα ήμουν σίγουρος οτι το κανάλι που το είδε θα ήταν το STAR-και θα το έβαζαν στο δελτίο του Λιάτσου κιόλας, και θα ΄ταν σίγουροι όλοι τους οτι δεν με νοιάζει καθόλου που μια γ.γ. πήρε πίτες απο ενα τεκνό του δημοσίου με σκοπό ενα DVD-Best of. Και θα γλιτώναμε και απο απόπειρες γιατί κάποιος θα θελε να κρυφτεί και η χαρά δεν θα τον αφηνε....Χώρια οτι θα ήμουν πιο ευτυχισμένος γιατί όλη αυτή τη βρωμια και τη δυσωδία θα την επωμιζόταν ενας ασχετος κι όχι όλο το πολιτικό συστημα αυτής της χώρας.

Και στη τελική δεν θα υπήρχε ούτε πολιτικό κόστος, ούτε ΘΕ-ΜΑ, ούτε πρήξιμο ενάμιση μήνα, αλλά απλά ένα DVD-γκλον... Θα ασχολούμασταν όσο ασχοληθήκαμε με την Μπακοδήμου που είπε τη FYROM Μακεδονία, δηλαδή 1 εβδομάδα...

Κε Λαζόπουλε σας καθιστώ υπεύθυνο για τη μη εκλογή της ανωτέρω κυρίας και για την δυσφήμισή της... Για αποζημίωσή της προτείνω να την κάνουμε 2 Καρυάτιδες – τη μια πάνω στην άλλη (λογω ύψους)- και να την βάλουμε στην Ακρόπολη.

Θα μου πεις, αυτή πήγαινε με το ΛΑΟΣ κι όχι με τη ΝΔ για να βγει βουλευτής. ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ. Τώρα που θα φύγει κι ο Κουκοδήμος –στο τέλος θα μείνουν τρεις κι ο Κουκοδήμος στη ΝΔ απο τις παραιτήσεις- δημιουργούνται θέσεις εργασίας και χαρας. Τί παραπάνω έχει η κα Αθήνη δηλαδή απο το Εφάκι; Επειδή χαστούκισε τη Λιάνη πάει να πει πως εχει πολιτική υπόσταση; Σάμπως αποδεικνύεται οτι έχει κανενας απο δαύτους πολιτική υπόσταση; Τωρα που η ΝΔ θα βγει στη γύρα για αναζήτηση βουλευτών μια χαρά θα τους ερχοταν η Εφη. Θα θυμόμασταν και τα αρχαία. Θα έκανε δηλώσεις και θα λέγαμε: « Τάδε έφη Εφη» Εύηχον. Ευάρον και ευήλιον.

Δεν στεναχωριέμαι για ότι εγινε. Για το μετά στεναχωριέμαι. Για τη σαπίλα που θα βγεί απο δω και πέρα. Κι αυτό που μου τη βαράει χειρότερα στα νεύρα είναι οτι κάθε περαιτέρω πολιτικό σκάνδαλο- στανταρ υπάρχουν πολλά ακόμα που δεν ξέρουμε- θα είναι άσχετο με τα προηγούμενα. Δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε θεωρώ οτι παρακολούθω τα γεγονότα από τόσο κοντά ωστε να έχω πιο εμπεριστατωμένη άποψη και ίσως πιο εύηχη, εαυάρη κι ευήλια- με επιχειρηματολογία εννοώ... Γιατί όμως πιστεύω οτι οι υποκλοπές, τα σκάνδαλα με τα ομόλογα, η Siemens και τα παρελκόμενα, η υπόθεση του Ζαχόπουλου ειναι όλα απο μια άποψη συνδεδεμένα μεταξύ τους, δεν μπορω να εξηγήσω. Ένστικτο; Έβλεπα πολύ X-Files μικρός και μου άφησαν κουσούρι; Λες να φταίει η τούμπα που έφαγα στο Δημοτικό έξω απο το σχολείο; (πουστη Δήμαρχε, γ...το πεζοδρόμιό σου μέσα! ακόμα το θυμάμαι). Τις πταίει ή ποίος φταίει ουδέν οίδα...

Κι αν κάνω και παραλληλισμό με παλαιότερα γεγονότα εκεί ίσως με θεωρήσουν για δέσιμο. Υποκλοπές Βόνταφον με υπόθεση Τόμπρα, ομόλογα με Κοσκωτά, πουχου... Λέω ρε παιδιά δεν ξέρω... Δεν ήμουν εκεί στα παλιότερα, ήμουν παιδί κουμπί τότε ανέμελο και απλά μου χουν μείνει ονόματα μόνο. Και οχι δεν θα μπω στη διαδικασία να ψάξω για να δω αν όντως υπάρχουν κοινα στοιχεία γιατί δεν χρειάζεται να αποδείξω στον εαυτό μου και σε δεκα άλλους οτι η ιστορία επαναλαμβάνεται... Και μόνο που υποψιάζομαι με πληγώνει.

Μας τα παρουσιάζουν όλα σαν μεμονωμένες περιπτώσεις «διεφθαρμένων» πολιτικών και όχι τίποτα άλλο, πετυχαίνουν το στόχο τους. Συζητώ με ανθρώπους διαφορετικών πεποιθήσεων και άλλοι σταμάτησαν ήδη να ασχολούνται με το θέμα, αλλοι δεν ασχολήθηκαν καν, άλλοι εν μέρει είναι εκνευρισμένοι με το πολιτικό σύστημα γενικώς όπως και γω... Αυτό που με ανησυχεί είναι οτι δεν θα θυμόμαστε τίποτα ως τις επόμενες εκλογές... Ή θα έχουμε μια τάση να αγιοποιήσουμε πρόσωπα και καταστάσεις για να δικαιολογήσουμε την ψήφο μας- τα αδικαιολόγητα δηλαδή, επειδή κανένας τους δεν μας εκφράζει πολιτικά- ή για τους λόγους που ήδη έχω αναφέρει στο blog μου το Σεπτέμβρη ανήμερα των εκλογών...

Και μετά ανησυχούμε που υπάρχουν νέοι ανθρωποι που πάνω στην ελληνική σημαία βάζουν με σπρέυ τον αγκυλωτό σταυρό και πλακώνονται στις μπουνιες στο κέντρο της Αθήνας με άλλους νέους... Δεν συμφωνώ μαζί τους. Πιστεύω οτι απλά είναι αηδιασμένοι με όλα αυτά που γίνονται και πάνε να πιαστούν απο πεπατημένες του παρελθόντος. Παραπλανημένη νεολαία είναι και αυτοί που ομαδοποιούνται σε μικρές κλίκες. Πάνε να ορθώσουν ανάστημα σε όλη αυτή τη δυσωδία αλλά με λάθος τρόπο. Το θετικό είναι οτι το κάνουν. Είτε αν είναι αριστεροί, είτε νεοναζί, είτε αναρχικοί, είτε μπλε, ροζ, κίτρινοι, πρασινοι. Αποδείχτηκε για άλλη μια φορά οτι κοιμόμαστε όρθιοι κι οτι είμαστε ασύδοτοι, όχι ελεύθεροι. Ας είχαμε το σωστό τρόπο, τη σωστή κοινωνία, το σωστό σύστημα να μην υπηρχαν αυτά. Να μην υπήρχαν, επεισόδια, ζημιές, τραυματίες... Αυτά πρέπει να μας ανησυχούν κι όχι αν πήδηξε ή δεν πήδηξε ενας χοντρομπαλάς την υπάλληλό του.

Αλλά είμαστε τόσο μαλάκες που πάμε σε διαφημίσεις κι επιστρέφουμε. DVD-γκλον.

Καλύτερα

2007-12-17T22:25:00.000+02:00

Μαύρο πετσί, πέτο στυγνό και τα δευτερόλεπτα δεν έφταναν αλλά έπρεπε να φτάσουν...

Ξεγυμνώθηκε η αλήθεια, ξεγυμνώθηκε η φύση, η ίδια, δεν θυμάται πια, από που ήρθε και πού πάει. Μόνο πίσω... Μόνο πίσω εκεί που γεννιόταν ήθελε να βρεθεί. Χιλιόμετρα πίσω.Εκεί που ξερει πως την αγαπούν και την νοιάζονται. Εκεί πηγαινε, για εκεί ετρεχε, εκει σερνόταν κι εκεί σκόνταψε... Δεν έφτασε η ψυχή. Η ανάσα δεν έφτανε να τρέξεις. Δεν έφτανε το σάλιο να βρέξει το λαρύγγι να φωνάξεις να μη σε προλάβει η στιγμή. Η ζωή η ίδια. Κι εκεί πάνω στο βρώμικο δρόμο, δεν έφτανε το κλάσμα του δευτερολέπου να γυρίσεις να κοιτάξεις πίσω, τι αφηνες, τί άφησες και πού πας. Δεν έφτανε. Δεν εφτασες ποτέ... Δεν πήγες ποτέ όπου ήθελες να πας, δε σε περίμενε κανείς. Δεν ήταν η στιγμή. Δεν ήταν η χαρά. Δεν ήταν ούτε η λύπη. Δεν ήταν η στιγμή. Δεν ήταν ούτε ο στόχος ούτε ο προορισμός. Σου διαλέχτηκε, έτρεξες και πήγες προς τα κει κυνηγημένος. Να σώσεις το λυγμό που ανέβαινε και δεν ήθελε να βγει να σου δείξει πόσο αδύναμος μπορείς και θες να νιώσεις, αλλά δεν πρέπει...

Να σου δειξει πόσο μόνος είσαι στη δύσκολη, γιατι δεν θέλεις αλλά και γιατί δεν πρέπει... Να λυγίσεις; Δεν θέλεις και δεν πρέπει. Για να σηκωθείς και πάλι, όρθιος με το λυγμό να θολώνει το βλέμμα, και να αναρωτηθείς για άλλη μια φορά: «Μόνος»;...Καλύτερα.

Kissssssssssssss

2007-12-05T04:23:00.000+02:00

Το φιλί είναι ακριβό. Δεν το δίνεις όπου να’ναι ούτε στο δίνουν όπου κι όπου. Και μιας και υποσχέθηκα οτι αυτό τον μήνα τα posts θα απέχουν απο κοινωνική ευαισθησία, ένα έχω να πω. Ψάξτε να βρείτε το φιλί...

Πέρασες καλά; Ήπιες τα ποτά σου; Φασώθηκες; Ναι, αλλά το φιλί τί σου είπε; Σου δώθηκε; Το πήρες; Το ενιωσες;

Εδω, φιλαράκι, δεν μιλάμε για το γλωσσόφιλο... μιλάμε για το φιλί... Και δεν έχει να κάνει με το φιλί που σου δίνουν στο στόμα σου. Έχει να κάνει με το φιλί που σου δίνουν στο μέτωπο και συ το νιώθεις στο πουλί σου αν είσαι άντρας και στο μουνί σου αν είσαι θυληκό...

Είναι ακριβό το γαμίδι, και δεν το νιώθει ο άνθρωπος αν δεν είναι Άνθρωπος. Και δεν το δίνει άνθρωπος αν δεν είναι Άνθρωπος. Καταλαβαίνεις την διαφορά όμως Άνθρωπε;

Τί σόι άνθρωποειδές είσαι αν δεν καταλαβαίνεις την διαφορά;

Καλημέρα... να συστηθώ. Είμαι το φιλί. Αυτό που σε μάγεψε χτες βράδυ. Μ’ενιωσες; Εκει ήμουνα... Άλλα δεν με ενιωσες και το κατάλαβα... Και ορκίστηκα γι’αυτό και μόνο να μη με νιώσεις ποτέ... Ψάξε και δεν θα με βρεις. Αυτό είναι η μαγεία. Ψάξε... Δεν θα με νιώσεις ποτέ , αλλά ψάξε. Αξίζει το ταξίδι, όχι ο προορισμός, λένε... Αξίζει το φιλί, λοιπόν κι όχι τί έχεις νιώσει; Λέμε, τώρα... Ρωτάω, τώρα, εγώ... Κι όπως λέει και η αδερφή ψυχή μου, είμαστε λάθη γιατί έχουμε αδυναμίες ή εχουμε αδυναμίες και κάνουμε λάθη; Όπως και να’χει ξεχωρίζουμε... Απλα απαντώ...

ΓΚΡΙΝΙΑ; ΒΡΕ ΟΥΣΤ!

2007-11-30T21:01:00.000+02:00

Γκρινιάζω. Για τις φωτιές, για τις εκλογές, για τα Ζωνιανά... Μα είναι να μην γκρινιάζω;

Δεν μπορώ να φάω κρέας γιατί δεν ξέρω από που κρατάει η σκούφια του. Δεν μπορώ να πάω σουπερμάρκετ γιατί δεν βάζουν λέει, γάντια. Δεν μπορώ να φάω σοκολάτα γιατί ειναι ληγμένη και μου την ξαναπουλάνε για φρέσκια. Κι αν τα παραβλέψω και φάω και πάθω τα χειρότερα και αρρωστήσω, δεν μπορώ να πάω σε νοσοκομείο γιατί δεν εχουν ούτε ιερό ουτε όσιο, θα με βάλουν κάτω και θα πάω από ξεχασμένο εργαλείο στο εντερο.

Δεν μπορώ να χέσω σαν ανθρωπος γιατί το παπιέ ντε κωλέ –κοινώς κωλόχαρτο- αποθηκεύεται σε μέρη με ποντίκια και κατσαρίδες. Δεν μπορώ να αγοράσω τίποτα απο ζαχαροπλαστείο να γλυκανω τον πόνο μου, γιατί θα φάω οτιδήποτε άλλο εκτος από πάστα...

Στο τέλος δεν θα μπορούμε ούτε να κλάσουμε, γιατί η ατμοσφαιρική ρύπανση θα ναι τόσο μεγάλη που θα κάθε πορδή θα λειτουργεί σαν μολότωφ. Θα σπάει το τζάμι του γείτονα από την έκρηξη και θα μας λένε οτι ο Μπιν Λαντεν ζει και κρύβεται στην Ελλάδα! Και θα πληρώνω ο μαλάκας και δικηγόρο για τη μύνηση του γείτονα...

Στη σύνταξή μου ήδη έχω αφιερώσει τραγουδάκι απο Χατζηγιάννη. «Μόνο στα όνειρα μπορώ να σε αγγίζω».

Στο αγεννητο παιδί μου ήδη έχω γράψει χιλιάδες γράμματα μεγαλύτερα από το βιβλίο της Οριάνα Φαλάτσι, για να του εξηγήσω από τι θα πρωτοπάει η μάνα του... Από το κράτος, από καρκίνο ή από σήψη ονείρων...

Είναι να μην γκρινιάζω;

Υπομονή. Ερχονται Χριστούγεννα και η φύση μου θα ησυχάσει. Θα βρεθώ με κόσμο, με φίλους, συγγενείς παραγνωστούς. Θα πάω σε γιορτες. Θα έχουμε και τις αργίες, όλο και κάτι θα γίνει κανα σουκού. Θα κουνήσουμε και τον κώλο μας σε κάνα κλαμπάκι ή σε κάνα μπουζούκι... Θα παίξουμε και κάνα χαρτί για το καλό -μπας και κάτσει και βουλώσει καμιά τρύπα εννοούμε... Ε, και μετά τα γνωστά... Θα μας ρωτάνε «πως πέρασες;» και θα λέμε «τιιιιιποτα, μωρέ, να, εδώ... Αθήνα.» με μια έκφραση, τίποτα του ιδιαίτερου και του αδιάφορου, παρόλο οτι ξεσαλώναμε εκείνες τις στιγμές... Παρόλο οτι το νέο Ετος θα μας βρεί με καμιά 5αρια κιλά παραπάνω. Και θα τρεεεεεχουν οι υστερικές να κάνουν δίαιτες να χάσουν τα κοψίδια και τα ξύδια...

Και για να ανέβω ψυχολογικά θα πάω και θα βάλω λαμπάκια περισσότερα από του γείτονα. Του πούστη Χριστούγεννα έρχονται, να μή χαρώ; Και θα πάρω και δευτερο κινητό. Και θα πάρω εορτοδάνειο γιατί θέλω και γω μια γαλοπούλα ο ανθρωπος. Αλλά μαζί με τη γαλοπούλα θέλω να πάω και μέχρι τη Βανδή. Και μετα θα ξαναγκρινιάζω που είμαι χρεωμενος μεχρι το λαιμό και δεν βγαίνουνε τα ρημάδια τα λεφτά στη λεκάνη...

Θα βλέπω το Γεναρη τα ξεχασμένα λαμπάκια στους δήμους και θα σκέφτομαι μέχρι και γιατί πληρωνω τον μαλάκα τον Δήμαρχο που ψήφισαν –οι άλλοι, πάντα οι άλλοι- και καίμε δημόσιο ρεύμα και πληρώνει ο κοσμάκης! Θα θυμηθώ οτι η ντοματούλα ανέβηκε. Οτι η ΕΚΤ ξαναανεβάζει τα επιτόκια. Οτι το συστημα βρωμάει απο το κεφάλι. Και άλλα τετοια ευχάριστα...

Γκρίνια και κατύφλα...

Βρε ουστ! Σαντα ις καμινγκ του ταουν και δεν γκρινιάζω άλλο! Τα επόμενα ποστ υποσχομαι να ναι μπόλικης κοινωνικής αναισθησίας... (Λέμε τώρα, γιατι το σκουλήκι δεν πεθαίνει έτσι εύκολα...)

ΤΟΥ ΚΛΩΤΣΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΠΑΦΟΥ...(ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ!)

2007-11-06T22:28:00.000+02:00

Ξέρω τι σκέφτεστε όλοι... Πότε θα τελειώσουμε επιτέλους να πάμε σπίτι... να μαζευτούμε με την παρέα μας, και να παίξουμε κανένα τουρνουά Pro Evolution…

Ψάχνω έναν Κρητικό, πίνοντας μπάφους και παίζοντας προ

Ζωνιανά ειν’ το χωριό

Πίνουν μπάφους και παίζουν προ

Ωωω, πίνουν μπάφους και παίζουν προ

Εεεεο, έχουν και σιδερικό

Γιατί πουλάν μπάφους, και παίζουν προ

Εεεο, και χουν και εξοχικό

Γιατί πουλάν μπάφους, και παίζουν προ

Με φωνάζουνε τρελό

Γιατί πίνω μπάφους και παίζω προ

Μπήκα μες το μπατσικό

πίνοντας μπάφους και παίζοντας προ

Τον Κρητίκαρο να βρώ

Που πίνει μπάφους και παίζει προ

Τον παίρνω και στο κινητό

πίνοντας μπάφους και παίζοντας προ

Μα το έχει πιά κλειστο

Γιατι πίνει μπάφους και παίζει προ

Κι όπως είναι φυσικό

Που πίνει μπάφους και παίζει προ

Μόλις είδε το μπατσικό

Που πίνει μπάφους και παίζει προ

Επιασε το σιδερικό

Δεν ήπιε μπαφους δεν έπαιξε προ

Σημάδεψε αστυνομικό

Γιατί έπινε μπαφους και έπαιζε προ

Μες το δικό του εξοχικό

Επινε μπάφους κι έπαιζε προ

Ζωνιανά ειν’το χωριό

Ακόμα ψάχνω τον κρητικό

Τον είχαν πάρει στο κινητό

Και του χαν πει για το μπατσικό

Δεν μου χαν πει για σιδερικό

Μονάχα για μπάφους στο εξοχικό

Μα αυτοί τον ξέρανε τον Κρητικό

Οτι ειχε μπάφους και σιδερικό

Κι οτί ειχε χρόνια εξοχικό

Στα Ζωνιανά εκεί στο χωριό

Γι’αυτό και γω αδιαφορώ

θα πίνω μπάφους θα παίζω προ

Και θα παίζω τον αστυνομικό

Για 700 μόνο ευρώ

Θα κυνηγάω τον Κρητικό

Που πίνει μπαφους και έχει εξοχικό

Δε θα μιλήσω ποτέ για αυτό

Γιατι θα με πάνε στο Σοφικό

Εεεεο και χω γυναίκα και μωρό

Θα πίνω μπάφους και θα παίζω προ

Ήσυχα μες το μπατσικό

Θα πίνω μπάφους και θα παίζω προ

Κι άμα βρω και κρητικό

Θα σταματήσω να παίζω προ....

ΕΔΩ…

2007-09-16T03:43:00.001+03:00

Ταινία : «Κάλπη-κη Δεκάρα»

Διάρκεια: 12 ώρες και 4 χρόνια

Σκηνοθεσία: ΜΜΕ

Casting: ΜΜΕ

Ηθοποιοί: Ελληνικά Κόμματα

Διεύθυνση παραγωγής/ Σπόνσορες: Δημόσιο Ταμείο

Λόγοι για να τη δεις: Οι φίλοι σου είναι επαρχιώτες κι έχουν πάει για να ψηφίσουν και δεν υπάρχει ούτε ένας για καφέ, δεν έχεις όρεξη για ύπνο,

δεν έχεις γκόμενα /ο για να κάνεις σεξ, έπαθες τροφική δηλητηρίαση όταν γύρισες από την Μαδρίτη γιατί έμενες στο ίδιο ξενοδοχείο με την Εθνική Μπάσκετ και είσαι καθηλωμένος /η στο κρεβάτι, είσαι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ ή ΛΑΟΣ φανατικός κι έχεις αγωνία για το ποσοστό, δεν κέρδισε η Ελλάδα τους Ισπανούς εχτές, οπότε δεν έχει τίποτα άλλο η τηλεόραση, είσαι στη φυλακή, είσαι φαντάρος, ψήφισες γιατί ο Βαγγελάκης μπήκε στο Δημόσιο πέρσι και ο ανηψιός σου έβαλε για βουλευτής στη Β’ Κολοπετεινίτσας – να το στηρίξουμε το παιδί, είσαι φανατικός της πίτσας και είναι ευκαιρία να πάρεις το φίλο σου το Μπάμπη με τη Σούλα -τη χοντρή που δεν τη πας αλλά την παντρεύτηκε ο μ…κας τι να κάνεις- να αράξετε με μπύρες.

Λόγοι για να μην την δεις: Δουλεύεις αύριο, έχεις γκόμενα και θα σε πρήξει γιατί θα θέλει να φάει παγωτο στη Γλυφάδα, είσαι φοιτητής και δίνεις μάθημα, είσαι αναρχικός και αδιαφορείς, είσαι κουρασμένος από το ταξίδι ΣΚ και έπαθες ηλίαση, πήρες καινούργιο DVD Player και νοίκιασες ταινία, αγαπημένο σου band είναι οι Locomondo και αγαπημένη ασχολία το Playstation και θα το προτιμήσεις για απόψε το βράδυ, είσαι καλλιτέχνης, ψώνιο – με την κακή ή με την καλή έννοια- και δεν χωράς πουθενά, είσαι η Βούλα Πατουλίδου, αρραβωνιάζεσαι ή παντρεύεσαι κι έχεις γλέντι, σε λένε Σοφία και γιορτάζεις αύριο οπότε προετοιμάζεσαι για πάρτι, είσαι αλλοδαπός, σχεδιάζεις ριφιφί, είσαι ιερόδουλη, σου φτάνει που η Ελλάδα και οι 12 θεοί της κατέκτησαν μια θέση στους 4 τις Ευρώπης και είσαι υπερήφανος μόνο γι αυτό, είσαι πυρόπληκτος και δεν έχεις τηλεόραση, είσαι φτωχός και δεν έχεις τηλεόραση, είσαι αστεγος και δε σε νοιάζει γιατί έτσι θα παραμείνεις έτσι κι αλλιώς,ή γιατί τεσπα τους βαρέθηκες όλους…

όποιος κι αν είσαι oπου κι αν είσαι, αφιερωμένο.

Εδώ...

Το απόλυτο μαύρο. Το απόλυτο άσπρο. Το απόλυτο μούδιασμα του μυαλού…

Ψίθυροι από φως πίσω, μπροστά η σκιά τρεμοπαίζει… Μικρή. Ασήμαντη. Αναναγκαία. Και σέρνεται, να χαθεί στο φως, να γεννηθεί.

Οι ψίθυροι απ’ το φως, γίνονται φωνή. Η φωνή γίνεται ουρλιαχτό. Μου ουρλιάζει να εγκαταλείψω το σκοτάδι.

Δεν ακούω πόνο. Δεν ακούω θλίψη. Ακούω μόνο τη σκιά μου να σφυρίζει χαρούμενα για την ύπαρξή της.

Δεν είμαι μόνος. Έχω τη σκιά μου. Αυτή υπάρχει για μένα τώρα. Μου συλλαβίζει λέξεις χαιρέκακα. Στίχους. Δεν είμαι μόνος. Έχω ένα τραγούδι να γράψω. Θα μιλά για το σκοτάδι και τη ζωή μου μέσα σ’ αυτό. Θα μιλά για μένα και την γύμνια μου. Θέλω να φύγω. Ντρέπομαι. Αλλά η σκιά μου χαίρεται. Για τη γύμνια μου.

Είμαι σε ένα κύκλο από φως. Κι όταν ο κύκλος διαλυθεί, θα βυθιστώ ξανά στο σκοτάδι. Θα πάω ξανά εκεί, στο φως. Θα πάω. Ίσως να πρέπει.

Ο κύκλος είναι μια στιγμή. Μοναχά μια στιγμή. Και διαλύεται.

Δεν ξέρω πότε θα πάω ξανά... Η σκιά μου μόνο ξέρει ποιος είναι ο επόμενος κύκλος. Δεν τη λυπάμαι, λοιπόν. Ας πεθάνει. Θα βρει το δρόμο ξανά...

Και μέχρι τότε εγώ δεν θα είμαι μόνος. Θα έχω εμένα. Χωρίς σκιές. Χωρίς χορό από το φως των αχτίδων...

Εδώ στο απόλυτο σκοτάδι.
Και θα γράφω στίχους για τη σκιά μου ασταμάτητα, για τις λίγες στιγμές ανάσας της στον κύκλο που έζησε, για λίγα δευτερόλεπτα… Εκείνη όμως, δεν ήταν γυμνή. Ήταν μόνη.

Κι εγώ δεν χαίρομαι γι’ αυτό… Σφυρίζω απλά ότι υπάρχω…

Wake me Up when September Ends

2007-09-02T05:13:00.000+03:00

Πάειειειειει… Αυτό ητανεεεεε….
Τέλος οι διακοπούλες, τα κεφάλια μέσα τώρα ρεμάλια, αρκετά με διαδηλώσεις, άντε να κάνετε κανα πλιτς πλιτς κανένα σουκου, όσοι προλάβετε γιατί μετά έχει ελληνική ταινία. Και τι ταινία. Ξεπερνά ακόμα και Ταραντίνο. Την «Κάλπη-κη Δεκάρα».
Βέβαια. Σήμερα, ήδη σας ανακοινώσαμε κιόλας περίληψη του έργου. Ποιές αφεντομουτσουνάρες θα δείτε να μαλλιοτραβιούνται πολιτισμένα (κατά το κοινώς λεγόμενο, ποιοι θα συμμετέχουν και στα ντιμπειτσ – φαγαμε πολύ ξύλο στο χωριό μας για να μάθουμε να βλέπουμε ένα debate και να αποφασίζουμε τι να ψηφίσουμε από τη μια μέρα στην άλλη, για να μπορούν όσοι θέλουν αν χρειαστεί να κάνουν εκλογές fast food).
Να μην προλάβετε να το πολυσκεφτείτε κιόλας γιατί την κάτσαμε τη βάρκα…
Κι άμα δούμε και από τις δημοσκοπήσεις ότι δεν το πολύ αποφασίζετε εύκολα; Θα ρίξουμε και 5-10 τσιράκια μας να υποσχεθούνε τα απίστευτα, θα σας βάλουμε και σε δουλειές να ξεχάσετε προσωρινά τον πόνο σας, θα σκάψουμε όλον τον κόσμο να φαίνεται ότι κάνουμε έργα, θα εξαφανίσουμε για κανα-δυο βδομάδες τα ράντζα από τα νοσοκομεία, θα προσλάβουμε πυροσβέστες για τους ευαίσθητους από σας και τους απογοητευμένους , ξέρετε τώρα εσείς… Είναι δέσμευση. Παιδιά είμαστε;
Τώρα, αν ανήκετε στους άλλους, που θέλουν την εξουσία, έχει και για σας γλαρόσουπα… Θα σας φλομώσουμε με το τι θα κάναμε εμείς που δεν έκαναν αυτοί βρε κουτά! Και φυσικά θα τονίσουμε ότι τώρα έχουμε όρεξη για δουλειά γιατί η Ελλάδα δεν γυρίζει πίσω, και γιατί μαζί πρέπει να πάμε σαν τους Χιώτες χέρι-χέρι … Θα γεμίσουμε τα κανάλια με παράθυρα και θα τσακωνόμαστε δήθεν όλη μέρα για τα λάθη που έγιναν στις πυρκαγιές (είναι πρόσφατο και μας βολεύει) και φυσικά για τα ομόλογα.
Χαίρε κράτος απρόβλεπτο! ΦΕΡΤΕ ΤΟ ΠΡΙΟΝΙΙΙΙΙΙΙΙ….

Δεν είμαι καλά. Καλά είναι σίγουρα και το ότι ο Σεπτέμβρης δεν είναι ο μήνας μου, και το ότι η ψυχολογία μου έχει καταστραφεί ολοσχερώς και τα βλέπω όλα μπλε όπως λέει και το τραγούδι, και το ότι είμαι γυναίκα και οι ορμόνες μου παίζουν πινγκ πονγκ με το φεγγάρι όταν δεν έχουν τι να κάνουν, όμως μπάστα σινιόρι.
11.000.000 υπάρχουν, αν μη τι άλλο δεν είναι όλοι γυναίκες…

«Πίνω μπάφους και παίζω προ, δεν έχω χρόνο για το μωρό, γιατί πίνω μπάφους και παίζω προ….» Δεν ξέρω ποιος το λέει, ούτε ποιος το έγραψε αυτό το κομμάτι… Αλλά είναι τέλειο!
Σωτήρη, Σωτήρη Βου, Γιάννη, Φανή, Ντίνη, Στελίτο, Λευκή, Σωκράτη, Κώστα, Δημήτρη, και σε όλους όσους ήπιανε σφηνάκι τεκίλα με καπάκι από κοκα –κόλα ! Πέρασα αξέχαστα! See you next year! Σωτήρη σου οφείλω κείμενο… Μη σου πώ βιβλίο…
WAKE ME UP WHEN SEPTEMBER ENDS, γιατί δεν την παλεύω αλλιώς…

ΣΙΩΠΗΛΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΑΙ…

2007-08-30T02:52:00.000+03:00

Με προέταξε η συνείδησή μου να το κάνω… Πήγα. Δεν είχα ξανά αισθανθεί την ανάγκη σε άλλου τύπου διαμαρτυρίες να συμμετέχω, μόνο άλλη μια φορά. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω για τη χώρα μου. Δεν έχω τα φανταστικά gadgets, ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΙ ΤΡΟΧΟΝΟΜΟΙ ΜΟΥ για να αποτυπώσω τις εικόνες που είδα στα πρόσωπα όλων όσων αποφάσισαν να ξεκουβαλήσουν των καναπέδων τους- όπως και γω, και να διαμαρτυρηθούν απόψε στο Σύνταγμα, αλλά οι εικόνες αυτές θα μείνουν για πάντα μέσα μου.
Είδα πολλά. Είδα και τα κομματόσκυλα, είδα και τα χαζοχαρούμενα, είδα όμως και κόσμο πραγματικά οργισμένο και συνειδητοποιημένο και απογοητευμένο με την κατάσταση.
Είδα το φεγγάρι πάνω από τη Βουλή είτε να κλαίει, είτε να γελάει με τα χάλια μας. Είδα τον μπαμπά με το παιδί του να αποφασίζει να μην το πάει στα Village απόψε, αλλά να το σηκώνει στους ώμους του και να φωνάζει με στριγκιά φωνή, βραχνιασμένη φωνή, «πού θα μεγαλώσει αυτό το παιδί ΚΑΘΙΚΙΑ;;;;; ΠΟΥ;;;;» ‘Ηταν κάποτε ένας μόνος του… Κανείς, δεν απάντησε. Κανείς δεν είπε λέξη. Μόνο μια κυρία προσφέρθηκε να δώσει λίγο νερό… Αρκετά μέτρα μακριά μου. Δεν πρόλαβα. Δεν τον πρόλαβα… Δεν ξέρω τι θα έκανα. Δεν τον πρόλαβα όμως.

Δεν είναι μόνο οι πυρκαγιές. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που χάθηκαν. Δεν είναι μόνο που η Ελλάδα ΠΑΛΙ κατέκτησε μια φρικτή πρωτιά… Δεν είναι μόνο που κάηκαν στρέμματα πράσινου. Είναι που ακόμα καίγονται. Και σήμερα είχαμε πάλι νέα μέτωπα. Είναι που ακόμα μετράμε νεκρούς. Είναι που τα κανάλια ήδη έχουν ξεκινήσει να φιλοξενούν «υποψήφιους»!!!!
Είναι όλα αυτά μαζί, εν μέσω προεκλογικής περιόδου είναι η αγανάκτηση για ένα σύστημα που δεν μας πάει και δεν το πάμε. Πού πάμε; Πήγαμε. Στο Σύνταγμα. Για να θυμηθούμε, τι λέει το Σύνταγμα. Να θυμηθούμε το δρόμο. Την αντίδραση. Να πάρουμε την ευθύνη. Αλλά και να γυρίσουμε στα σπίτια μας….Στην ασφάλειά μας. Στη βάση μας. Στο οχυρό μας. Ή στο ορμητήριό μας. Στο κουτί μας…
Για να παρακολουθήσουμε από βδομάδα, τον κάθε ηλίθιο να βγαίνει και να παρακαλάει για την ψήφο μας… και να τον ανεχόμαστε να τρώει από το χρόνο μας, από τη ζωή μας κι από την ίδια μας τη σκέψη. Να μας πιπιλάει το μυαλό για καλύτερες μέρες που δεν θα΄ ρθουν ποτέ- γιατί ούτε αυτός έφυγε από την ηρεμία του σπιτιού του για να αλλάξει τον κόσμο…- γιατί απλά δεν ενδιαφέρει κανέναν να κυβερνήσει...

Εδώ μέσα μιλάει ένας κόκκος άμμου. Αυτός ο κόκκος είχε κάποτε όνειρο να αλλάξει τον κόσμο μέσα από άλλες μορφές έκφρασης. Ίσως και να παγιδεύτηκε στη φρούδα ελπίδα του ίδιου συστήματος που τον γέννησε. Μόνο μαζί με άλλους κόκκους μπορεί να γίνει άμμος. Μόνο με άνεμο μπορεί να γίνει αμμοβολή σε ότι απειλεί την υπόστασή του. Μόνο με νερό μπορεί να γίνει βράχος ανίκητος. Μόνο με γη μπορεί να κοιμηθεί και να ακουμπήσει.
Αλλιώς ο άνεμος θα τον σκορπίσει, το νερό θα τον λιώσει, η γη θα τον καταπιεί. Τι μένει; Η φωτιά… Η φωτιά για έναν «κόκκο» είναι η συνείδηση.
Αν είναι να είμαι «μάζα», άμμος, παρέα με άλλους, Ελληνίδα, αν είναι να ανήκω κάπου, ας ανήκω στη συνείδησή μου. Στα συμπεράσματα μου.

Και όχι δεν θα ακούσω κανένα «τσιράκι» μικροκοινωνίας ψευτο-συνειδητοποιημένης και πολιτικοποιημένης που με κατευθύνει να μουντζώσω τη διμοιρία των ΜΑΤ που φυλάει το χώρο συγκέντρωσης στο ξεκούδουνο. Θα μουντζώσω όμως όπως και το έκανα τους ανεγκέφαλους από την ίδια διμοιρία που έριξαν κροτίδες για να σπάσουν την διαδήλωση.
Δεν θα προτάξω κανένα μέσο δάχτυλο μπροστά στη Ελληνική σημαία που κυματίζει, γιατί αυτό έδωσε το δικαίωμα και σε περαστικούς αλλοδαπούς να το κάνουν μπροστά στο σύμβολό μου…και να φωνάζουν «f**k greek parliament” για τη χώρα που τους δίνει ψωμί…
Εγώ, λοιπόν ο κόκκος που θέλω να ενώσω τη φωνή μου και να λύσω τα προβλήματα του «σπιτιού μου» της χώρας μου, βγήκα σήμερα, έκανα – πιστεύω αυτό που με διέταξε η συνείδησή μου, αλλά το αύριο δεν το ξέρω… Δεν ξέρω αν εισακούστηκα. Δεν απογοητεύομαι. Δεν θα το βάλω κάτω. Αν χρειαστεί θα στέκομαι εκεί, ακούγοντας τις φωνούλες από τα μέσα μου. Αλλά κανονικά δεν αρκεί αυτό… Κάτι μου λείπει από την εικόνα του παζλ…
Διάβασα κάτι σε μια σελίδα που με προβλημάτισε αρκετά. Και νομίζω ότι τελικά ούτε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας δεν με κάλυψε απόλυτα ύστερα από αυτό που διάβασα…. Γιατί γύρισα στο σπίτι μου με αμφιβολία.
Πραγματικά, ο ενεργός πολίτης δεν είναι μόνο αυτός που αντιδρά και βγαίνει στο δρόμο. Είναι περισσότερο αυτός που έχει απευθυνθεί σε κάποια Νομαρχία, στην τοπική του αυτοδιοίκηση, έχει ενταχθεί σε κάποια οργάνωση περιβαλλοντικής προστασίας, σε κάποιο οργανισμό, κάτι… Εγώ, δεν έχω κάνει τίποτα γι’ αυτό… Προκατειλημμένη ίσως από την Τίποτα- Δεν- Λειτουργεί- Σε- Αυτή- τη –Χώρα λογική, που διακατέχει πολύ κόσμο; Δηλητηριασμένη από την Δεν- Έχω- Χρόνο κουλτούρα της γενιάς μου; Δεν ξέρω… Το ότι υπάρχουν πολλοί σαν και μένα δεν με «νομιμοποιεί» πάντως…

Με «καιει»…

2007-08-29T01:10:00.000+03:00

Συζήτηση ταξιτζή (όχι κλασσικού θα έλεγα) και νέας πελάτισσας σε μεγάλη διαδρομή… Ήμουν δεύτερη κούρσα που βόλευε και άκουγα απλώς… κάποια πρόλαβα να τα ηχογραφήσω ευτυχώς αλλά δεν είχα πολύ χώρο στο κινητό μου, κάποια τα γράφω περιφραστικά, γιατί θυμόμουν μόνο το ρεζουμέ... Σίγουρα δεν έχασα τίποτα όμως από το νόημα….

ΠΕΛ: ...Εγώ όμως θα κοιμηθώ απόψε, γιατί το σπίτι μου δεν κάηκε, κύριέ μου, γιατί δεν έχω ζώα που κάηκαν και δεν βγάζω χρήματα από αυτά, γιατί δεν έχασα μάνα, αδερφή παιδιά, συγγενείς, σε πυρκαγιά, γιατί δεν έχω φίλο, γνωστό, συγγενή πυροσβέστη, γιατί δεν υπάρχουν πολλές πιθανότητες να είμαι σε καμία από τις παραπάνω περιπτώσεις στο κοντινό μέλλον, γιατί το μόνο που μου μεταφέρει τη φρίκη που ζει η Ελλάδα τις ώρες αυτές είναι ένα κουτί γεμάτο εικόνες και μπορώ να το κλείσω και να βάλω αδιάφορα μουσική, κι αν βρεθώ με φίλους, να συζητήσω αυτή τη φρίκη για να μη με πουν κι αναίσθητη… Γιατί αναίσθητη δεν είμαι!
ΤΑΞ: Για κάτσε ρε κοπελιά, αν οι νέοι τα παρατήσουν και σκέφτονται όπως εσύ, που θα πάει αυτός ο τόπος; Εγώ καταλαβαίνω μπορεί να μη σε κόφτει εσένα το πράσινο, τα ζώα, γιατί μεγάλωσες στην πόλη…όμως τις διακοπούλες σου πού θα τις κάνεις; Το φιλετάκι σου πώς θα το τρως όταν δεν θα υπάρχει η φύση, ο αγρότης, η αγελαδίτσα….Τα παιδιά σου πώς μεγαλώσουν; Έχεις ιδέα τί γίνεται γύρω σου;
ΠΕΛ: Ναι, γιατί νομίζεις οτι τρώμε φιλετάκια τώρα; Αφού μας πουλάνε ξένα για ντόπια. Πίνουμε γαλατάκι τώρα από την αγελαδίτσα ή πάμε στο περίπτερο και πίνουμε βιομηχανοποιημένο; Πάμε διακοπούλες ή κουτσοβολεύουμε κάποιες μέρες και μαζευόμαστε στη Μύκονο; Κι όσοι δεν πάνε στη Μύκονο, πάνε κάπου που να έχει ό,τι έχει η Αθήνα… Άρα; Πότε ο Έλληνας εκτίμησε την επαρχία του; ΜΟΝΟ ΓΙΑ το ΠΑΣΧΑ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ και ΤΙΣ ΑΡΓΙΕΣ!!! Του χαλάει το σκηνικό η λαίλαπα !!!Γιατί ξαφνικά τώρα όλοι πονάμε το πράσινο; Από το κάψιμο της Πάρνηθας κι εδώ, έχουμε ξαφνικά γίνει όλοι οικολόγοι… Πήγε κανείς από αυτούς που ξέρετε –φίλους σας, γνωστούς σας-να φυτέψει κανένα δέντρο μετά από χρόνια κάπου που ξαναείχαμε πυρκαγιές;;;; Γιατί οι πυρκαγιές στην Ελλάδα δεν είναι τώρα! Χρόνια μας καίνε!!! Καλοκαίρια και καλοκαίρια!!! Αντιθέτως πόσοι από τους φίλους σας παραγνωστούς σας χτίσανε έστω παραγκούλες αυθαίρετες σε εκτάσεις που βρήκαν κι απλά νόμιζαν ότι ήταν ανεκμετάλλευτες εκτάσεις στη μέση του πουθενά ;;;; Γιατί φυσικά κανένας δεν γνώριζε-γιατί ποτέ ο Έλληνας δεν ασχολείται με κάτι που συμβαίνει μακριά από τον κώλο του-ότι εκεί κάποτε ίσως και να υπήρχε δάσος… Και γιατί ο γύφτο-Αθηναίος θέλει και το εξοχικό του όπου λάχει…και έλα μωρέ θα βρούμε και ρεύμα και νερό, θα λαδώσουμε… Και ο επαρχιώτης που το παίζει Αθηναίος και θρηνεί σήμερα, θρηνεί για τη μάνα η το σπίτι του που κάηκε παρά για το πράσινο…. Γιατί τον μάθανε να σκέφτεται έτσι… Να σκέφτεται το τομάρι του γιατί δεν τον σκέφτεται κανείς. Αλλά παρόλα αυτά ψηφίζει δυο οικογένειές 30 χρόνια τώρα… και χαίρεται όταν του λένε οι ξένοι και τον εκθειάζουν για το λίκνο του πολιτισμού και της Δημοκρατίας….

Ο ταξιτζής δεν μιλούσε για αρκετή ώρα… ώσπου…

ΤΑΞ: Εσύ από που είσαι αν επιτρέπεται;
ΠΕΛ: Από την Ελλάδα είμαι. Και Ελλάδα όπως καταντήσαμε είναι μόνο η Αθήνα.
ΤΑΞ: Και τί επαγγέλλεσαι;
ΠΕΛ: Άνεργη είμαι
ΤΑΞ: Α, εκτός από αναίσθητη, σε πληρώνουμε κιόλας…
ΠΕΛ: Να ψηφίζατε κάτι άλλο κύριε πέραν της Δημοκρατίας τότε πριν χρόνια που εγώ ήμουν μωρό, για να μην με πληρώνατε τώρα… Το τραγούδι το έχετε ακούσει της Βιτάλη που λέει «είμαι εξάρτημα εγώ της μηχανής σας κι ο γιος μου το ανταλλακτικό»;
ΤΑΞ: Τελικά έχεις παραιτηθεί εσύ; Διαμαρτύρεσαι; Τι κάνεις από όλα;
ΠΕΛ: Θρηνώ αλλά στο σπίτι μου. Κι όταν θέλω να λέγομαι ευαίσθητη κάνω πράξεις. Για μένα, για την πάρτη μου. Θα βοηθήσω θα φυτέψω θα τρέξω όπου μπορώ. Όπου δεν μπορώ όμως δεν έχει νόημα να θρηνήσω κύριε, θα ναι σαν να κοροϊδεύω τον κόσμο που χάθηκε. Και γιατί παρακαλώ, να θρηνήσω, που όταν έγινε ο σεισμός κι εκείνο το κτίριο- το πως το λέγανε καλέ; μπράβο, τη ΡΙΚΟΜΕΞ… Δε χαθήκανε τόσοι άνθρωποι; Βρήκαν το δίκιο τους; Το χώμα τους τρώει, μαζί με την μάνα μου καημένεεεεε…. Και μετά από λίγες μέρες ούτε φωνή ούτε ακρόαση για τους σεισμόπληκτους στα κανάλια… Έτσι θα γίνει και τώρα, καλέ! Σε λίγους μήνες ούτε που θα σκεφτόμαστε το τί έζησε η Ελλάδα το καλοκαίρι! Μέχρι το επόμενο δελτίο ανέμων….
ΤΑΞ: Σώπα ρε κοπελιά! Έχεις χάσει τη μάνα σου τότε με το σεισμό;
ΠΕΛ: Και τί να λέει; Ξέρεις τι παραμύθι φάγαμε από το κράτος όλοι εμείς; Ξέρεις τί υποσχέσεις δώσανε;
ΤΑΞ: ‘Επεσε και το σπίτι σου;
ΠΕΛ: Δεν θέλω να μιλήσω γι αυτό άλλο, απλά με φέρατε ως εδώ… Σας είπα αναίσθητη δεν είμαι…
ΤΑΞ: Μα το κατάλαβα από τον τρόπο που μιλάς… Απλά ρε συ είσαι νέος άνθρωπος, μην…δεν ξέρω… κάνε κάτι μην σκέφτεστε ετσι τα νέα παιδιά… αν δεν στηρίξεις τη χώρα σου, το σπίτι σου δηλαδή, αν γίνει πόλεμος τί… θα τον βλέπεις κι αυτόν από την τηλεόραση;
ΠΕΛ: Εδώ πιο κάτω, στο φανάρι, όπου μπορέσετε αφήστε με…
ΤΑΞ: ΟΚ…
ΠΕΛ: Αν γίνει πόλεμος ίσως και να βρω δουλειά… Νοσοκόμα είμαι… Κρατήστε τα ρέστα. Ευχαριστώ…γεια χαρά…

Ο ταρίφας θέλησε να συνεχίσει την κουβέντα. Εγώ προσωπικά δεν είχα διάθεση…

Τα σχόλια δικά σας.